Caravan - Paradise Filter (2013)

Een nieuw album van Caravan? Ik ken de band eigenlijk alleen maar van hun albums uit de vroege jaren 70. Is de plaat ergens te beluisteren via een stream?

Moet nog uitkomen dacht ik

Mensen die hem hebben 'ge-crowdfund' hebben vlak voor kerst het album al in digitale vorm mogen ontvangen. Fysieke versie komt meen ik begin 2014.

Dit album borduurt min of meer voort op de stijl (en het niveau) van The battle of Hastings (1995) en de nakomelingen daarvan, dus we horen hier wederom verzorgde popmuziek met af en toe een folky inslag dankzij de smaakvolle viool- en fluitpartijen van Geoffrey Richardson, en met sinds enige tijd de nieuwe impuls van het energieke drumwerk van Mark Walker. De symfonische tijden van Richard en David Sinclair zullen niet meer terugkeren, maar met de kwaliteit van de composities op met name de eerste helft van dit album heeft Caravan nog meer dan genoeg bestaansrecht. Kenmerkend voor de huidige groepssound (naast de kortere nummers en de al genoemde inbreng van Richardson) is al jaren de inmiddels bijna fluisterende zang van Pye Hastings, soms té zacht en daardoor afbreuk doend aan de impact van nummers als Dead man walking en I'll be there for you, maar gelukkig regelmatig met tegenwicht in de vorm van bijvoorbeeld een gemeen hamerende piano en een knersende gitaarsolo op This is what we are of subliem vioolwerk op Farewell my old friend.
        De nummers op de tweede helft van de plaat zijn kwalitatief wat minder, gedeeltelijk melige up-tempo-luchtigheid (de titels van Pain in the arse en Trust me I'm a doctor zeggen al veel) en gedeeltelijk soft-pop, hoewel Farewell my old friend wel een ontroerende emotionele ondertoon heeft als in memoriam voor Caravan-drummer van het eerste uur Richard Coughlan (1947-2013), maar ook voor alle generatiegenoten die Hastings (1947-) de afgelopen jaren heeft moeten begraven. Grootste verrassing is daarna het slotnummer, de enige track die niet door Hastings werd geschreven maar door Richardson en toetsenist Jan Schelhaas (en door de eerste wordt gezongen), waar na een minuut of drie een orgelsolo is te horen met een sound die onmiddellijk herinneringen oproept aan David Sinclairs werk op If I could do it all over again I'd do it all over you (1970) en In the land of grey and pink (1971). Welke Caravan-fan zou daarvan geen grote grijns op z'n gezicht krijgen?
        Paradise filter voegt niets toe aan de geschiedenis van de popmuziek, en misschien zelfs ook niet veel aan het oeuvre van Caravan, maar wie deze band een warm hart toedraagt en ook van hun latere poppy werk houdt zal hier veel plezier aan beleven.

Ik ben hier niet echt kapot van.

Songmatig is het best wel in orde. Poprock met echt pakkende riffs en melodieen, maar de stem van Pye is echt flinterdun inmiddels. Het is niet vals, maar de kracht mist echt totaal. Vooral in de refreinen, die juist uit volle borst meezingbaar zouden moeten zijn.

This Is What We Are is trouwens echt een geweldige song.