Pixies - EP2 (2014)

clip Blue Eyed Hexe. .

EP1 werd verguisd en dat kon je van tevoren al wel zien aankomen. Pixies kunnen hun oude niveau nooit meer evenaren bla bla bla.
De bekende praatjes die we altijd bij dit soort bandjes horen. En dat is natuurlijk ook niet zo raar.

Als ik naar mezelf kijk is er wel een groot verschil tussen de 19-jarige aERo die helemaal op ging in muziek met de middelen van toen t.o.v. de verwende 43-jarige die ik nu ben. Er is inmiddels wel wat muziekgeschiedenis aan toegevoegd en mijn smaak is toch ook veranderd. Alleen al om die redenen kan een nieuwe Pixies nooit meer datgene veroorzaken wat ze doen deden.

Zaak is om dat proberen los te koppelen (eigenlijk onmogelijk) en te beoordelen hoe dit dan overkomt.
Niet zo heel beroerd eigenlijk: lekkere indie-rock met nummers die wederom op een solo-album van Black hadden kunnen staan. Het zijn toch weer lekker klinkende nummertjes die wat stekeligheden missen of die gewoon een luisteraar moeten zien te overtuigen die in de loop der jaren flink veranderd is

Het heilige vuur ontbreekt en dit soort bandjes krijgen mij anno nu toch niet meer in extase, als dan het sentiment er niet meer bij gehaald kan worden mag ik constateren dat dit zoals gezegd gewoon leuk & lekker is en ik niet van ze moet verwachten met een nieuwe Doolittle te komen......

Blue Eyed Hexe is toch wel 1 van de harde nummers die ze al uitgebracht hebben...

Het was 1988. Zoals gebruikelijk zette ik 's avonds de radio aan, want de VPRO zond dan uit. Er was een nieuwe "disque pop de la semaine". Nou, even luisteren dan maar. Het was Surfer Rosa, wat een plaat! Ik was direct verkocht. Een echte doorbraak bleef uit, Pixies bleven altijd een beetje underground. Na Bossanova was het beste er wel van af en in het jaar van Nevermind, Ten en Bloodsugarsexmagik besloot Black Francis dat het genoeg was. Vele soloplaten van Frank Black Francis volgden en ik zou hem ook nog (te) vaak live zien. Het topniveau heeft hij (en Kim met haar Breeders) nooit meer gehaald.

In 2004 volgde een reünie die vermakelijk was. Het had leuk geweest als het hier bij zou blijven, maar ja: het is nu 2014 en we zijn al weer toe aan EP2. Ik vreesde het al na het concert van oktober in Paradiso. De nieuwe songs halen bij lange na het niveau niet van toen. Hadden de Pixies maar net zo mythisch gebleven als the Beatles, Joy Division, Nirvana of Jeff Buckley. En toch ... ik ga stiekem toch maar weer naar ze kijken op het Best Kept Secret festival.

Dat waren nog eens tijden!

Zou heel goed kunnen dat dit ook mijn kennismaking is geweest.
Nooit echt fan geworden maar ik heb het wel altijd gewaardeers.

Beter dan de eerste, wat niet veel zegt. Maar de steigende lijn doet me uitkijken naar EP 24