Bathory - Under the Sign of the Black Mark (1987)

Niet te geloven! Bathory's beste Black Metal schijf (vind ik) nog door niemand hier omarmt?!?! Al die zondaars die hun boosaardige geiligheid elders laten lopen waren zeker nog niet verwekt door het demonische zaad terug in 1987, toen Black Metal nog een obscuur en angstaanjagend zijtakje van Thrash Metal was. Ondergetekende was 14 jaar in 1987 en harkte fanatiek zijn eerste Black-Death-Speed-Thrash Metal lp's bij elkaar, en kwakte menig cassette bandje vol met telkens weer nog hardere en nog betere platen die destijds frequent uitkwamen elke maand. Gelukkig geen 200 gezichtsloze schijfjes tegelijk zoals tegenwoordig, maar voor de liefhebber van het harde werk een schijf of 15 per maand. Elke band kon redelijk tot goed spelen, maar bovenal: een eigen gezicht; de concurentie was moordend! Tering: wat een goede Metaltijden tot eind jaren 80. Bathory's 3e schijf: Under the sign of the Black Mark overtrok ook zowat alle extremen destijds. De hellepoorten werden weer een eind verder opgeschoven qua gemeenheid. Was voorganger: The Return...akelig duister, waar Venom zelfs de weg kwijt zou raken, Under the sign of the Black Mark liet het kwaad op haar gemeenst om haar heen slaan; enig lid Quarthon van ons allerheilige Bathory toont op deze schijf met een ijzerharde produktie, gegoten uit het hellevuur, het ware gezicht van het kwaad, dat een aantal jaren later een eindeloze inspiratiebron bleek te zijn aanvankelijk voor al die Noorse Black Metal bandjes die het ooit zo obscure genre wel op een zeer extreme wijze op de kaart hebben gezet. Bathory deed dat in eerste instantie met de grootste creativiteit binnen de muziek zelf en op het karton van de legendarische platenhoes; de rest werd ingevuld door het beeldend vermogen van de rebelse jonge Headbanger zelf destijds. Bathory was bere ruig! Luister maar eens naar Equimanthorn of het wel erg boze Chariots of Fire! Quorthon...rust in Walhalla jongen. Je platen blijven we draaien. 1000 keer interessanter dan al die naäpers die je later zouden volgen.

..in 1987 draaide Henk Westbroek het nummer Of Doom ik was er bang van maar gefascineerd.

Voorjaar 1987 draaide Henk Westbroek ook sowieso het machtige nummer Chariots of Fire! Mijn broer, die nou niet bepaald tegen metal kon, sloeg zowat mijn radio aan puin. Ik genoot zwaar gefascineerd door deze zeer intense obscure klanken waar de agressie en snelheden aan alle kanten van afspatten. Ergens onder in een kast kan ik vast nog wel het oer-oude interview met Bathory vinden m.b.t. deze plaat in Aardschok/Metalhamer destijds. "Zwart Staal uit Zweden" stond er boven! Quorthon was echt een v/d laatsten die aan Black Metal deed in 1987....moet je nagaan dat de zwarte pest weer opnieuw uitbrak in 1992, vooral in Noorwegen dan. Ze hebben nogmaals allemaal naar dit meesterwerk van Bathory gekeken.

Inderdaad best een behoorlijke plaat. Ik kende Bathory alleen van wat verzamelaars en het geniale Hammerheart. Deze plaat klinkt tegen al mijn verwachtingen eigelijk best lekker. Heerlijke oldschool Thash/Black metal. Je kunt duidelijk horen dat het gros van de hedendaagse Black Metal bands zwaar beïnvloed zijn door Quorton en consorten.

Dat ze naar Bathory gekeken hebben is zeker. Alleen noemden de heren Vikernes, Wongraven, Nagell, etcetera in interviews nou net opvolger Blood Fire Death als grootste inspiratiebron.

Under the Sign of the Black Mark is wel een geinige plaat. Ik vind The Return... een stuk beter en nog meer heb ik een zwak voor Hammerheart en Nordland. Maar daar is geen black metal meer op te bespeuren.

Call From The Grave (straf bangtempo), Equimanthorn (allesverwoestend) en Enter The Eternal Fire (opmaat voor de vikingkoers) zijn mijn favorieten van de plaat.

