Détroit - Horizons (2013)

Tja, wat moet je nou met deze plaat. Links laten liggen zoals bijna iedereen doet? Ja, misschien wel verstandig, ook al is het een hele mooie en indringende plaat. Gewetensvraag.

Lees mijn recensie op:
De krenten uit de pop: Détroit - Horizons - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Ik durf het bijna niet te zeggen....zeker gezien het verleden van Bertrand Cantat, maar het is een geweldige, gitzwarte plaat. Ontdekte hem pas kort geleden. Anders had deze hoog gestaan in mijn 2013 lijst. Luister en huiver...

Opvallend dat hier nog zo weinig mensen iets hebben geschreven. De reden is hieronder al geschreven door Erwinz.
Bertrant Cantat met het gewelddadige verleden. Zijn vriendin en actrice Marie Trintignant doodgeslagen waarschijnlijk onder invloed van alcohol en drugs. Op veel sites staat dat hij daarna, na zijn vrijlating, trouwde met Krisztina Radz, maar dat klopt niet. Voor zijn relatie met Marie Trintignant was hij getrouwd met Krisztina, heeft ook twee kinderen met haar, maar er volgde een scheiding. Na de vrijlating van Bertrand heeft ze een aantal jaar later zelfmoord gepleegd, net terwijl Bertrand in haar huis was. In hoeverre Bertrand daar iets mee te maken heeft is niet duidelijk. Op dit moment wordt dat opnieuw onderzocht.
Als je dat allemaal weet, hoe luister je dan naar deze plaat van Bertrand Cantat met Pascal Humbert. En hoe is het mogelijk dat de uitgave uberhaupt mogelijk is in Frankrijk. Frankrijk is daar denk ik wat ruimer in. Kijk naar de bewondering voor antisemitisch schrijver Céline in dat land. Ondanks zijn denkbeelden kan men toch de boeken van hem bewonderen. In Nederland zou dat bijna niet mogelijk zijn.
Het luisteren naar dit album is lastig. Onbewust luister je of er toch geen verwijzingen zijn naar Marie Trintignant, want dat was verboden door de rechter. En waarschijnlijk zullen ze er echt zijn. Het album is een intens album en de ex groep van Cantat 'Noir Desir herken je er doorheen. Zoals met die groep bewegen de songs van mooi, melodieus tot ruige rock, experimenteel. Het eerste nummer "Ma Muse" is echt prachtig, 'Glimmer in your eyes' had niet misstaan op een Nick Cave plaat. Zo wie zo komt Nick Cave regelmatig naar boven in de mooie melodieuze stukken zoals de wat latere Nick Cave klinkt, maar ook Nick Cave ten tijde van Wim Wender's film "Himmel uber Berlin'. Dat duistere bijna apocalyptische wat Nick Cave ook in zich heeft. De 'hidden tracks' aan het eind zijn dat zonder meer. Als je niets weet van de achtergrond van Cantat spreek je over een meesterwerk. Hij eindigt met 'Avec te temps' van Leo Ferré. Natuurlijk een grootheid in Frankrijk, maar anders dan Brel en Brassens onbegrepen. Teksten hele referaten waar niemand nog iets van snapte, communist, anarchist, geen God, geen meester was zijn devies. Dat Cantat juist afsluit met een lied van Ferré (wel het bekendste van hem) zegt misschien ook wel iets.
Ik geef het een 4 en als het album daar iemand anders was gemaakt, had het nog hoger geweest.

Pfoe, dit album is moeilijk te omschrijven. Ik zal toch maar een poging wagen, want als je een tip krijgt in het Super Tip-Topper-topic hoort daar nu eenmaal een recensie bij. Gelukkig zit er een beetje een rode draad in de muziekstijl. De melancholie overheerst en het tempo ligt over het algemeen niet al te hoog. Die rode draad schiet vervolgens wel alle kanten op. Je hoort zowel ingetogen als uitbundig, zowel intiem als hard, zowel subtiel als vuig en je hoort veel verschillende stijlen rock. En o ja, er is natuurlijk nóg een rode draad: de Franse taal. Op een paar uitzonderingen na is alles in het Frans gezongen, of beter gezegd: voorgedragen.

Laat ik de verwachtingen maar meteen temperen: de zangstem pakt me niet en de stijl van Détroit is me niet op het lijf geschreven. Veel van de liedjes doen me dan ook weinig, hoewel het te ver gaat om te zeggen dat het me volledig koud laat. De melancholie die overal doorheen sijpelt heeft ergens wel iets intrigerends, iets pakkends. Het gebrek aan melodieën en de eentonige, vaak gesproken of gemompelde zangpartijen staan me echter wat tegen.

De algehele toon van het album mag dan vrij consistent zijn, er is wel redelijk wat diversiteit tussen de liedjes. Die diversiteit schiet het album hier te hulp. Opener Ma Muse is melancholie á la Jason Molina en vind ik erg fraai. Glimmer In Your Eyes (in vervelend steenkolenengels gezongen) dat er meteen achteraan komt heeft een soort country/americana-sfeertje. Dan komt Terre Brûlante, rauw en met een spannende ondertoon. Ja, het gaat echt alle kanten op.
Hierna wordt de sound even wat stabieler, maar daarna volgen ook weer diverse buitenbeentjes zoals het licht poppy Droit Dans le Soleil (helaas een zeurliedje), de vuige rocksong Le Creux de Ta Main (ik zit ineens weer rechtop in mijn stoel, gaaf!), het zwoele en overigens redelijk stijlvaste Sa Majesté en dan mijn favoriet: Null and Void, catchy poprock waar R.E.M. jaloers op kan zijn.

Het is de diversiteit in de liedjes die hier de meubelen weet te redden. Zonder die afwisseling zou dit album onder een laag stof verdwijnen, maar zover hoeft het voor Horizons nu niet te komen.