King Geedorah - Take Me to Your Leader (2003)

Dit album beoordelen was echt een lastige klus. Want enerzijds staan hier enkele nummers op die stante pede kunnen gebombardeerd worden tot de absolute hoogtepunten van MF DOOMs rijk gevulde oeuvre. Maar anderzijds tref ik hier ook momenten aan waar ik helemaal niets mee kan, voornamelijk onder de vorm van instrumentale tussenstukjes.

Eerst het positieve nieuws: 'Fazers' heeft een verslavende productie (dromerig, episch, melancholisch, zelfverzekerd: het zit er allemaal in en dat allemaal op de aangename dreun van een boombap-beat). Daarenboven spit DOOM weer-ga-loos op dit nummer:

So-called rich, front if y'all wanna
When he spit electrics don't be in y'all saunas
He only here to warn us what the plan is
The hour is upon us, it's bananas
Born alone die alone, no matter who your man is
Hope he live long enough to tell it to his grandkids


Vintage DOOM-teksten dit. Net zoals hij zelf grandioos opent zo sluit de superheld himself ook af met de nodige stijlvolle grandeur. 'The Fine Print' is ook zo'n topper. Pompeuze overwinningsblazers leiden King Geedorah het album uit. De producties zijn allen van de hand van DOOM en pakken in hun cartooneske striphelden-sfeer erg goed uit. Jammer genoeg komt DOOM zelf weinig aan het woord. Wat dan weer niet wil zeggen dat andere nummers hier niet kunnen bekoren. 'Fastlane' met Biolante (a/k/a Kurious) is een erg aangenaam nummer, al mochten zijn vocals wat luider staan in vergelijking met de nogal nadrukkelijke sample.

De terneergeslagen producties van 'Krazy World' en 'I Wonder' klinken heerlijk, maar hadden betere raps verdiend dan de wat amateuristische flows van respectievelijk Gigan en Hassan Chop. Gelukkig brengen de MC's er het op 'The Next Level' beter vanaf, want het zou zonde geweest zijn zo'n prachtige jazzy productie met zweverige pianoloop en wenende saxofoonsample als refrein te hebben verknoeid. En dan is er nog "The Anti-Matter": ongelooflijk funky gitaarsample'tje en DOOM die nog eens rapt in dialoog met de immer relaxed en charmant klinkende Mr. Fantastik.

De aangehaalde nummers zijn allemaal zeer de moeite waard, alleen schieten er nog te veel (voornamelijk instrumentale) nummers over waarbij ik wel inzie dat de sfeer bijdraagt tot het totale plaatje, maar die mij noch warm noch koud doen blazen. Oh ja en 'No Snakes Alive' vind ik een kutnummer. Heb het niet zo begrepen op tempowisselingen. De beat begint erg goed en DOOM rapt gezellig mee, maar dan slaat de track wat mij betreft op hol.

Desalniettemin 4*

Het is niet alleen mijn enthousiasme dat ik deze eindelijk op LP heb (re-issue! 180 gram vinyl!), ik blijf dit album opzetten. Verhoogd van vier naar vijf sterren. Ik probeer zuinig te zijn met 4,5 en 5 sterren beoordelingen maar bijna alle tracks klinken gewoon classic vind ik.

Oke de minpuntjes zijn bekend bij dit album.

In tegenstelling tot bij Vaudeville Villain en Madvillain is het geen full length Doom mc album. Hij neemt meer een soort RZA rol in hier, hij produceert alle beats en skits, en verschijnt sporadisch achter de mic (vijf keer). Twee volwaardige solo songs (Fazers / The Fine Print), twee collabos (No Snakes Alive, Anti-Matter) en een korte track (The Final Hour). Maar de gast MC's nemen de taken prima waar en passen redelijk (Fastlane, Next Levels) tot goed (Krazy World, Lockjaw) bij de tracks.

De track I Wonder, wat op zich een prima song is, voelt als enige een beetje gewoontjes aan, tussen al het andere spektakel. Mooi introspectief verhaal, prima bijpassende beat met strings, maar tussen de rest een beetje meh.

De skits zijn talrijk en dat is altijd een moeilijk verhaal. Monster Zero en Take Me To Your Leader zijn een soort collages, een stuk geslaagder dan op Mm Food, en ondersteunen de sfeer in het album goed. Maar ze duren wat lang. Toch zijn de skits essentieel hier, een beetje a la de welbekende Shogun Assassin skits op Liquid Swords.

Wanneer Doom zich wel verwaardigt die unieke flow los te laten, voelt het hier gelijk majestueus aan, meer dan op Vaudeville Villain waar het wat meer rechttoe rechtaan spitten is (ik doe hem hier te kort, maar even voor de vergelijking). Als track 12 ten einde loopt, en een vrouw in blinde paniek schreeuwt "LOOK OUT THE WINDOW" en die pompende beatbox bassen erin komen, dan heeft het bij mij een beetje hetzelfde effect als wanneer na 30 seconden intro die gillende, fluctuerende synthesizers erin komen op 4th Chamber. Kippenvel.

Een tijdje terug zag ik hem in de Melkweg, met een voorprogramma van Ghostface, en Doom begon met werk van Madvillain en wat andere bekende tracks. Toen opeens Fazers ingestart werd begon ik echt te stuiteren.

Voor mij is dit typisch album waar het geheel meer is dan de som der delen, een absolute persoonlijke favoriet, en ik denk dat ik misschien mijn top 10 maar eens moet heroverwegen.