Dead Can Dance - Garden of the Arcane Delights (1984)

Waar de debuutplaat een meervoudig beïnvloedde zaak was, van Cocteau Twins tot Brian Eno en weer door naar wellicht Joy Division.. vind ik deze erg beinvloed door The Cure.. ik heb de gehele plaat beluisterd (deze zit vast aan het debuut bij mijn uitgave) en met name de middelste twee nummers hebben wat betreft gitaar erg veel overeenkomst met het gitaarspel van Smith ten tijde van Faith.. Arcane had zelfs zo op Faith kunnen staan. wel grappig dat ik dat nu pas hoor eigenlijk..

GARDEN OF THE ARCANE DELIGHTS 1984

Deze ep markeert de overgang van een in new wave
gesluierde Dead Can Dance, naar een meer eigen geluid.

De yangqin, een oosterse snaarinstrument, beïnvloed het geluid
van deze stijloefening ... nummers met een gelijkaardig arrangement
zijn te horen op het eerste album van This Mortal Coil.

Vooral nummers als Waves Become Wings, Barramundi
en Dreams Made Flesh sluiten aan bij Garden of the Arcane Delights.

Carnaval of Light is sfeerbepalend, met een opzwepende
Lisa Gerrard die met haar contraält orakelt en klankschalen vult.
http://nl.youtube.com/watch?v=iXUvfXzH_vI

In Power We Entrust the Love Advocated is zo'n typische,
filosofische Brendan Perry titel ... maar vergis je niet, achter
die gewichtige woorden gaat een parel van een nummer schuil.

Brendans teksten zijn sterker dan zijn vocale prestaties.
Hij zingt wat dicht in de microfoon, maar zijn woorden doen mij
steevast terugdenken aan de romantici die bijvoorbeeld in de film
Dead (is het een toeval?) Poets Society gecitereerd worden.
http://nl.youtube.com/watch?v=NVf98F6RsKQ

Sail on silver wings
Through this storm
What fortune love may bring
Back to my arms again
The love of a former golden age.
I am disabled by fears concerning which course to take.
For, now that wheels are turning,
I find my faith deserting me...

The Arcane heeft een gitaarpartij die van The Cure kon zijn.
Een anders rustig kabbelend lied ... geen hoogtepunt.

Op Flowers of the Sea daghet opnieuw in het oosten.
Het arrangement geeft meer lucht aan Lisa's mooie vocalen.

Deze vier nummers zijn bonustracks op de originele CD editie.
Hoes van de ep doet trouwens aan Sisters of Mercy denken.

Hoesje doet mij aan een borduurwerk van mijn oma denken.

Dan kan ze mooi borduren!

Zeker geleerd van de zusters ... in het klooster van genade.

Nee, in de tempel van de liefde.

Na het 1e album vol gotische galmende neo-wave, is DCD hier onderweg naar het 2e en 3e album vol sferische pracht.

De gitaren mogen nog even aan boord blijven, voordat ze op Spleen and Ideal overboord gaan om plaats te maken voor violen, pauken, celli en trombones. En voor de schoonheid van de menselijke stem.

Een soort overgangs-schijf, waarop Lisa Gerrard met Carnival Of Light alvast een voorproefje neemt op de haast onaardse sfeer die op de volgende albums rond veel van haar songs hangt. Terwijl Brendan Perry beide voeten aan de grond probeert te houden.

In Power We Entrust the Love Advocated : met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid is dit voor mij het mooiste nummer van Dead Can Dance door hem gezongen.

Een kort maar krachtig visitekaartje, dat geeft DCD hier af.

Als je de band vanaf het begin gevolgd heb (in die gelukkige omstandigheid verkeerde ik !), is dit een duidelijke en ferme stap voorwaarts in hun carriere na het gelijknamige debuutalbum.

In Power We Entrust the Love Advocated is het hoogtepunt van Dead Can Dance.
Prachtig nummer.

Coverversie van The Gathering is ook niet onaardig.
YouTube - The Gathering - In power we entrust the love advocated

[quote]deric raven schreef:
In Power We Entrust the Love Advocated is het hoogtepunt van Dead Can Dance.
Prachtig nummer.

In Power We Entrust the Love Advocated is de beste cover door The Gathering.
Prachtig nummer.

