Loudness - Devil Soldier (1982)

klasse band

klasse lp!

Lekkere plaat met lekkere muziek en natuurlijk onze Japanse meestergitarist Akira Takasaki: altijd een plezier om te horen hoe hij tekeer kan gaan. Ook valt hier op dat we hier met een zeer strak spelende groep te maken hebben. De zanger zingt in het Japans, dus ik versta er de ballen van, maar dat stoort niet want daarvoor compenseert de muziek voldoende de teksten. Een album voor avontuurlijke mensen.

Dit is Loudness meest technisch onderlegde album.
Qua produktie beter/helderder als het debuut en nog geen concessies wat betreft het songmateriaal.

Ze gaan dus lekker los en vooral het fantastische drumwerk van Munetaka valt erg op.
Prijsnummer is "Devil Soldier" wat boordevol breaks en tempowisselingen zit maar de ballad "After Illusion" mag er ook zijn.

De songs bevatten vrij veel jazzrockinvloeden en eigenlijk vind ik dit een van de beste Loudness albums ooit !

Ik heb ze allemaal (op de Everlasting uit 2009 na) dus ik weet waarover ik praat...... ik wil ook allemaal recensies schrijven van albums waarop Akira meespeelt (zie ook zijn solo albums, heb ik ook al diverse recensies geschreven).

Goed bezig! Ik ken alleen Disillusion, maar ik zal je recensies volgen om te zien wat ik nog meer moet gaan beluisteren. Ik denk dat dit wel een aanrader is als ik je bericht zo lees.

Ondertussen zijn alle reguliere studio albums van Loudness vrij uitgebreid beschreven.
De meeste zijn gedaan door Sir Spamelot (hulde), ik kan me grotendeels in zijn mening vinden behalve de periode 1994-1999.

Hij vind het niks, ik vrij goed ....

Heb ook de overige live CD's laten toevoegen, ook recensies daarover zullen volgen.

Lonely player is al een heel avontuur op zich. Boordevol verrassende wendingen en de bandleden gaan er volop tegenaan. Angel dust heeft van die mooie koortjes en het is een goede song. After illusion is ook een groot Loudness nummer. Goed nummer voor Niihara. Girl is een prachtnr. met veel ruimte voor Higuchi. Hard workin'doet wat ontoegankelijk aan en is een lekker rocknummer. Loving maid is weer een meesterlijk uptempo stuk. Rock the nation is wat Led Zep.achtige hardrock en is prima uit te horen. Devil soldier is ontoegankelijk en zit boordevol betoverend spel. Eigenlijk is de plaat best wel vijf sterren waard. Enige in dit genre wat hier over is, is Bow Wow / Holy expedition.

Een goede beknopte recensie van Brian Robertson, ben het helemaal met hem eens.
Die plaat van Bow Wow "Holy Expedition" is een vrij goede live plaat maar zou hem maximaal 4 sterren geven.
In het japanse genre zijn wel meer albums die het predikaat 5 sterren verdienen (niet heel veel hoor) maar om bij Bow Wow te blijven, zij hebben er 2 met de maximale score.

Dat is het debuut uit 1976 (heb ik gerecenseerd):
Had hem 4,5 ster gegeven maar misschien maak ik er wel 5 van.
Bow Wow - Bow Wow (1976)

En een studio album van ze uit de jaren 90 "Led by the Sun", moet nog toegevoegd worden op musicmeter.

Holy expedition is een leuk alternatief/ voorprogramma voor Loudness. Met rumoerige nrs. als You're mine en Devil woman. Lonely player is inderdaad een hele belevenis. Leuk dat iedereen zo z'n eigen favorieten heeft hier op de site. Nummers als S.D.I., Strike of the sword, Dream fantasy en Esper zijn behoorlijk populair hier. Samen met Butterfly, Speed en After illusion. The birthday eve zit nog in de groeifase.10jaar terug aangeschaft om de collectie te voltooien. Behalve Megaton zijn mijn persingen van Roadrunner, Music for the nations en Atco. Loudness blijft een unieke band.

