Bathory - Under the Sign of the Black Mark (1987)

Dit is de raarste 4 sterren die ik tot nu toe heb uitgedeeld, want het is nu niet alsof ik dit album heel graag nog een keer ga opzetten. De productie kwelt mijn oren nog steeds enorm, maar er zit onder die baggersound dit keer een flinke portie kwaliteit en in de vorm van Enter The Eternal Fire een van de eerste epicmetalsongs met blackmetalvibes. Een soort beter uitgewerkte Manilla Road? Wie zal het zeggen.

De zang is consistent maniakaal, de gitaarsolo's zijn stiekem behoorlijk goed en het geheel klinkt eigenlijk nog best strak ook. Ik heb geen idee hoe groot de band op dit moment was, maar Slayer was hier al lang niet meer het hardste dat er in metalland te bespeuren zou moeten zijn. En daarin voelt het album ook gewoon goed, het is duidelijk een van de eerste echt goed uitgewerkte 'heavy' blackmetalalbums. Niet iets dat ik snel voor mijn plezier op zal zetten, maar ik kan de kwaliteit hier niet ontkennen.

Tussenstand:
1. Under The Sign Of The Black Mark
2. The Return......
3. Bathory

Haha, ja zo kan het lopen. Ik had hier inderdaad vrij lage verwachtingen, maar dit album vind ik stiekem nog best tof. Zeker geen eenheidsworst en absoluut niet saai. Ik voel me zelfs wat op het verkeerde been gezet, doordat veel fans het eens zijn dat de eerste drie platen echte black metal zijn en de drie erna viking metal. Quorthon neemt juist best vaak het gas terug hier om ruimte te bieden aan sfeerelementen (keyboards, kerkbellen etc), tempowisselingen en uitvoerige gitaarsolo's. De vikingmetal hoor je hier al terug. Belangrijker vind ik toch wel dat het rammelbakgehalte weg genoeg is om storend te zijn. De grunts zijn best goed en gitaren en drums zijn redelijk strak. Een lekker aggressieve plaat die op een fijne manier lekker smerig is en dan weer episch klinkt.


Tussenstand:
1. Under The Sign Of The Black Mark
2. The Return
3. Bathory