MØ - No Mythologies to Follow (2014)
mijn stem
43 stemmen
Denemarken
Electronic / Pop
Label: Chess Club
-
Fire Rides (3:27)
-
Maiden (3:46)
-
Never Wanna Know (4:13)
-
Red in the Grey (3:46)
-
Pilgrim (3:52)
-
Don't Wanna Dance (3:15)
-
Waste of Time (3:35)
-
Dust Is Gone (3:49)
-
XXX 88 (3:41)
met Diplo
-
Walk This Way (3:42)
-
Slow Love (3:37)
-
Glass (3:16)
-
No Mythologies to Follow * (3:42)
-
Dummy Head * (3:29)
-
The Sea * (3:39)
-
Gone and Found * (4:56)
-
Fire Rides [Night Version] * (3:28)
-
Dust Is Gone [Night Version] * (4:15)
-
Slow Love [Night Version] * (4:14)
-
The Sea [Night Version] * (3:54)
toon 8 bonustracks
totale tijdsduur:
43:59
(1:15:36)
0
geplaatst: 8 april 2014, 09:47 uur
MØ heeft haar eigenlijk plekje binnen de electropop nu al opgeëist. Haar sound is veel gevarieerder en rijker dan al het andere aanbod dat er tegenwoordig is. De muziek van MØ is gewoon veel avontuurlijker. Het swingt, het is uitbundig en heeft vaak ook nog iets zwoels. Ik vind het heerlijk.
No Mythologies to Follow is een erg gevarieerd album geworden, met niet alleen aanstekelijke popliedjes en dansvloerkrakers, maar ook subtieler en rustiger werk. Dust Is Gone vind ik zeker geen geweldig nummer, maar het geeft je oren wel even wat rust. Dat is meer dan welkom, want op dit album valt zoveel te horen dat je gehoor overuren moet draaien om alles tot zich te nemen.
Eigenlijk vind ik de meeste nummers best geslaagd en het aantal favoriete songs is niet op een hand te tellen. Dit album is dus erg sterk in de breedte. Van de diepte moet het niet komen, maar van enkel diepgaande muziek wordt een mens ook niet gelukkig, toch?
De beste nummers zijn in mijn ogen de singles Waste of Time en XXX 88, omdat die nummers het meest tot in de puntjes verzorgd lijken te zijn, coupletten inbegrepen. Hiermee wil ik niet zeggen dat de rest van het album onaf of afgeraffeld klinkt. Het valt me echter wel op dat een hoop andere nummers grotendeels leunen op het sterke refrein, maar verder niet echt onderscheidend zijn.
De kracht van MØ is dat ze onwijs lekkere popsongs kan schrijven en die steeds op een totaal andere manier aankleedt. Dan heb ik het niet alleen over de handclaps, de trompetjes, de geflipte synthesizers en meer van dat werk. Ik heb het ook over de stijl van haar nummers. Never Wanna Know is een grootse ballad, terwijl Dust Is Gone juist heel klein is. Don’t Wanna Dance is een voetjes-van-de-vloer-song, maar Slow Love is logge, zwoele retropop. Met Walk This Way lijkt ze zelfs een poging tot commercieel succes te doen, ware het niet dat ze er zo’n bizarre MØ-twist aan geeft dat de kans op een hitlijstnotering op voorhand nihil is.
Ook de bonustracks zijn opvallend sterk en origineel. Vooral het titelnummer en The Sea zijn geweldige toevoegingen. De 'Night Versions' vind ik zelf wat aan de saaie kant, omdat de muzikale aankleding een stuk kariger is. Goed om een 'nachtelijke' sfeer te creëren, maar datgene wat MØ zo sterk maakt wordt daarvoor juist opgeofferd. Niettemin zijn deze bonusnummers een mooie toevoeging.
Conclusie: MØ levert een prima debuutalbum af. Over twee jaar een nieuwe graag.
No Mythologies to Follow is een erg gevarieerd album geworden, met niet alleen aanstekelijke popliedjes en dansvloerkrakers, maar ook subtieler en rustiger werk. Dust Is Gone vind ik zeker geen geweldig nummer, maar het geeft je oren wel even wat rust. Dat is meer dan welkom, want op dit album valt zoveel te horen dat je gehoor overuren moet draaien om alles tot zich te nemen.
Eigenlijk vind ik de meeste nummers best geslaagd en het aantal favoriete songs is niet op een hand te tellen. Dit album is dus erg sterk in de breedte. Van de diepte moet het niet komen, maar van enkel diepgaande muziek wordt een mens ook niet gelukkig, toch?
De beste nummers zijn in mijn ogen de singles Waste of Time en XXX 88, omdat die nummers het meest tot in de puntjes verzorgd lijken te zijn, coupletten inbegrepen. Hiermee wil ik niet zeggen dat de rest van het album onaf of afgeraffeld klinkt. Het valt me echter wel op dat een hoop andere nummers grotendeels leunen op het sterke refrein, maar verder niet echt onderscheidend zijn.
De kracht van MØ is dat ze onwijs lekkere popsongs kan schrijven en die steeds op een totaal andere manier aankleedt. Dan heb ik het niet alleen over de handclaps, de trompetjes, de geflipte synthesizers en meer van dat werk. Ik heb het ook over de stijl van haar nummers. Never Wanna Know is een grootse ballad, terwijl Dust Is Gone juist heel klein is. Don’t Wanna Dance is een voetjes-van-de-vloer-song, maar Slow Love is logge, zwoele retropop. Met Walk This Way lijkt ze zelfs een poging tot commercieel succes te doen, ware het niet dat ze er zo’n bizarre MØ-twist aan geeft dat de kans op een hitlijstnotering op voorhand nihil is.
Ook de bonustracks zijn opvallend sterk en origineel. Vooral het titelnummer en The Sea zijn geweldige toevoegingen. De 'Night Versions' vind ik zelf wat aan de saaie kant, omdat de muzikale aankleding een stuk kariger is. Goed om een 'nachtelijke' sfeer te creëren, maar datgene wat MØ zo sterk maakt wordt daarvoor juist opgeofferd. Niettemin zijn deze bonusnummers een mooie toevoeging.
Conclusie: MØ levert een prima debuutalbum af. Over twee jaar een nieuwe graag.
* denotes required fields.
* denotes required fields.