Origineel van Dead Can Dance is ook niet onaardig.

Geweldig nummer, hoorde het jaren geleden bij een heftige docu over zelfdoding onder depressieve jongeren, waar we tijdens de opleiding verplicht naar moesten kijken.

Kan me voorstellen dat dat het wel een extra lading geeft ja.
En jij hoorde (anders dan ik) waarschijnlijk ook eerst het origineel.

Ja, maar ik weet pas sinds een jaar dat het om dit nummer ging, er staat mij wel iets van bij dat Dead Can Dance vermeld werd, maar dacht meer dat het om de docu ging.
Ik heb namelijk heel lang gedacht dat ze Reel To Real van Simple Minds draaiden.

Een erg sfeervol ep'tje met toch vier behoorlijk verschillende nummers. De donkere sfeer komt wel overeen, maar de manier waarop de nummers met zang worden ingevuld verschilt heel erg.

De stem van Brendan Perry trek ik hier niet zo goed. Dat trage, druilerige geneuzel werkt me bijna op de zenuwen. Lisa Gerrard's zang ligt me gelukkig een heel stuk beter.

Carnival of Light vind ik muzikaal best boeiend en The Arcane bij vlagen ook wel. Flowers of the Sea begint interessant, maar blijft daarna erg saai hetzelfde. In Power We Entrust the Love Advocated tenslotte vind ik maar een vervelend nummer. Dat is grotendeels te wijten aan Perry's zang.

Het voornaamste pluspunt aan deze ep is de zang van Gerrard. Samen met de instrumentatie van het openings- en slotnummer is dat het enige dat deze ep écht interessant maakt.

Sinds november vorig jaar aangevuld met de Peel Sessions uit 1983 en 1984. Vermeldingswaardig zijn Labour of Love, de hier genoemde Instrumental (in DCD-kringen ook Orion genoemd) en Penumbria, een vroege (en imo superieure) versie van Avatar van het latere Spleen and Ideal.

De eerste keer dat ik de Peel sessions hoor. Ze hadden die gitaren nooit moeten verbannen. Geweldig dit! Ik heb de remaster uit 2016 die Prem benoemt.

Als je nagaat dat de oorspronkelijke 12" tot de zeldzame originele releases van DCD behoort en dat de 2 * 12"s van de Peel sessies (van nov 83 en juni 84) uitsluitend verkrijgbaar was als onderdeel van de 2 peperdure boxen of in 1 geval als very limited edition op RSD verscheen, wordt de recente (re)release van deze 12" op vinyl (schijf 1) en de beide Peelsessies (schijf 2) in een gatefold sleeve een warm welkom geheten. Bij jpc(.de) nog steeds voor 24,- - fraai uitgevoerd en in goede kwaliteit.

Die Peel sessions zijn inderdaad prachtig zeg!

Ik zou de plaat weer eens moeten draaien om te zien waar ik uitkom. Maar met DCD op (origineel) vinyl ben ik zo voorzichtig, dat ik eerder de cd draai

De uitgave met de JP-sessies is erg fijn. Ik beluister deze nu in aanloop naar de ontmoeting van morgen in Utrecht...Labour of Love is een parel!

Gaat het in het geval van de niet bekende titels ook echt om andere songs
of om oudere titels van songs die we tegenwoordig onder een andere titel kennen?

Ik weet dat er op DCD live bootlegs vroeger nogal eens vreemde titels stonden
die achteraf bekende songs bleken te zijn onder een alternatieve titel.

Luister naar Penumbra en de gespeelde versie van Avatar tijdens hun concert in Rennes en vergelijk.

Gisteren Dead Can Dance live gezien waar In Power We Entrust the Love Advocated gezongen werd. Voor mij zo'n beetje het hoogtepunt van de avond. Ik was bijna vergeten hoe mooi dat nummer toch is.

Deze recent gekocht met de Peel Sessions erbij als tweede schijf. Als ik zo naar de Peel Sessions luister dan zou ik ook nu nog wel eens willen dat Perry de gewone elektrische gitaar er nog eens bij pakt bij de latere DcD platen. Het baswerk van Scott Roger is ook erg lekker, het is allemaal wat dynamischer en er is geen enkele sprake van traagheid.Mooi hoor, een waardevolle aanschaf alleen al om de beide Peel Sessies.