Détroit - Horizons (2013)

Pfoe, dit album is moeilijk te omschrijven. Ik zal toch maar een poging wagen, want als je een tip krijgt in het Super Tip-Topper-topic hoort daar nu eenmaal een recensie bij. Gelukkig zit er een beetje een rode draad in de muziekstijl. De melancholie overheerst en het tempo ligt over het algemeen niet al te hoog. Die rode draad schiet vervolgens wel alle kanten op. Je hoort zowel ingetogen als uitbundig, zowel intiem als hard, zowel subtiel als vuig en je hoort veel verschillende stijlen rock. En o ja, er is natuurlijk nóg een rode draad: de Franse taal. Op een paar uitzonderingen na is alles in het Frans gezongen, of beter gezegd: voorgedragen.

Laat ik de verwachtingen maar meteen temperen: de zangstem pakt me niet en de stijl van Détroit is me niet op het lijf geschreven. Veel van de liedjes doen me dan ook weinig, hoewel het te ver gaat om te zeggen dat het me volledig koud laat. De melancholie die overal doorheen sijpelt heeft ergens wel iets intrigerends, iets pakkends. Het gebrek aan melodieën en de eentonige, vaak gesproken of gemompelde zangpartijen staan me echter wat tegen.

De algehele toon van het album mag dan vrij consistent zijn, er is wel redelijk wat diversiteit tussen de liedjes. Die diversiteit schiet het album hier te hulp. Opener Ma Muse is melancholie á la Jason Molina en vind ik erg fraai. Glimmer In Your Eyes (in vervelend steenkolenengels gezongen) dat er meteen achteraan komt heeft een soort country/americana-sfeertje. Dan komt Terre Brûlante, rauw en met een spannende ondertoon. Ja, het gaat echt alle kanten op.
Hierna wordt de sound even wat stabieler, maar daarna volgen ook weer diverse buitenbeentjes zoals het licht poppy Droit Dans le Soleil (helaas een zeurliedje), de vuige rocksong Le Creux de Ta Main (ik zit ineens weer rechtop in mijn stoel, gaaf!), het zwoele en overigens redelijk stijlvaste Sa Majesté en dan mijn favoriet: Null and Void, catchy poprock waar R.E.M. jaloers op kan zijn.

Het is de diversiteit in de liedjes die hier de meubelen weet te redden. Zonder die afwisseling zou dit album onder een laag stof verdwijnen, maar zover hoeft het voor Horizons nu niet te komen.