James Brown - Live at the Apollo (1963)

Een Live registratie van een Soul optreden zo als een Soul optreden behoort te zijn.
Energiek, broeierig en opzwepend.

De tot stand koming van dit optreden / album heeft nog heel wat voeten in de aarde gehad. Het was namelijk zo dat de platenbaas van James Brown (Syd Nathan) er helemaal niets voor voelde om een live plaat op te nemen. James heeft toen zelf een behoorlijke duit in het zakje gedaan om dit alles te kunnen realiseren naar men zegt ruim $6.000.

Het werd een spetterende optreden James Brown en zijn muzikale regisseur (Lewis Hamlin) hadden de begeleidingsband tot een vlekkeloos opererende machine gemaakt met een achtkoppige blazers sectie die nauwelijks tijd hadden om adem te halen .
De show gaat involle vaart van start waarbij de eerste 4 nummers in een geweldig tempo voorbij raazden en waarna er even een adem pauze werd ingelast met het gospelachtige Lost Someone net als dit tot een expolsive cliamx lijkt te komen word er een medley van negen hits ten gehore en sluit dan af met een uitmuntende uitvoering van The Night Train. Het publeik is uitzinnig maar het is over.

Ik blijf met gemengde gevoelens zitten bij dit album. Het geschreeuw van het publiek vind ik geen meerwaarde, in tegendeel. Sommige interacties met het publiek roepen bij mij het sfeertje op van een een dominee en zijn volgelingen in een zwarte protestantse kerk. Ik hou niet van kerken, en ook niet van de opgefokte versies van Think en Night Train. Wat mij betreft hebben de studioversie's veel meer "soul".
James Brown is natuurlijk wel een fantastiche zanger, gewoonweg geweldig hoe hij hier tekeer gaat, maar dat doet ie ook op de studio versies.

In verhouding tot de reputatie van het album, voor mij dus een lichtlijke tegenvaller. Momenteel heb ik met mijn 20 All Time Greatest Hits! verzamelaar nog steeds genoeg James Brown in huis. Ik twijfel nog tussen 3,5 of 4.

Ook voor deze geldt wat mij betreft hetzelfde als voor het 1968 album.
Ik bezit slechts de Appolo's en een verzamelaar, maar James Brown is wat mij betreft live nog een klasse beter dan in de studio.
Ook hier sleept hij het (wel is waar zeer willige) publiek weer mee in prachtige uitvoeringen van zijn bekendere nummers.
Hoogte punten zijn ook nu weer Lost someone en de fantastische medley.
Dit is een terechte klassieker.

Lekkere muziek, al is de boel slecht gemixt, de stem van Brown komt iets teveel naar voren en snijd door de muziek heen. Ook het juichende publiek vind ik niet bepaald een meerwaarde. Best jammer, want voor de rest klonk het allemaal wel aardig en lekker swingend, en Brown is een goede zanger.

Jadiejadieja, Are you ready for star time? Van James Brown ben ik niet zo gecharmeerd. Hij krijst me iets te vaak onnodig waardoor het kinderachtig wordt. Zeker op dit live-album zitten er echt gedeeltes tussen, waarbij het me tegenstaat. Interactie met het publiek is volop aanwezig en dat is an sich ook wel okee, maar ik heb het idee dat het gewoon heen en weer gegil is. Echt heel verheffend vind ik het niet.

Neem daarbij ook nog nummers die eindeloos dooretteren, zoals Lost Someone en ik kan niet anders concluderen dat ik dit maar een heel matig album vind. All aboard the Night Train richting andere chillere soul-muziek is mijn advies bij deze!

Ik ben zelf meer van de funky James Brown van eind jaren '60 / begin jaren '70. Zijn derde optreden in the Apollo bevalt mij dan ook stukken beter dan dit eerste concert. Dit is een soulconcert, maar het wordt wel grotendeels in een (soms te) rap tempo afgewerkt. Het neigt soms zelfs naar afgeraffeld, alsof er zoveel mogelijk liedje op de plaat terecht moesten komen. Het heeft in ieder geval ook te maken met het feit dat James Brown meerdere concerten per avond gaf.
Daarbij vind ik ook het schreeuwende publiek regelmatig een stoorzender. Het leidt af van de geweldige zanger die James Brown is en van de muziek, die ook nog eens door prima muzikanten wordt gespeeld. Vandaar een dubbel gevoel bij Live at the Apollo.

Livealbums en soul zijn onlosmakend met elkaar verbonden en al helemaal als je het over het roemruchte Apollo theater heeft. Één van de beste en meest bewierookte live albums in de soulmuziek is zonder twijfel deze energieke plaat van James Brown.
Hoe de band van JB alltijd gedrild werd is goed te horen op deze plaat, want de band speelt retestrak. Daarnaast had deze plaat bijna niet uitgekomen. Brown moest zelf geld inleggen om het project te realiseren.

Normaal gesproken bespreek ik deze albums per nummer, maar dat is bij een livealbum als deze geen beginnen aan. Juist bij het beluisteren van liveregistraties is het zo belangrijk de volledige vibe te pakken, het als één geheel te beluisteren. En dan kan ik over dit optreden van James Brown zeggen dat het de soulman James Brown in optima forma is. Dan gebruik ik hier het woord soulman ook nog eens met een reden, want dat is hetgeen wat je op deze plaat terughoort. Iedereen ken Brown natuurlijk ook van zijn funky werk, maar hier in Apollo liet hij juist die soulkant zo goed horen. Voeg daar dat rauwe randje van de beste man aan toe en je weet dat je geheid een topavond had als je aanwezig was. Weet daarnaast hoe kritisch hij was op de band en je weet dat zij wel zo strak moesten spelen. Maar er is maar één echt hoofdrolspeler en dat is Hardest Working Man in Showbusiness himself.

(bron: Opus de Soul)

James Brown weet blijkbaar ook zijn vroege concerten op te voeren als een goed gestroomlijnde locomotief die puffend, heigend en soms denderend door een landschap van vroege funk, brute soul en opgehitst publieken heenslingert. Het wordt op momenten frustrerend om geen beeld te hebben van dit optreteden, want waarom horen we zo vaak moeilijk te plaatsen golven aan gegil en geschreeuw uit het publiek komen? Welke ledematen gooit Brown nú in de lucht? Welke blik wierp hij zojuist naar de voorste rij in het publiek? Of, zoals Kos eerder zei:



Dat had ik graag ook gewild. De wildheid van dit concert is écht ongekend voor het nog erg brave Amerika van 1963. Vijf jaar later was het een doorsnee concert geweest in een zwart-progressieve wijk. Maar of die wildheid ook echt past bij een beeldloze langspeelplaat - zonder beeld = is een open vraag die ik niet goed weet te beantwoorden.