Productie en venijn zijn geweldig op dit machtige album!

Vette 'black' metal, heeft een 'evil' sfeertje.

Tamelijk revolutionair in die tijd, maar wat een saaie eenheidsworst is het zeg. Steeds dezelfde riffs en ritmes. Quarthon krijst alleen steeds andere teksten.

Mijn 3e Bathory album en ik kan ze nauwelijks onderscheiden. En dat is niks ten nadele van de band, mijn brein kan deze early black metal niet echt heel goed verwerken. Voel mij nog steeds een beetje schuldig over die onvoldoendes die ik aan het uitdelen ben.
Zijn Blood Fire Death en Hammerheart beter en de moeite waard of kan ik beter de Bathory handdoek in de ring gooien?

Ik denk dat je Blood Fire Death en Hammerheart wel goed zal kunnen onderscheiden van zijn eerdere albums. Vooral die laatste is niet zozeer black metal, maar eerder epische viking metal. Hammerheart vind ik persoonlijk ook zijn beste.

Als je al niet het verschil kunt horen tussen Black Mark en The Return, geef ik het weinig hoop.

Maar toch:

op Blood Fire Death wordt iets drastischer gebroken met de oude knekelmetal. Alhoewel het daar bij tijd en wijle er behoorlijk op blijft gaan. Enter The Eternal Fire van deze plaat mag je als voorbode beschouwen.
Hammerheart is dan de definitieve stijlbreuk waarbij Quorthon vol op de drakenboot ging staan om aan de toehoorders zijn vernieuwde boodschap via slepende heroïsche vikinghymnes ten gehore te brengen.

Kan niet ontkennen dat epische vikingmetal heel interessant klinkt!

Return vind ik iets grimmiger, smeriger, sadistischer en klinkt af en toe zelfs duivels qua zang

Dit is de raarste 4 sterren die ik tot nu toe heb uitgedeeld, want het is nu niet alsof ik dit album heel graag nog een keer ga opzetten. De productie kwelt mijn oren nog steeds enorm, maar er zit onder die baggersound dit keer een flinke portie kwaliteit en in de vorm van Enter The Eternal Fire een van de eerste epicmetalsongs met blackmetalvibes. Een soort beter uitgewerkte Manilla Road? Wie zal het zeggen.

De zang is consistent maniakaal, de gitaarsolo's zijn stiekem behoorlijk goed en het geheel klinkt eigenlijk nog best strak ook. Ik heb geen idee hoe groot de band op dit moment was, maar Slayer was hier al lang niet meer het hardste dat er in metalland te bespeuren zou moeten zijn. En daarin voelt het album ook gewoon goed, het is duidelijk een van de eerste echt goed uitgewerkte 'heavy' blackmetalalbums. Niet iets dat ik snel voor mijn plezier op zal zetten, maar ik kan de kwaliteit hier niet ontkennen.

Tussenstand:
1. Under The Sign Of The Black Mark
2. The Return......
3. Bathory

Haha, ja zo kan het lopen. Ik had hier inderdaad vrij lage verwachtingen, maar dit album vind ik stiekem nog best tof. Zeker geen eenheidsworst en absoluut niet saai. Ik voel me zelfs wat op het verkeerde been gezet, doordat veel fans het eens zijn dat de eerste drie platen echte black metal zijn en de drie erna viking metal. Quorthon neemt juist best vaak het gas terug hier om ruimte te bieden aan sfeerelementen (keyboards, kerkbellen etc), tempowisselingen en uitvoerige gitaarsolo's. De vikingmetal hoor je hier al terug. Belangrijker vind ik toch wel dat het rammelbakgehalte weg genoeg is om storend te zijn. De grunts zijn best goed en gitaren en drums zijn redelijk strak. Een lekker aggressieve plaat die op een fijne manier lekker smerig is en dan weer episch klinkt.


Tussenstand:
1. Under The Sign Of The Black Mark
2. The Return
3. Bathory

Wat is dit toch een lekker primitief album. De productie is dan wel niet top, dat past wel bij de agressieve sfeer van de plaat. Muzikaal zit het allemaal best lekker in elkaar en de vocalen passen er heerlijk bij. Soms is het gewoon zelfs onwijs catchy (Woman of Dark Desires).