Is Megaton een Europese platenmaatschappij? Heb er nog nooit van gehoord namelijk, en kan er op internet (na een korte speurtocht) ook niks over vinden.

Vermoedelijk een speciaal import label van Boudisque. Het zal wel opgeheven zijn.Ze hebben de persingen verzorgt van Devil soldier, The law of devil's land en Live-loud-alive.

En The Birthday Eve.

Megaton was het hardrocklabel van platenzaak Boudisque uit Amsterdam.
Ze contracteerden bandjes zoals Acid (Belgische black metal), Martyr & Angus (Nederlands).
In licensie dus Loudness en zelfs de solo platen van Akira en Munetaka.
Later kwamen de platen van Loudness ook uit op Roadrunner records.
Boudisque is enkele jaren geleden failliet gegaan en ik betwijfel of Megaton Records het einde van de jaren 80 heeft gehaald.

Er bestaat nog wel een Megaton Records, die zit in Slovenie en heeft niets van doen met onze Megaton.

Dank voor de info!

Ik was ernaar benieuwd, want mijn The Law of Devil's Land is ook op Megaton uitgekomen. Vandaar.

Als onderdeel van mijn plundertocht in Antwerpen gisteren, ik heb de weliswaar de trein genomen in plaats van mijn drakkar, heb ik nu ook het tweede album van mijn favoriete Japans langharig muzikantenbende in mijn bezit. Het gaat om uitgave Megaton 002. Papieren binnenhoes, opnieuw geen teksten maar het belangrijkste, de plaat, is opnieuw in near mint conditie. Dezelfde klassieke line-up als voorheen met avontuurlijk, krachtige en strak gespeelde hardrock van hoge kwaliteit. Zoals ik voorheen al had gezegd, een avontuurlijk album voor avontuurlijke mensen en er kwam hierna nog mooier en nog spectaculairder vuurwerk.

Heb de CD net binnen, een digitale remaster van Krescendo Records. Anno 2011 buiten Japan uitgebracht. Hmm, ben wat dat aangaat blij dat ik geen dure import van dat spul heb gekocht en voor de rest zegt dat remaster verhaal me niet zo veel. Wat telt is dat ik deze fijne klanken voor het eerst sinds jaren weer hoor. (aangezien ik toch omkom in de muziek is er wel meer wat jaren niet gedraaid wordt.)

Nadat The Law of Devil’s Land en Disillusion een erg goede indruk op me achter hadden gelaten, ben ik met Devil Soldier begonnen.

Dit album is me iets minder goed bevallen, hoewel Devil Soldier zeker geen zwak album is. Hoogstens een beetje minder consistent dan de albums die ik eerder luisterde. Het album begint erg sterk met Lonely Player en Angel Dust. Ook de ballad After Illusion is de moeite waard. Het heeft een aantal mooie melodiën en solo’s.
Nummers als Loving Maid en Rock the Nation kunnen me minder boeien. Devil Soldier sluit het album daarentegen op een uitstekende manier af.

Qua nummers en solo’s is er hier genoeg te genieten, en het geheel wordt op uiterst charmante en onverstaanbare wijze aan elkaar gezongen. Toch haalt dit album het niet bij z’n opvolgers.

3.5*

Deze luistert fijn weg. Het slotnummer maakt het verschil hier, deze compositie is gewoon af. Qua productie is nog wel een hoop te winnen en ook de zang heeft ruimte voor verbetering. Zo klonk het debuut nog iets te wild, hier beginnen de lijnen wat vaster te worden.

Amai dit is gewoon net iets te ontoegankelijk voor mij. Het Japans voegt aan de ene kant wat extra waarde toe, maar het zorgt er ook heel vaak voor dat de nummers totaal niet blijven hangen. Jammer, want de zanger is gewoon goed en spelen kunnen de mannen ook zeker.

1. The Birthday Eve
2. Devil Soldier