Indian - From All Purity (2014)

Twee tracks zijn al te horen (Directional en Rhetoric Of No) en dit is lekker smerige en nihilistische sludge met intense en giftige vocalen. Weinig variatie, maar de riffs hebben zo'n kracht dat het compleet niet nodig is, alsof je in een zwart gat valt. Erg benieuwd naar de volledige plaat.

Miljaarde, hier heb ik zin in. Heb nog geen noot van deze band gehoord, maar de beschrijvingen maken me nu al helemaal wild.

De vorige was erg goed, dus ook zeker benieuwd naar deze.

Nietzsche vraagt zich in het beroemde aforisme ‘De Dolle Mens’ af: “Dolen wij niet als door een oneindig niets? Ademt ons niet de ledige ruimte in het gezicht? Is het niet kouder geworden? Is niet voortduren...d nacht en steeds meer nacht in aantocht?”

De sludge metal-mannen van Indian weten wel raad met deze vragen. Voor vastigheid, warmte en licht is op ‘From All Purity’ geen plek, dit is muzikaal nihilisme ten voeten uit. De loodzware riffs zijn verwoestend en het ijskoude geschreeuw is onophoudelijk, evenals de noise. Uiteraard is dit niets nieuws onder de ondergaande zon. Bands als Neurosis, YOB of Burning Witch hadden het extreme sludge-truukje immers ook al onder de knie. Vooral die laatste komt dicht in de buurt bij Indians geluid, zij het in een tragere vorm. Toch werkt Indian verstikkender, wat vooral op conto van de noise komt. Het creëert continu een unheimisch gevoel waar je je niet aan kunt onttrekken. Met name ‘Clarify’ sleurt je mee naar de noise-hel, Wolf Eyes-stijl.

Indian heeft geen snelheid nodig om te ontregelen. Het openingsnummer ‘Rape’ start zo log dat de slakken er geen kaas van lusten. Deze trage marteling wordt (op het blastbeat-intermezzo in 'Disambiguation' na) het hele album voortgezet wat in theorie een zekere verveling in de hand werkt. Maar gelukkig verstoort het album zo sterk dat er voor deze kritische reflectie geen plek kan zijn. ‘From All Purity’ is de perfecte wintersoundtrack en uiterst geschikt voor iedereen die veertig minuten lang geen vaste grond onder zijn voeten wil hebben.

Staat op den luisterpaal...klinkt weer

Had er meer van verwacht. Het is bruut, donker en woest, alles lijkt eraan te kloppen. Maar het klinkt zo perfect en steriel dat het niet de inslag heeft die ik van een sludge-plaat verwacht. Het lijkt de ideale opstap naar de vele geweldige bands die dit genre heeft, maar meer dan dat lijkt het mij voorlopig ook niet. Toch nog een paar keer draaien, misschien valt het kwartje nog helemaal ipv half.

Toch klinkt "een kwartje dat maar half valt" ook als een wonderbaarlijke fysische anomalie.. Maakt me dáár iig benieuwd naar

Over de plaat; ga em zo eens checken, want ze komen op Roadburn! En bovendien heeft herrie-aartsmeester Sanford Parker de productie en mixing van deze (en de vorige) op zich genomen, en dat is gewoonlijk een goed teken.

Kan mij iemand uitleggen hoe dit album zich verhoudt tot de laatste van Behemoth?

Sorry hoor, maar dat zijn echt tegenpolen van elkaar. Heeft compleet geen zin om vergelijkingen of verbanden te leggen.

Indian met Behemoth vergelijken is inderdaad nogal jammerlijk. Voor Behemoth dan.

sorry, maar Ik weet echt niets van metal, hoezo zijn behemoth en indian tegenpolen?

Deze plaat is veel smeriger, intenser en beukt harder dan de nieuwe behemoth...

Indian is lomper, trager en bruter. Ook veel meer rechtdoorzee dan Behemoth. Behemoth heeft veel meer 'tierlantijnen', is bombastischer.

Sludge (Indian) vs death/black metal (Behemoth).

Toch als de nieuwe Behemoth weer knal hetzelfde klinkt zoals ze al doen sinds Demigod. Heb de nieuwe nog niet gehoord vanwege desinteresse

Dit luister ik anders tienmaal liever dan Behemoth.

Dat bedoelde ik ook, maar het kwam er wat slecht uit Geef mij maar liever een doorsnee sludge-band dan Behemoth.

Amen!

Aardige plaat. Niet elk nummer is even memorabel, maar ik heb zeker wel genoten. Afsluiter is wat mij betreft het sterkste nummer.

Indian komt blijkbaar voort uit Yob en Middian. Muzikaal sluit het er op het eerste gehoor ook goed op aan. Beetje doom, beetje sludge, beetje andere dingen. Ga ik eens rustig op me laten inwerken.

Rhetoric of No en die afsluiter zijn wel dijken van nummertjes hoor. Plaat begint langzaam te groeien.

