The Dictators - Go Girl Crazy! (1975)
mijn stem
31 stemmen
0
Germ (crew)
geplaatst: 16 juli 2014, 14:36 uur
Nou, die mij maar die versie van Beavis & Butthead 
Over dit album. Leuke proto-punk plaat voor fans van New York Dolls of Johnny Thunders. Ook hoor je er iets van Willie Nile in terug.
Hopeloos gedateerd, maar best leuk om eens op te zetten.
Over dit album. Leuke proto-punk plaat voor fans van New York Dolls of Johnny Thunders. Ook hoor je er iets van Willie Nile in terug.
Hopeloos gedateerd, maar best leuk om eens op te zetten.
0
geplaatst: 2 maart 2024, 08:10 uur
Niet te serieus nemen dit luide debuut van The Dictators. Scheurende gitaren worden gecombineerd met dikke knipogen. Wie dat na de hoesfoto, albumtitel Go Girl Crazy! en vals gezongen cover I Got You Babe nog niet doorheeft, moet de achterzijde van de hoes nog maar eens bekijken. Er mag gelachen worden!
Dat zet zich voort op het rockende heimweelied Back to Africa, waarna op Master Race Rock venijnig en fel wordt gespeeld. Want dat is een volgende kenmerk: hier en daar wordt snel gesoleerd en vaak wordt het distortionpedaal diep ingetrapt.
Kant 2 opent met cafégeluiden en hammondorgeltje in Teengenerate dat ow-hoo-wowkoortjes bevat, waarna het versnelt met California Sun, het tweede nummer vol fernweh. Meer stevige gitaren in Two Tub Man, Weekend en (I Live for) Girls and Cars, de laatste met surfkoortje á la The Beach Boys.
Qua sfeer en humor vergelijkbaar met het Europese debuut van AC/DC, met die achterzijde waar deze puber zo om moest lachen. Voer voor puberjongens en wie weet -meisjes. En iets van dat pubertje zit nog in mij. Pretpunk avant le lettre.
In opener The Next Big Thing wordt gezongen dat "But I won't be happy, till I'm known far and wide - With my face on the cover of the TV guide". Dat is vast nooit gelukt, maar vermakelijk is de plaat wel en bovendien in de boeken als invloed op de New Yorkse punkscene.
Wie de originele elpee wil hebben, moet redelijk in de buidel tasten: het goedkoopste exemplaar in Europa (vrij van importheffingen) is €33,- exclusief verzendkosten. Zegt iets over de cultstatus van het plaatje.
Gitarist Ross 'The Boss' Friedman dook begin jaren '80, nog altijd heftig solerend, op bij een groep met minder zelfspot maar nog altijd over de top: metalband Manowar.
Ik kwam hier tijdens mijn reis door protowave vanaf Kilburn & the High Roads en vervolg die met Patti Smith, opnieuw in 1975.
Dat zet zich voort op het rockende heimweelied Back to Africa, waarna op Master Race Rock venijnig en fel wordt gespeeld. Want dat is een volgende kenmerk: hier en daar wordt snel gesoleerd en vaak wordt het distortionpedaal diep ingetrapt.
Kant 2 opent met cafégeluiden en hammondorgeltje in Teengenerate dat ow-hoo-wowkoortjes bevat, waarna het versnelt met California Sun, het tweede nummer vol fernweh. Meer stevige gitaren in Two Tub Man, Weekend en (I Live for) Girls and Cars, de laatste met surfkoortje á la The Beach Boys.
Qua sfeer en humor vergelijkbaar met het Europese debuut van AC/DC, met die achterzijde waar deze puber zo om moest lachen. Voer voor puberjongens en wie weet -meisjes. En iets van dat pubertje zit nog in mij. Pretpunk avant le lettre.
In opener The Next Big Thing wordt gezongen dat "But I won't be happy, till I'm known far and wide - With my face on the cover of the TV guide". Dat is vast nooit gelukt, maar vermakelijk is de plaat wel en bovendien in de boeken als invloed op de New Yorkse punkscene.
Wie de originele elpee wil hebben, moet redelijk in de buidel tasten: het goedkoopste exemplaar in Europa (vrij van importheffingen) is €33,- exclusief verzendkosten. Zegt iets over de cultstatus van het plaatje.
Gitarist Ross 'The Boss' Friedman dook begin jaren '80, nog altijd heftig solerend, op bij een groep met minder zelfspot maar nog altijd over de top: metalband Manowar.
Ik kwam hier tijdens mijn reis door protowave vanaf Kilburn & the High Roads en vervolg die met Patti Smith, opnieuw in 1975.
* denotes required fields.
* denotes required fields.