Mountain - The Very Best Of (2004)

In hun hoogtijdagen (1969-1974) maakte Mountain slechts vier studio-albums (vijf als je Mountain meetelt, de door Felix Pappalardi geproduceerde eerste soloplaat van Leslie West) en één live-album, en van wat ik daarvan ken heb ik vooral de indruk van grote kwalitatieve wisselvalligheid overgehouden. Dus leek deze compilatie mij wel een goed idee, aangezien daarop alle nummers staan die voor mijzelf boven de middelmaat uitsteken plus de nummers die door de meeste gebruikers hier bij de verschillende albums als favoriet zijn aangevinkt, en dat in een gul pakketje van 78½ minuut.
        En die wisselvalligheid komt ook op deze verzameling naar voren, vooral in de vorm van flauwe blues of simpele rockers waarop Leslie West de hoofdrol heeft; hun grootste "hit" mag daarvoor model staan, want Mississippi Queen is feitelijk een uiterst banale bluesrocker die het in 1970 verbazingwekkend genoeg nog tot de 21ste plaats van de Amerikaanse hitlijsten schopte. Cream is in dit oeuvre nooit ver weg; de gitaar van zelfverklaard Clapton-bewonderaar West klinkt regelmatig precies als die van Slowhand uit die periode, Felix Pappalardi produceerde een paar albums van Cream en heeft naast een heerlijk ronkende bas ook een prachtige ijle stem die aan Jack Bruce doet denken, en op een nummer als Don't look around doet drummer Corky Laing alle moeite om de drukke roffels van Ginger Baker te emuleren (overigens bepaald niet onverdienstelijk).
        Tja, die Pappalardi... Zodra hij achter de microfoon plaatsneemt lijkt het wolkendek open te schuiven, zoals op de coupletten van For Yasgur's farm (Max Yasgur was de boer die zijn land vrijgaf voor het Woodstock-festival waarop ook het net opgerichte Mountain speelde – hun vierde optreden pas!), of het melancholische Theme from an imaginary Western (van Jack Bruce's eerste soloplaat), of natuurlijk het prachtige Nantucket sleighride, voor mij het absolute hoogtepunt van deze plaat (inclusief geweldig subtiel gitaarspel, krachtig orgel van Steve Knight, en fraaie verhalende tekst). En dan heb ik het nog niet eens gehad over Travelin' in the dark, dat begint met een riff waarvan de klank lijkt te zijn samengesteld uit gitaar, orgel en hobo – dat laatste instrument zit er waarschijnlijk niet in, maar de sound van die riff is zó vol en glanzend en uniek dat ik haast niet weet hoe de mannen het op een àndere manier voor elkaar hebben kunnen krijgen. (Bovendien is die riff een soort ultieme oorwurm – ik heb er laatst 's nachts letterlijk een paar slapeloze uren mee gehad.)
        Die paar nummers die ik hier noem vind ik echt subliem, die kan ik keer op keer horen, en als ik een plaat had met alleen maar nummers van dát niveau zou dat een serieuze kandidaat voor mijn album-top-10 zijn. En, eerlijk is eerlijk, bij de nummers waarop Leslie West wat meer zijn stempel heeft gedrukt zitten toch ook een paar hoogtepunten, zoals de plaatopener (van Wests soloplaat, met een hoofdrol voor Pappalardi's bas terwijl de gitaar meer als een drone op de achtergrond doorzeurt), het vunzige You better believe it en het stuiterende Don't look around dat ik ook reken tot het beste dat Mountain heeft gemaakt. Kortom, een gulle compilatie die niet ontkomt aan de wisselvalligheid die deze band eigen is maar waarvan de hoogtepunten absoluut fantastisch zijn.
        Overigens is The very best of Mountain misschien niet helemaal the VERY best omdat het niets bevat van Live – the road goes ever on, en wat mij betreft hadden er best een paar flauwe studionummers geofferd mogen worden ten faveure van de bijna 18 minuten van de live-versie van Nantucket sleighride, maar goed, er is nu gekozen voor een serieuze compilatie van het studiowerk, en daar valt ook wel wat voor te zeggen (vooral wanneer je die liveplaat al apart in de kast hebt staan, zoals ik). (Ik zag de titel van het laatstgenoemde nummer laatst trouwens geschreven als Nantucket SLAYride, ook wel aardig als je weet waar de tekst over gaat.)

Mag ik even Ameisenbumsen ? Als je Avalanche van ( post West, Bruce & Laing ) Mountain Mk.II meetelt, moet je Twin Peaks ook meetellen. Dan kom je op 2 live albums ........ eigenluk 2½ want kant 2 van Flowers Of Evil is ook live

I stand corrected, dank je!