Krokus - Hardware (1981)

Dit was mijn eerste plaat van Krokus en de tweede lp die ik als snotneus in mijn bezit had. Gekregen van mijn broer, deze.

Het is altijd mijn favoriete van Krokus gebleven. Smelly Nelly is schitterend. Verder allemaal steengoeie nummers, behalve Mad Racket en Burning Bones vind ik wat minder.

Easy rocker, geweldig nummer is dat.

Deze is helaas wat minder dan Metal Rendez-vous.


Goh wat viel deze tegen nadat je MRV was gewend. Na een paar keer luisteren viel er toch wel wat moois te ontdekken, Easy rocker en Mr. 69 bv.

Deze plaat gaat veelbelovend van start met de eerste paar nummers, maar weet de aandacht niet vast te houden.

Dit is overigens het laatste album met gitarist Tommy Keifer. Hij was zwaar aan de heroine en werd uit de band gezet, een band die hij nota bene zelf had opgericht, een band die ooit als progressieve bluesband begon en tegen zijn zin in steeds meer richting hardrock verschoof. Een paar jaar later zou hij zelfmoord plegen

Smelly Nelly is een nummer dat van hem afkomstig is, wat mij betreft het hoogtepunt van de plaat. Al blijft Easy Rocker ook heerlijk om eens in de zoveel tijd weer 's snoeihard uit je speakers te laten knallen

Als AC/DC fan deze LP ooit gekocht in 1982 en dat had toen wel wat.
Nu op CD in 2011 en...... dit blijft erg lekker klinken !!!
Easy Rocker en Smelly Nelly blijven erg sterk.
De rest is zeer acceptabel en klinkt nog steeds erg lekker
Deze rock stijl mis ik helaas bij de rockers van nu (behalve AC/DC natuurlijk)
Gauw de rest (her)ontdekken van Krokus !

'The album AC/DC never made' aldus Chris von Rohr.
Daar zit wel wat in. Ik vind dit het beste album van Krokus, al wordt over het algemeen de elpee Metal Rendez-Vous als zodanig aangeduid.
Een van de eerste hardrockplaten in mijn collectie en verloren gegaan toen ik hem te dicht bij de gaskachel had neergezet.
Inmiddels weer op vinyl gekocht en de muziek draait nog even lekker weg als toen.
Kant a bestaat uit louter krakers.

Dit is m.i. toch wel beduidend minder dan metal rendevouz. Behoorlijk wat zwakke deuntjes en dhr. Von Rohr mag dan zichzelf vergelijken met ACDC maar komt nog niet misschien in de buurt van deze Australiers. Hij mag nog niet de gitaar van Angus poetsen. Hoe zeggen ze dat ook al weer? Hoogmoed komt voor de val.............

Een viertal uitschieters: Easy Rocker, Mr. 69, She's Got Everything en Winning Man (later heropgenomen voor Heart Attack). Celebration heb ik altijd een vreemde opener gevonden, Burning Bones en Mad Racket zwakke broeders, en het middelmatige Rock City duurt me te lang om de aandacht vast te houden. Smelly Nelly is altijd een favoriet nummer van me geweest.

Maar is geen uitschieter

Smelly Nelly zal ik niet nomineren als het beste wat Krokus gemaakt heeft. Gewoon een liedje wat vroeger tot mijn favorieten behoorde. Nu vind ik het een rustpuntje na Easy Rocker en voor het geweld dat nog komen gaat met Mr. 69 en She's Got Everything.

Wederom een top album van Krokus! Smelly Nelly, Easy rocker, Mr. 69, Rock city, She's got everything; stuk voor stuk geweldige nummers. Lekker venijnig en fel, heerlijk! En wederom een goede produktie ook.

Heerlijk album. Uit de gloriejaren van de hardrock. Zwitserse NWOBHM

Dit soort bands hield/houd ik ook erg van. Stevige rechttoerechtaanhardrock. En Krokus kun je om een boodschap sturen, in dezes. Net als Rose Tattoo (Australie) en van vaderlandse bodem onze eigen Bodine. Ook de vroege Sammy Hagar viste in deze zelfde vijver.
Anno 2014 rockt het nog steeds.

Ja de naam Rose Tattoo schoot inderdaad ook een aantal maal door me heen toen ik dit op had staan. Die beheersen dat jagende, dat 'ze zitten me op de hielen' gevoel ook als de beste!

Dit album is minstens zo goed als Metal Rendez-Vouz.
Rock City, Burning Bonus en Mad Racket zwak! Absoluut niet.
Voor mij zijn de zwakke broeders Mr. 69 Celebration en Winning Man

Ik kende Krokus niet toen ik Hardware uit de dorpsfonotheek leende, al wist ik van hun Zwitserse afkomst en stijl in het voetspoor van AC/DC.

Na fabrieksgeluiden begint het trage Celebration, een curieuze start van een hardrockplaat. Raar, maar als opwarmer niet onprettig. Daarna ging het tempo omhoog in Easy Rocker en van zulke muziek hield ik. Degelijk geproduceerd bovendien, waarbij ik helemaal opveerde bij de gitaarsolo. Deze wordt heel fraai opgebouwd van langzaam naar snel en tegelijkertijd van laag naar hoog. Wie was deze snarenracer? Fernando von Arb, nam ik ten onrechte aan na bestudering van de achterzijde van de hoes; de binnenhoes ontbrak, zoals wel vaker bij platen die je uit de bieb leende; gejat door een eerdere lener.

Mr. 69 was wel erg schaamteloos van het Australische voorbeeld geleend, maar dan wel goed en wederom was daar een snelle gitaarsolo, ditmaal in de stijl van Angus Young. Toch had ik liever het weer snellere She’s Got Everything, dat de A-kant afsluit: de slaggitaar leek beïnvloed door Motörhead of Ramones (Huh? Ja, echt waar!) en de gitaarsolo is wederom fraai opgebouwd: beginnend op volle snelheid en diverse hoofdstukken bevattend, waarbij de riff aan het einde soepeltjes wijzigt. Beste nummer van de plaat, zeker omdat in het uittro alweer een lekker solootje zit.
Op de B-kant waren het de laatste twee nummers die me pakten: Winning Man dat midtempo begint en dan versnelt en ten slotte Mad Racket, dat zo lekker swingt dat ik hen de AC/DC-kopieerstijl vergaf.

Sommige nummers van dit album noem ik niet: dat vond ik slappe aftreksels van de band uit Sydney. Vijf nummers belandden op een cassettebandje, dat ik vaak heb gedraaid.
Pas enkele jaren geleden ontdekte ik dat het Tommy Kiefer was die de gitaarsolo’s deed. Misschien ontstond het misverstand omdat Von Arb vanaf de volgende plaat inderdaad hiervoor verantwoordelijk was. Kiefer moest afhaken wegens zijn heroïneverslaving en zou in 1986 tragisch overlijden, zoals Nieuwstad twaalf jaar geleden al vermeldde. De solo's van Kiefer (soms kom ik zijn naam als Keifer tegen) blijken niet zo knap als ik toentertijd dacht, tegelijkertijd was hij een meester in timing. Blijft zeer aangenaam.

Krokus is voor mij op z’n best als ze een eigen geluid zoeken en daarbij uptempo nét iets verdergaan dan hun voorbeeld in die jaren. Een dikke zeven.