Alice - Il Sole Nella Pioggia (1989)

Net terug uit het altijd adembenemende Italie wordt het tijd om hier een mening te geven over dit onvolprezen album. Eigenlijk schandalig dat gezien het feit dat ik de cd al kocht op de dag van de release.

Het hele album ademt de typische Alice Visconti sfeer. Knap hoe deze zangeres jarenlang gestaag aan een buitengewoon indrukwekkend oeuvre werkt. Haar hele werk zou ik persoonlijk als tijdloos willen bestempelen, in die zin, dat ik al haar werk ( en dat van haar grote Maestro Battiato) altijd -en vaak- blijf draaien, al vele jaren lang.

Il sole nella Pioggia, alleen de titel is prachtig: de zon schijnt door de regen heen.

Er staan mooie, sfeervolle nummers op dit album met oogstrelende melodien, zoals: Visioni, Anin a gris en Tempo senza tempo.

Maar wat meer bijzonder is, is dat Alice op dit album verder gaat met enigszins experimentele nummers (waar ze op voorganger Park Hotel al mee begon) een ontwikkeling die zich in de albums hierna voortzet.

Het meest treffende voorbeeld vind ik hier Le Baccanti wat ik ongelofelijk knap gemaakt vind.
Het is een sober nummer maar met een grandioze melodielijn waarover Alice als mezzo sopraan met haar twee bekende toonhoogten zingt (Alt en sopraan).

Het nummer roept bij mij altijd Kate Bush-achtige vergelijkingen op. Beide zangeressen beschikken over een prachtige stem, die van Alice is onmiskenbaar zwaarder. En beiden hebben een uitgesproken visie op hun werk en hoe dat moet klinken.

Ook L'era del Mito mag niet onbenoemd blijven, een parel!

All over is het een van de meest toegankelijke albums van Alice, zeker vergeleken met later werk, waar de experimenteerdrift meer de overhand nam.

Het laatste album Weekend is alweer vijf jaar oud, hoog tijd dus voor nieuw werk.