King Geedorah - Take Me to Your Leader (2003)

Next Levels is zo heerlijk jazzig, Jazzmatazz waardig

Dit album beoordelen was echt een lastige klus. Want enerzijds staan hier enkele nummers op die stante pede kunnen gebombardeerd worden tot de absolute hoogtepunten van MF DOOMs rijk gevulde oeuvre. Maar anderzijds tref ik hier ook momenten aan waar ik helemaal niets mee kan, voornamelijk onder de vorm van instrumentale tussenstukjes.

Eerst het positieve nieuws: 'Fazers' heeft een verslavende productie (dromerig, episch, melancholisch, zelfverzekerd: het zit er allemaal in en dat allemaal op de aangename dreun van een boombap-beat). Daarenboven spit DOOM weer-ga-loos op dit nummer:

So-called rich, front if y'all wanna
When he spit electrics don't be in y'all saunas
He only here to warn us what the plan is
The hour is upon us, it's bananas
Born alone die alone, no matter who your man is
Hope he live long enough to tell it to his grandkids


Vintage DOOM-teksten dit. Net zoals hij zelf grandioos opent zo sluit de superheld himself ook af met de nodige stijlvolle grandeur. 'The Fine Print' is ook zo'n topper. Pompeuze overwinningsblazers leiden King Geedorah het album uit. De producties zijn allen van de hand van DOOM en pakken in hun cartooneske striphelden-sfeer erg goed uit. Jammer genoeg komt DOOM zelf weinig aan het woord. Wat dan weer niet wil zeggen dat andere nummers hier niet kunnen bekoren. 'Fastlane' met Biolante (a/k/a Kurious) is een erg aangenaam nummer, al mochten zijn vocals wat luider staan in vergelijking met de nogal nadrukkelijke sample.

De terneergeslagen producties van 'Krazy World' en 'I Wonder' klinken heerlijk, maar hadden betere raps verdiend dan de wat amateuristische flows van respectievelijk Gigan en Hassan Chop. Gelukkig brengen de MC's er het op 'The Next Level' beter vanaf, want het zou zonde geweest zijn zo'n prachtige jazzy productie met zweverige pianoloop en wenende saxofoonsample als refrein te hebben verknoeid. En dan is er nog "The Anti-Matter": ongelooflijk funky gitaarsample'tje en DOOM die nog eens rapt in dialoog met de immer relaxed en charmant klinkende Mr. Fantastik.

De aangehaalde nummers zijn allemaal zeer de moeite waard, alleen schieten er nog te veel (voornamelijk instrumentale) nummers over waarbij ik wel inzie dat de sfeer bijdraagt tot het totale plaatje, maar die mij noch warm noch koud doen blazen. Oh ja en 'No Snakes Alive' vind ik een kutnummer. Heb het niet zo begrepen op tempowisselingen. De beat begint erg goed en DOOM rapt gezellig mee, maar dan slaat de track wat mij betreft op hol.

Desalniettemin 4*

Een van de beste Doom albums vind ik, doordat hij alle beats zelf heeft geproduceerd is het echt een geheel. En wat een geniale productie. Zo simpel, maar zoals die beat van Fazers erin komt, heerlijk. Supersimpele loops en supersimpele drums recht uit de drummachine.
Het thema vind ik heel vet gekozen, de hoes past er ook schitterend bij, die korte film skits en die hoge lokroep van die driekoppige Geedorah (of hoe je het ook spelt) geven het echt een bizarre sfeer.
Hier en daar lees ik terechte kritiek op al die instrumentale tussenstukjes (tracks 5, 9, en 12), die heb ik er gewoon af gelaten op m'n ipod. Dan heb je eigenlijk 10 tracks over (waarvan 5 met Doom vocalen), die continu van een hoog niveau zijn, en met uitschieters die echt bij het allerbeste werk van Doom horen vind ik. Fazers is misschien wel mijn favoriete Doom track.

King Geedorah, three-finger ring fever
Spring chicken eater, ID'ed as the ringleader
Who needs a heater? Catch 'em with bare hands
These same hands that make razors out beer cans
His own biggest fan
And got a fan base as big as Japan
... yeah ... and?
All hail the king! And give him three cheers, fam
Like, hip hip hooray!
Do his thing for the little kids like Sling Blade

Ik vond dit op het begin niks maar na me eerst in Dooms andere werk te hebben verdiept kan ik dit nu ook wel waarderen. Het is wel zijn minste album maar verder is hier niks mis mee.

P Jay noemt precies de nummers die ik het beste kan waarderen, waarbij Krazy World en I Wonder inderdaad tot de middenmoot behoren. Uiteindelijk is dit meer een showcase voor Metal Fingers' beats, en de mindere nummers (met mindere emcees) halen het cijfer toch omlaag.

Hij zou een opvolger moeten maken, met de netwerken die DOOM tegenwoordig heeft zou hij echt een ziek album kunnen maken. Met features van Viktor Vaughn, Kurious, Mr. Fantastik en DOOM, Mos Def, Aesop Rock, De La Soul, Apani B, Ghostface en Vast Aire ofzo .

