Lee Morgan - The Rajah (1984)
mijn stem
15 stemmen
Verenigde Staten
Jazz
Label: Blue Note
-
A Pilgrim's Funny Farm (13:31)
-
The Rajah (9:09)
-
Is That So (5:15)
-
Davisamba (6:44)
-
What Now My Love (5:20)
-
Once in a Lifetime (5:50)
2
geplaatst: 27 april 2023, 12:05 uur
Met: Lee Morgan (trompet); Hank Mobley (tenorsax); Cedar Walton (piano); Paul Chambers (bas); Billy Higgins (drums)
Eind 1966 opgenomen, maar pas in 1984 door Blue Note uitgebracht. Daardoor lange tijd een wat obscure Lee Morgan-sessie, totdat het in 2021 werd uitgebracht in de Tone Poet-serie en het op verschillende plekken werd onthaald als een verloren meesterwerk.
Dat is misschien een klein beetje overdreven, althans het is niet de meest verrassende of avontuurlijke Morgan-plaat. Zelfs de opstelling is hetzelfde als die van zijn vorige studiosessie, Charisma, die een paar maanden eerder werd opgenomen. Alleen ontbreekt hier altsaxofonist Jackie McLean, juist degene die vaak voor wat extra 'bite' zorgde op de platen van Morgan uit deze periode.
Hoewel het allemaal vrij relaxed blijft, en we niet echt iets horen dat we al niet kennen van zijn vorige platen als bandleider en met de Jazz Messengers, dwingt de plaat toch respect af met het hoge niveau van het spel en hoe heerlijk het allemaal groovend swingt. Wel echt een plaat voor de koptelefoon 's avonds laat. De kortere nummers op de B-kant (met name 'Davisamba') smaken mij het beste.
Eind 1966 opgenomen, maar pas in 1984 door Blue Note uitgebracht. Daardoor lange tijd een wat obscure Lee Morgan-sessie, totdat het in 2021 werd uitgebracht in de Tone Poet-serie en het op verschillende plekken werd onthaald als een verloren meesterwerk.
Dat is misschien een klein beetje overdreven, althans het is niet de meest verrassende of avontuurlijke Morgan-plaat. Zelfs de opstelling is hetzelfde als die van zijn vorige studiosessie, Charisma, die een paar maanden eerder werd opgenomen. Alleen ontbreekt hier altsaxofonist Jackie McLean, juist degene die vaak voor wat extra 'bite' zorgde op de platen van Morgan uit deze periode.
Hoewel het allemaal vrij relaxed blijft, en we niet echt iets horen dat we al niet kennen van zijn vorige platen als bandleider en met de Jazz Messengers, dwingt de plaat toch respect af met het hoge niveau van het spel en hoe heerlijk het allemaal groovend swingt. Wel echt een plaat voor de koptelefoon 's avonds laat. De kortere nummers op de B-kant (met name 'Davisamba') smaken mij het beste.
* denotes required fields.
* denotes required fields.