Ik hoor er heel weinig van de zaad dodende spychjams van Yob erin gelukkig, wel een muur van wat sneller gespeelde sludge, wat kleine power electronics invloeden en vooral een hoop narigheid. Erg erg erg fijn plaatje

Ai, Indian haalt hier toch hun hoogtepunt m.i. Goeie songs die niets aan ruigheid inboeten en heerlijk gritty klinken. Live kunnen ze 2 kanten uit: ik zag ze een korte set doen in Doornroosje waar ze 3 nieuwe nummers perfect speelden met énorme intensiteit (de strotten van die 2 gozers, jemig) en op Roadburn rekten ze de songs uit (incl. ouder werk) tot diepe vieze sludgescapes. Heerlijke band, geweldig album.

Wat een huiveringwekkend strot heeft die zanger van deze (ondertussen al jammerlijk uiteengevallen) band zeg. Voor diegenen die de film Mulholland Drive kennen, op een gegeven moment komt er een scène in voor waar iemand een andere man verteld over een gezicht dat soms in zijn nachtmerries opduikt en dat hij nooit of te nimmer in de reële wereld zou willen tegenkomen. Welnu, de vocalist van Indian heeft zowat de meest bloedgorgelende krijs/schreeuw die in je ergste nachtmerries opduikt en die je ook nooit of te nimmer wenste tegen te komen in de reële wereld. Enorm pluspunt!

Voor de rest ook een uitstekend album hoor. Heb het een beetje laat ontdekt (het is ondertussen al weer 2015), maar het hoort ongetwijfeld tot de beste releases die dat jaar zijn uitgebracht. Het Doom en Sludge genre kende dat jaar enkele veelbesproken releases. Crowbar en Eyehategod zijn voorbeelden van twee klassieke bands die dat jaar met een nieuw album op de proppen kwamen: Eyehategod wist naar mijn mening niet het meesterlijke "Take As Needed For Pain" of "Dopesick" te overtreffen (hoewel het toch weer een degelijk album was), Crowbar leverde met "Symmetry In Black" een klassebak af. Maar ook de minder straightforward Doom en Sludge bands kwamen met nieuw materiaal, waarvan ik deze "From All Purity" van Indian en "Clearing The Path To Ascend" van Yob persoonlijk toch wel de sterkste vond. Twee bescheiden meesterwerkjes, maar voor Yob je meeneemt op een trip door een achtervolgend psychedelisch landschap dat op een trippy manier even sinister als droomachtig is, sleurt Indian je door een regelrechte gruwelijke hel. Eentje die reëel is, maar die je toch niet had verwacht ooit te zullen zien.
Jammerlijk toch dat ze uiteenvielen: Een eigen mengeling van Blackened Sludge en Noise (met subtiele maar niet weg te denken invloeden uit electronics, zoals bijvoorbeeld een Neurosis dat ook al deed) creëerden een uniek gezicht voor deze band.

Staat op de lijst. Met het uitbrengen van een stem wacht ik tot ik een originele kopie van het album heb aangeschaft (zoals ik doorgaans doe met sterke albums), maar die zal naar alle verwachting erg hoog zijn.

Op MusicMeter heeft deze band een vreemd track record; de eerste drie albums hebben helemaal geen stemmen en de vierde 7. Dan kan From All Purity, de vijfde en voorlopig laatste plaat van Indian uit Chicago, doorgaan als magnum opus, zou ik denken.

In net geen 40 minuten serveert de band ons 6 monsterlijke nummers, niet in het minst door de haast onmenselijk klinkende vocalen van Dylan O'Toole, die overigens ook bij Lord Mantis de microfoon mag tergen. O'Toole spuwt zijn teksten uit, rochels bestaande uit flinke klodders gitzwart bloed, darmweefsel en onwelriekende gal. De manier waarop hij Rhetoric of No, op instrumentaal vlak al geen lieverdje, volledig naar de filistijnen helpt; fantastisch om te horen!

Natuurlijk was deze band méér dan O'Toole. Je hebt natuurlijk ook het zieke gitaarwerk, vooral bestaande uit verwrongen, door de mangel gehaalde riffs en naargeestig gekraak en gepiep (verantwoordelijken: O'Toole zelf en Will Lindsay), en ook een uitgekiende ritmesectie, bestaande uit bassist Ron DeFries en de in 2016 jammerlijk genoeg overleden drummer Bill Bumgardner (slechts 35!), die ook deel uitmaakte van Lord Mantis. Zij zorgden voor een meer dan solide basis.

Indian is er in 2015 mee gestopt, maar de drie overgebleven bandleden zouden elkaar sinds 2017 weer gevonden hebben (althans, dat lees ik op Metal-Archives). Dat heeft echter nog geen nieuw werk opgeleverd, dus of het waar is, kan ik helaas niet zeggen.

4 sterren

Will Lindsay speelt/speelde in de geweldige Wolves in the Throne Room.