Aangename maar duidelijk minste DOOM, het start goed met Fazers alleen staat de muziek tegenover de stem van DOOM veel te luid waardoor DOOM's stem teveel op de achtergrond komt.
Ook komt hij te weinig aan het woord zoals velen al hebben gezegd en zijn de gastrappers ook niet op niveau om op een DOOM plaat te mogen komen.
Wel heeft deze plaat een leuk concept en mogen tracks als: Fazers, The Fine Print, Monster Zero en Anti-Matter er wel zijn.
3.5*

MF Doom is Viktor Vaughn.

Ik denk dat ie dat wel weet.

Overigens kondigde Doom een tijd terug aan bezig te zijn met een vervolg, maar daar kan goed nooit meer iets van terecht komen.

Waarom heeft hij features van zichzelf? Heeft hij een erge vorm van gespleten persoonlijkheid?

Jup, bovendien zijn het gewoon verschillende personages.


True . Het zou wel erg vet zijn.

Het is niet alleen mijn enthousiasme dat ik deze eindelijk op LP heb (re-issue! 180 gram vinyl!), ik blijf dit album opzetten. Verhoogd van vier naar vijf sterren. Ik probeer zuinig te zijn met 4,5 en 5 sterren beoordelingen maar bijna alle tracks klinken gewoon classic vind ik.

Oke de minpuntjes zijn bekend bij dit album.

In tegenstelling tot bij Vaudeville Villain en Madvillain is het geen full length Doom mc album. Hij neemt meer een soort RZA rol in hier, hij produceert alle beats en skits, en verschijnt sporadisch achter de mic (vijf keer). Twee volwaardige solo songs (Fazers / The Fine Print), twee collabos (No Snakes Alive, Anti-Matter) en een korte track (The Final Hour). Maar de gast MC's nemen de taken prima waar en passen redelijk (Fastlane, Next Levels) tot goed (Krazy World, Lockjaw) bij de tracks.

De track I Wonder, wat op zich een prima song is, voelt als enige een beetje gewoontjes aan, tussen al het andere spektakel. Mooi introspectief verhaal, prima bijpassende beat met strings, maar tussen de rest een beetje meh.

De skits zijn talrijk en dat is altijd een moeilijk verhaal. Monster Zero en Take Me To Your Leader zijn een soort collages, een stuk geslaagder dan op Mm Food, en ondersteunen de sfeer in het album goed. Maar ze duren wat lang. Toch zijn de skits essentieel hier, een beetje a la de welbekende Shogun Assassin skits op Liquid Swords.

Wanneer Doom zich wel verwaardigt die unieke flow los te laten, voelt het hier gelijk majestueus aan, meer dan op Vaudeville Villain waar het wat meer rechttoe rechtaan spitten is (ik doe hem hier te kort, maar even voor de vergelijking). Als track 12 ten einde loopt, en een vrouw in blinde paniek schreeuwt "LOOK OUT THE WINDOW" en die pompende beatbox bassen erin komen, dan heeft het bij mij een beetje hetzelfde effect als wanneer na 30 seconden intro die gillende, fluctuerende synthesizers erin komen op 4th Chamber. Kippenvel.

Een tijdje terug zag ik hem in de Melkweg, met een voorprogramma van Ghostface, en Doom begon met werk van Madvillain en wat andere bekende tracks. Toen opeens Fazers ingestart werd begon ik echt te stuiteren.

Voor mij is dit typisch album waar het geheel meer is dan de som der delen, een absolute persoonlijke favoriet, en ik denk dat ik misschien mijn top 10 maar eens moet heroverwegen.

Ook erg geslaagd deze. Krazy World is erg mooi met die productie en die crack achtige stem.

En natuurlijk Mr. Fantastik op Anti Matter.

Duidelijk DOOM z'n minste.

Als dit zijn minste is dan is het nog steeds redelijk de max.

Interessant enigma is trouwens Mr. Fantastik.

De man is alleen ooit op twee nummers te horen geweest.

Degene hierop en Rapp Snitch Knishes van Mm..Food.

Beide toptracks met een kneiterharde bijdrage van bovengenoemde.

Het is dus erg jammer eigenlijk dat er niet meer van hem bestaat.

Zoals een heel album bijvoorbeeld.

Fazers is de perfectie nabij.

Verder wat erg toffe en wat aardige nummers met weinig enerverende rappers. Ik heb DOOM eigenlijk altijd gezien als een fantastische rapper die af en toe, weliswaar met een goed oor voor samples, ook best leuk kan produceren. De laatste tijd ga ik echter steeds meer inzien dat hij wel degelijk een geweldige producer is, zelfs al is zijn allergrootste talent nog steeds het uitzoeken van de samples. Daar draagt dit album ook weer aan bij. Zijn eenvoudige beats zonder poespas hebben enorm veel karakter.

Fantastische hoes heeft dit album, trouwens.