Michael Monroe - Not Fakin' It (1989)

Net nog geluisterd naar deze solo plaat van de zanger van Hanoi Rocks en tot de conclusie gekomen dat de hedendaagse zangers en bands oersaai zijn en totaal geen feeling meer hebben met sex, drugs, rock and roll.

Het is diep triest dat deze plaat totaal over het hoofd is en wordt gezien.

Oi, dit klinkt goed . Gister 2 keer op 1 dag gedraaid, dat gebeurt bijna nooit te huize Wizard.

Geen idee hoe ik erbij gekomen ben dit album te beluisteren. De naam Michael Monroe kende ik alleen omdat zijn foto in de hoes van de Use Your Illusions van Guns ’n Roses staat, en de hoes nodigt mij ook niet echt om te luisteren. Roze letters, dat haar, dat ingevallen hoofd. Maar goed, het album toch maar opgezet.

Muzikaal is het allemaal lang niet zo beroerd als de hoes doet vermoeden. De meeste nummers zijn vrij ruige rocknummers, met wat hairmetalinvloeden. Hier en daar een snufje bluesrock. Af en toe een solo, en ik meen ergens een piano te hebben gehoord. Over het algemeen is de muziek redelijk uptempo, met hier en daar een rustpuntje (Smokescreen bijvoorbeeld).

De meeste nummers zitten prima in elkaar en eigenlijk kan ik me de volle 40 minuten prima vermaken met dit album. De plaat is spannend bij het eerste nummer, en bij het laatste, en zakt in tussentijd nergens in. Tenzij ik zou gaan beweren dat de plaat te kort is, kan ik geen echte minpunten aanwijzen. Die bewering ga ik hier echter niet doen, want voor mij is 40 minuten de optimale speelduur van een album. Daarom maar de positieve uitschieters: When You Were Looking at Me, All Night With the Lights On en het titelnummer, dat overigens een cover van Nazareth is.

Een prima album: 40 minuten rock&roll, en het klinkt allemaal verdomd gemeend.

4.0*

Dit album laatst op de kop weten te tikken en man wat ben ik er blij mee! Ik zag de beste man vorig jaar live op het Sweden Rock Festival en ik was nogal onder de indruk van de podiumcapriolen van meneer Monroe. De muziek klonk me ook goed in de oren dus ik dacht; daar moet ik eens achteraan. In tegenstelling tot zijn werk met Hanoi Rocks, vind ik zijn solo werk wél te pruimen! Dit album kent eerlijk gezegd geen zwakke momenten. Het titelnummer, Dead, jail or Rock & roll, All night with the lights on, She's no angel, Man with no eyes en Thicker than blood steken wat mij betreft iets boven de rest uit. Heerlijke uptempo muziek voor in de auto op een zomerse dag. Leuk detail; Little Steven van de E-street band schrijft, produceert en speelt mee op dit album.

Ken alleen het nummer Smoke screen wat erg vet is.

Hoed af.

Mooi dat je één van mijn helderste momenten quote op MuMe, en dat op mijn verjaardag!

Cheers!

Oh? Nou: A very happy birthday dan Von Helsing!
Ik ben nog nooit iemand tegengekomen die Hanoi Rocks / MM uberhaupt kent van vroeger en die er dan ook nog enthousiast over is.
Maar heb wel eens meer overeenkomsten gemerkt (live concerten) met jou.
Kick Ass Rock 'N Roll
Fijne verjaardag gewenst!

Behalve The Beatles hebben wij qua smaak veel overeenkomsten!

Ik volg Hanoi Rocks eigenlijk sinds Back to Mystery City. Wat mij betreft was het hele Glam Metal gebeuren in Amerika in de jaren '80 sterk beinvloed door Hanoi Rocks.

Ja dat klopt absoluut. Guns & Roses, L.A. Guns en Motley Crue hebben ook allemaal (later) ronduit toegegeven hoe Hanoi Rocks hun inspiratiebron was.
In de jaren '80 zwierf ik eens in Londen, ja als toerist hoor, en we frequenteerden de vinylmarkten op Camden Market, wou, wat een bootlegs je daar wel niet had. En Londen was een hometown voor HR dus die was daar mateloos populair. Wat een tijd. En elke avond gingen we naar een pub in een kelder waar een steengoede Led Zeppelincoverband speelde.

Hanoi Rocks is een zwaar onder-erkende band.
Maar MM sprankelt nog alsof hij net begint aan een carriere, boordevol vuur en rock 'n roll. Heb 'm laatst zien optreden. Voorprogramma was ook steengoed: Hardcore Superstar

Camden Market: moet ik toch weer denken aan Only Fools and Horses (weet niet of je die serie uberhaupt kent). Ik ben in London geweest oa in 1992 om KISS te zien en zag de dag ervoor nog Lillian Axe in the Marquee.

Hardcore Superstar klinkt erg goed!

Ben helemáááál niet jaloers joh!