MØ - No Mythologies to Follow (2014)

Haar eerste officiele cd. Zijn veel mensen erg benieuwd naar.
Vooral herman denk ik

Waste of Time is erg leuk, maar XXX 88 vond ik al een stuk minder. Maar wil er zeker wel meer van horen.

Don't Wanna Dance is ook al wat minder. Alsnog wel benieuwd naar dit album, want Waste of Time was het meest aanstekelijke hitje van vorig jaar (en daar duurde het ook even voordat ik die echt goed vond).

heerlijke popplaat, a la Lorde, alleen dan meer variatie.

Inderdaad aardig wat variatie. Waar de singles allemaal flink uptempo en dansbaar zijn, staan er op dit album ook een hoop rustige, intiemere songs. De eerste indruk is erg goed.

Vind het knap dat MØ een eigen sound heeft weten te creëren in de pop/electronic genre. Toch vind ik een heel album MØ iets teveel van het goede. Op een gegeven moment gaat haar stem mij tegenstaan. Terwijl toch zeker de helft van de tracks het goed zullen doen op de dansvloer.

Ook ben ik wel benieuwd hoe ze het live gaat doen over een paar weken.

Toch 3.5* voor de fijne dansplaatjes.

MØ heeft haar eigenlijk plekje binnen de electropop nu al opgeëist. Haar sound is veel gevarieerder en rijker dan al het andere aanbod dat er tegenwoordig is. De muziek van MØ is gewoon veel avontuurlijker. Het swingt, het is uitbundig en heeft vaak ook nog iets zwoels. Ik vind het heerlijk.

No Mythologies to Follow is een erg gevarieerd album geworden, met niet alleen aanstekelijke popliedjes en dansvloerkrakers, maar ook subtieler en rustiger werk. Dust Is Gone vind ik zeker geen geweldig nummer, maar het geeft je oren wel even wat rust. Dat is meer dan welkom, want op dit album valt zoveel te horen dat je gehoor overuren moet draaien om alles tot zich te nemen.

Eigenlijk vind ik de meeste nummers best geslaagd en het aantal favoriete songs is niet op een hand te tellen. Dit album is dus erg sterk in de breedte. Van de diepte moet het niet komen, maar van enkel diepgaande muziek wordt een mens ook niet gelukkig, toch?

De beste nummers zijn in mijn ogen de singles Waste of Time en XXX 88, omdat die nummers het meest tot in de puntjes verzorgd lijken te zijn, coupletten inbegrepen. Hiermee wil ik niet zeggen dat de rest van het album onaf of afgeraffeld klinkt. Het valt me echter wel op dat een hoop andere nummers grotendeels leunen op het sterke refrein, maar verder niet echt onderscheidend zijn.

De kracht van MØ is dat ze onwijs lekkere popsongs kan schrijven en die steeds op een totaal andere manier aankleedt. Dan heb ik het niet alleen over de handclaps, de trompetjes, de geflipte synthesizers en meer van dat werk. Ik heb het ook over de stijl van haar nummers. Never Wanna Know is een grootse ballad, terwijl Dust Is Gone juist heel klein is. Don’t Wanna Dance is een voetjes-van-de-vloer-song, maar Slow Love is logge, zwoele retropop. Met Walk This Way lijkt ze zelfs een poging tot commercieel succes te doen, ware het niet dat ze er zo’n bizarre MØ-twist aan geeft dat de kans op een hitlijstnotering op voorhand nihil is.

Ook de bonustracks zijn opvallend sterk en origineel. Vooral het titelnummer en The Sea zijn geweldige toevoegingen. De 'Night Versions' vind ik zelf wat aan de saaie kant, omdat de muzikale aankleding een stuk kariger is. Goed om een 'nachtelijke' sfeer te creëren, maar datgene wat MØ zo sterk maakt wordt daarvoor juist opgeofferd. Niettemin zijn deze bonusnummers een mooie toevoeging.

Conclusie: MØ levert een prima debuutalbum af. Over twee jaar een nieuwe graag.

Ik heb wat electropop in huis gehaald. Dit omdat ik helemaal weg ben van Chvrches en Midnight Romeo. Aan de hand daarvan, wat gaan zoeken, en kwam op Glasser en Phantogram.

En nu heb ik Mø, London Grammar en Little Dragon in huis gehaald. Ik ben retebenieuwd. De promovideo's laten alvast erg mooie muziek horen.

Ik zet voorlopig lekker hoog in.

Wat een ontdekking. Ze is al een goed jaar flink aan het releasen. Maar omdat ik nooit radio luister, ontgaan dat soort dingen mij altijd.

Wat ik alleen niet snap. Wie zit er achter de muziek? Ik hoor/lees dat dat ene kerel is die Ronni Vindahl is. Dan gaan daar ook veel credits heen.

Toegeven zij schrijft de muziek (en hoogstwaarschijnlijk ook de arrangementen) en ze heeft een supermooie stem.

Maar ik vind het ook belangrijk dat de muzikanten/producers van solo-artiesten hun kudo's krijgen. Vooralsnog geniet ik hier met volle teugen van.

Favoriet is voorlopig Waste of Time, met die supervolle drums en die awesome gitaarlick.

Mijn grootste ontdekking van dit jaar (tot nu toe). Over het algemeen heeft MØ wel een eigen sound op
No Mythologies to Follow. Alleen op een ballad klinkt ze heel even als Lana del Rey (Dust is Gone). Ik ben voornamelijk fan van MØ's uptempo nummers: 'Maiden', 'Waste of Time', 'Glass' en 'The Sea'. Lichte electro met een fijne beat. De 'Night versions', de uitgeklede versies van de nummers op de standaard editie, vind ik geen toegevoegde waarde hebben.

Doet een beetje denken aan Lorde en Fever Ray. Erg lekkere muziek!

Fever Ray is ook elektronische muziek uit Scandinavië (zit in Vikings)