Alice - Il Sole Nella Pioggia (1989)

Alice ken ik vooral vanwege haar schitterende I Treni di Tozeur samen met Franco Battiato. Het zal altijd wel mijn songfestival-favoriet blijven....
Ook haar solo-uitvoering van dat nummer mag er zijn.
Dit album was mijn eerste volwaardige beluistering van een album van haar. Het was de naam Peter Hammill die ervoor zorgde dat ik juist dit album er uit pikte.
En ja hoor, als je Now and Forever hoort dan herken je dat onmiskenbare Hammill-sfeertje wel weer. Ook herkende ik de mooie stem van Alice maar helaas kwam ik ook wel wat kleffe nummers tegen waar ik weinig mee heb; het deed me denken aan de la met cd's van mijn partner en die cd's weet ik meestal goed uit de weg te gaan. Dat was dus even slikken, omdat ik toch op meer hoopte dan dat. Nu blijft er een best sfeervol album over, gezongen in een mooie taal door een mooie stem maar waarvan niet alle nummers mij weten te bereiken laat staan emotioneren. Daarvoor zijn een aantal nummers toch echt te veel saai: gladde popdeunen in mijn oren en vind ik het ook ronduit gedateerd overkomen, iets wat ik bij deze zangeres niet verwacht had.
Een onvoldoende kan en wil ik het niet geven, maar het is op het randje.

Ik vind de sfeer bijzonder relaxed mede door de manier van zingen en door de muzikanten die meedoen, te weten o.a. steve jansen en richard barbieri.

Heel soms kom ik opmerkingen van mezelf tegen waarbij ik denk: what was I thinking?!

Net terug uit het altijd adembenemende Italie wordt het tijd om hier een mening te geven over dit onvolprezen album. Eigenlijk schandalig dat gezien het feit dat ik de cd al kocht op de dag van de release.

Het hele album ademt de typische Alice Visconti sfeer. Knap hoe deze zangeres jarenlang gestaag aan een buitengewoon indrukwekkend oeuvre werkt. Haar hele werk zou ik persoonlijk als tijdloos willen bestempelen, in die zin, dat ik al haar werk ( en dat van haar grote Maestro Battiato) altijd -en vaak- blijf draaien, al vele jaren lang.

Il sole nella Pioggia, alleen de titel is prachtig: de zon schijnt door de regen heen.

Er staan mooie, sfeervolle nummers op dit album met oogstrelende melodien, zoals: Visioni, Anin a gris en Tempo senza tempo.

Maar wat meer bijzonder is, is dat Alice op dit album verder gaat met enigszins experimentele nummers (waar ze op voorganger Park Hotel al mee begon) een ontwikkeling die zich in de albums hierna voortzet.

Het meest treffende voorbeeld vind ik hier Le Baccanti wat ik ongelofelijk knap gemaakt vind.
Het is een sober nummer maar met een grandioze melodielijn waarover Alice als mezzo sopraan met haar twee bekende toonhoogten zingt (Alt en sopraan).

Het nummer roept bij mij altijd Kate Bush-achtige vergelijkingen op. Beide zangeressen beschikken over een prachtige stem, die van Alice is onmiskenbaar zwaarder. En beiden hebben een uitgesproken visie op hun werk en hoe dat moet klinken.

Ook L'era del Mito mag niet onbenoemd blijven, een parel!

All over is het een van de meest toegankelijke albums van Alice, zeker vergeleken met later werk, waar de experimenteerdrift meer de overhand nam.

Het laatste album Weekend is alweer vijf jaar oud, hoog tijd dus voor nieuw werk.

De zangeres van  I Treni di Tozeur toch?

Ja zeker, dat zong ze samen met de Italiaanse Maestro Franco Battiato, een muzikaal geniet welke door jong en oud in Italie op handen wordt gedragen. Hij is helaas in mei dit jaar overleden, maar laat een groot en indrukwekkend oeuvre achter, waaronder La Cura (remever in De Platenkast ).

Met JAPAN in de begeleiding ( zonder David Sylvian)