Behemoth - The Satanist (2014)

Behemoth heeft nog nooit teleurgesteld. Altijd kwam het trio, aangevoerd door Nergal met kwaliteitsalbums op de proppen. Sinds Satanica ebde het black metal-element weg uit de band en maakte het plaats voor een razende death metal-trein dat zich ontpopte als een soort klein broertje van Nile. Nergal wilde nooit weten dat zijn band in een death metal-band veranderd was. Het doet er ook niet toe. Maar nu ik The Satanist onder de loupe heb genomen, weet ik wel wat ik al die tijd echt gemist heb in Behemoth. Black metal.

Het is cliché om Nergals ziekte bij de haren erbij te slepen om maar te illustreren hoe gemotiveerd The Satanist is, maar ik kan me moeilijk aan de indruk onttrekken dat Behemoth herboren klinkt. Eigenlijk is The Satanist een modern black metal-album met een enorme mystieke diepgang. Dissonante riffs geselen je oren zoals hagelstormen je gelaat kunnen geselen. De vele buien van razernij herinneren aan bands als Deathspell Omega en de moderne Marduk. Natuurlijk is Behemoths eigen smoel heel duidelijk waarneembaar. De brul van Nergal natuurlijk, gelukkig heel naturel gehouden, en het herkenbare drumwerk van Inferno dat net zulke gewelddadige salvo's als altijd afvuurt.

Door de hoge mate van afwisseling komen de furieuze blastpassages extra krachtig uit je speakers gevlogen. Ze worden regelmatig onderbroken door luguber voortslepende passages die klinken als een basilisk dat zich langzaam in stelling brengt om zijn prooi met dodelijke precisie te overvallen.

Ofschoon over de gehele linie het album vrij naturel gehouden is, permitteert men zich in opener Blow Your Trumpets Gabriel het gebruik van sfeerverhogende doses bombast. Verwrongen koren en strijkers die de val van de Hoge Hemelen symboliseren. Ook het afsluitende O Father O Satan O Sun! overweldigt op theatrale wijze. Enkele schaarse solo's leveren de effectieve melodieuze accenten. Ora Pro Nobis Lucifer doet wat dat betreft mij wel eens aan Vital Remains denken.

The Satanist lijkt al het voorgaande werk te overtreffen. Furieus en bloedagressief zoals je mag verwachten, maar tegelijkertijd is er veel dynamiek en weet men weer een ongrijpbare occulte tint aan het muzikale palet toe te voegen. Dat had ik sinds Pandemonic Incantations niet meer gehoord. The Satanist is een Zwarte Mis dat zijn weerga niet kent. 2014 is amper anderhalve maand oud en de apocalyps lijkt zich alweer aan te dienen.

Ongetwijfeld is dit wel mijn all-time favorite van 'Behemoth'. Wat een ongelooflijke kracht kent dit album, wat zeker vrij komt bij het fantastische nummer 'Ora Pro Nobis Lucifer'. Het lijkt inderdaad alsof Nergal sterker dan ooit uit zijn zware ziekte is gekomen, en tijdens zijn ziekte bed nog duisterder heeft lopen denken dan wat hij al deed.

Nogmaals, wat een kracht kent dit album. Maar dit zijn toch ook wel de nummers en de zwaarte waar ik Behemoth voornamelijk van ken omdat ik nooit (voor deze marathon althans) echt hun beginwerk heb geluisterd, en pas vanaf 'Demigod' ken ik ze heel goed. Ja, een knaller van jewelste met prachtige platen. Het begint met het mooie 'Blow Your Trumpets Gabriel' en eindigt misschien nog wel met het mooiere 'O Father O Satan O Sun!' Hier klinken ze bijna onverwoestbaar en de heren zijn sterker terug, dan ooit te voren. En zo willen we het houden, erg vet!

Voorlopige tussenstand:
01. The Satanist
02. Demigod
03. Zos Kia Cultus
04. Evangelion
05. The Apostasy
06. Grom
07. Satanica
08. Pandemonic Incantations
09. Thelema 6
10. Sventevith (Storming Near the Baltic)