Fanfarlo - Let's Go Extinct (2014)

Een album waar ik zeer naar uitkijk. Toen ik hun debuutplaat ontdekte, was ik meteen verkocht. Staan een paar heerlijke nummers op. Datzelfde geldt voor Rooms Filled with Light. Beviel me minder dan het debuut, maar ook een goede plaat. Nu alweer album nummer 3; Let's Go Extinct. De eerste nummers Myth of Myself (A Ruse to Exploit Our Weaknesses) en A Distance beloven al veel goeds. Vooral van Myth of Myself (A Ruse to Exploit Our Weaknesses) kan ik erg genieten. Pareltje.

Ah ja, dan is daar Fanfarlo nog. Het debuut was erg fijn maar met Rooms Filled with Light verslapte mijn aandacht al aardig.
Daar zal Let's Go Extinct geen verbetering in brengen: nog lichter van toon, beetje fletse indie popnummers. Absoluut vermakelijk maar zal niet heel lang blijven hangen vrees ik... alhoewel.... het bandje Autoheart deed vorig jaar goede zaken met me dus wie weet, want dit zit in dezelfde hoek.

De barokke sound is er wel vanaf en op zich is dat niet erg. Arcade Fire extra-light? Ja misschien nog steeds wel.
Vermakelijk dus en meer niet. De grote belofte maken ze helaas niet echt waar na twee toch wat minder bijzondere albums. Het is dat ik het jaren '80 sausje wel kan waarderen.

De vergelijking met Arcade Fire is weer gemaakt. Geen idee waar je dat vandaan haalt? Op We're the Future hoor ik wel een beetje de sound van White Lies, dit keer in een betere uitvoering.

Deze plaat maakt je zeer vrolijk. Luister nu voor de eerste keer en weet al dat het daar niet bij gaat blijven. Heerlijk. Dit heb ik nodig deze maand.

Ik hoor er, hoe gek ook, wel degelijk wat van de latere Arcade Fire in terug ja. Kan het niet helpen en daarbij hoor ik inderdaad ook een hoop andere bands terug.
Ik vind dat niet erg maar het is me net iets te flets allemaal en dat vond ik van het debuut een heel stuk minder (terwijl dat misschien nog meer leek op...)

Heerlijk nummer dat Life in the Sky. Lekker die blazers met de electronica. Doet een beetje denken aan de laatste Beirut.
De melancholie die Reservoir sierde was ik kwijt op hun vorige album en dat is op LGE weer terug.

Cell Song zou een mooie zijn geweest voor de nieuwe Broken Bells. Hadden ze net dat beetje extra gebracht.

Staat hier inmiddels de hele dag op en ik ga het verhogen naar 4,5 sterren. Eindejaarsmateriaal.

Hij heeft bij mij Broken Bells verdrongen uit de cd speler Wordt steeds beter deze plaat.

Waar het debuutalbum een warme plaat was met 'gewoon' instrumenten zijn de tweede en ook deze derde, killere producties met meer elektronica. Tijdens een concert van hen destijds in Bitterzoet werden zelfs de nummers van het debuutalbum op deze manier 'geëlektroniseerd' en daardoor mijns inziens licht verkacht.

Jammer.

heerlijk cdtje en het lijkt inderdaad op Arcade Fire vooral het nummer A Distance

omd & china crisis invloeden dan kwa muziek een leuke cd
op zich

Cell Song doet Beach House-achtig aan. Alleen de galm ontbreekt.
Ik denk niet dat ze ooit nog hun debuut gaan overtreffen, maar hier is weer niets mis mee.

Fanfarlo heeft m.i. altijd al verstopt in de DreamPop hoek gezeten.
Met CellSong & Let's Go Extinct wordt het nu pas hoorbaar. Mijn zegen hebben ze.

Leuke afwisselende plaat. Soms wat melancholiek maar op andere momenten ook weer heel uitbundig en zelfs wat bombastisch.

Een Herboren Fanfarlo, na de tegenvallende tweede uit 2012.
Nu is de oogst 10 uit 10. De ene song nog aardiger dan de andere.
Alle toonladers worden van hoog naar laag en laag naar hoog bewandelt.
De toegevoegde electronica is een geslaagde tegenhanger van de gevoelige basis viool, fluit en trompet, met precies voldoende uitbarstingen om het avontuurlijk te houden..
Zanger Simon Balthazar was al erg aangenaam om te horen en heeft zich verbeterd door met meer diversiteit te zingen.

Live in Amsterdam

YouTube - Fanfarlo - Let's Go Extinct @ Bitterzoet (6/7)

Fanfarlo doet helaas weer een stapje terug. Het debuut was geniaal, met enkele favorieten die ik nu nog steeds met grote regelmaat draai. De drive en dynamiek kenmerkend aan het eerste album, ontbreekt deze keer. Het wil maar niet loskomen en tekstueel is Fanfarlo ook nooit hoogstaand geweest. Op Myth of Myself bevat dit album maar weinig hoogtepunten. Nee, dit is denk ik niet het album waarmee Fanfarlo zijn echte doorbraak gaat bereiken.

2de luisterbeurt: 'ik hoor een mooie mannelijke en vrouwelijke stem boven het dromerige indie geluid uit komen. Deze band moet ik zeker nog een paar keer goed gaan luisteren!