Diana Ross - Red Hot Rhythm & Blues (1987)

Het laatste album van Diana Ross op het RCA-label. Hierna zou ze een contract tekenen bij het label dat haar ooit beroemd maakte, Motown. Het album is voorzien van covers als ‘Mr. Lee’ (The Bobettes), ‘Selfish one’ (Jackie Ross), ‘Tell mama’ (Etta James) en ‘There goes my baby’ (The Drifters). Het nummer ‘It’s hard for me to say goodbye’ werd geproduceerd door Luther Vandross, en ‘Summertime’ werd geschreven door Leonard Cohen. Ondanks die gegevens, is dit toch wel een heel dramatisch album van haar. Behalve dat de nummers extreem gedateerd klinken, zijn ze ook nog eens barslecht en vind ik Diana ’s stem niet goed tot z’n recht komen op het gehele album. Ook de instrumentatie is totaal niet spannend en de geluidseffecten die hier en daar worden toegevoegd, doen de nummers zo mogelijk nog goedkoper laten klinken. Enkel ‘Summertime’ en ‘Tell mama’ kunnen ermee door, al ligt dat bij het laatstgenoemde nummer natuurlijk aan dat nummer zelf en niet aan Diana’s inbreng of versie. Of mevrouw Ross zelf trots is op dit album vraag ik me af...

In de jaren 80 verschoven de panelen. Veel artiesten die voor die tijd succesvol waren, hadden er moeite mee dat de wind uit een andere hoek waaide. Nieuw werk van The Stones, Neil Young en Bob Dylan bleek ineens niet meer relevant. Anderen wisten wel de juiste snaar te raken en vierden triomfen als nooit te voren (vgl. Bruce Springsteen, Michael Jackson en Lionel Richie). Diana Ross behoort tot de eerste categorie. Met "Diana" (1980) leverde ze, mede dankzij de gelikte productie van het Chic-duo Bernie Edwards/Nile Rodgers nog een dijk van een plaat af, maar opvolger "Why Do Fools Fall In Love" (1981) viel tegen. Ook latere albums wisten de aandacht niet vast te houden. Behoudens een incidenteel singlesucces moest La Ross zodoende genoegen nemen met een plek in de marge. In de schaduw van Madonna, Whitney Houston, Tina Turner, Annie Lennox en Sade Adu bleef ze platen opnemen, echter met afnemend succes. Zo kon het gebeuren dat de single "Dirty Looks" in 1987 bleef steken in de tipparade. Het bijbehorende album "Red Hot Rhythm & Blues" ontsnapte vervolgens aan de aandacht. Is het daarmee een slecht album, zoals moderator Angelo hierboven stelt? Ik durf te beweren van niet. O zeker, de titel dekt de lading niet echt. Hij klinkt stoer, maar is slecht gekozen. Ik beluister namelijk weinig rhythm & blues, laat staan hot rhythm & blues. "Tell Mama" is een poging misschien, maar ik hoor toch vooral een twaalftal vrij lichtvoetige popsongs, gemodelleerd naar de geest van die tijd, met referenties aan de disco, maar ook aan de 60's. The Supremes zijn nooit ver weg, zeg maar. Je kunt dat gedateerd noemen, zoals moderator Angelo doet. Persoonlijk vind ik een nummer als "Eaten Alive" van een paar jaar eerder met zijn geforceerde remixproductie pas echt gedateerd klinken anno 2016. Gelukkig ontbeert "Red Hot Rhythm & Blues" een dergelijk gedrocht. In plaats daarvan krijgen we hier gedoceerde, radiovriendelijke soulpop van een gelouterde souldiva voorgeschoteld. Niet briljant, niet slecht en niet origineel, maar goed verteerbaar en daarom voldoende voor drie sterren, de red hot dirty looks van de hoesfoto inbegrepen.