Patti Smith - Horses (1975)

Heb deze al jaren en echt nooit met aandacht beluisterd.
Nu zaterdagavond speelt Patti Smith op het Cactusfestival te Brugge en daar ben ik dus aanwezig tijd voor een heropfrissing

Ik heb deze plaat of werk van patti smith ook al jarenlang niet beluisterd, vanavond staat ze in paradiso, ik heb kaartjes. Wil haar toch nog een keer zien voordat deze oude kaars dooft, ben benieuwd of ze haar felheid , ze loopt langzaam naar de 80, nog heeft.

Ik was er gisteren bij, en het was één groot feest (ondanks de hitte)! Ze heeft haar unieke zangstem nog steeds niet verloren, gelukkig; en hopelijk heeft ze voor vanavond nog genoeg energie over voor het dansen en springen, want ook dat was er gisteren nog volop bij! Een fantastisch podiumpersoonlijkheid, lief en stoer tegelijkertijd! Ik ben heel blij dat ik dat heb mogen meemaken, want het maakte het tot één van de beste optredens die ik ooit heb mogen bezoeken

Na twee luisterbeurten vind ik deze alom geprezen plaat van Patti Smith, tegenvallen. Nummers ervaar ik al snel als irritant en dat ligt aan Patti's geforceerde stemgeluid. Regelmatig is de zang veel te overdreven aangezet. Ook de liedjest beklijven niet echt.

Het nieuwsfilmpje bij het 50-jarig jubileum van Horses met enkele grote namen op de bühne.

Ik lees dat de dame eer wordt bewezen in een reportage over punk. Ja, de band beukt als op hol geslagen Stooges, met name in de opener en de afsluiter. Met die live-track onderschrijft Smith mijn stelling dat The Who even belangrijk was voor de punksound als Iggy en z'n kornuiten. Maar om heel dit album tot punk te verengen, doe je deze Horses oneer aan. En dat zeg ik met een rits punkplaten in m'n verzameling. Daarvoor is de muziek simpelweg te variërend.

Hier en daar schuurt en rammelt de band bewust zoals de Velvets, maar er is veel meer. Reggae bijvoorbeeld (2e track) en improviserende parlando (5e track) die me nog meer aan Willy DeVille dan aan Lou Reed doet denken.

De lyrics variëren van bezwerende droombeelden waar Jim Morrison een patent op leek te hebben, tot meer maatschappelijk geëngageerde teksten, als een Springsteen op oestrogeen.

Smith zingt heel de plaat door toonvast. Ik ervaar het gar nicht als geschreeuw. Over nichten gesproken: ze behoort samen met mijn superidolen Bowie en Marc Almond tot het selecte kransje emotionele stemhebbenden.

Soms klinkt het vocaal groter dan groots (6e track), iets wat enkel door types als Freddie Mercury en Meat Loaf werd overtroffen.

Nog meer namedropping: la Smith is de artistieke blauwdruk voor een ander idool van mij: Nina Hagen. Ook Debbie Harry, Chrissie Hynde, Siouxsie Sioux en eigenlijk elke andere muzikale feministe zijn Patti Smith onbetaalbaar schatplichtig.

Wie het hokjesdenken even opzijschuift, kan met volle teugels (!) genieten van dit vijfsterren-album in galop. Kort voor de millenniumwende trakteerde ik mezelf op een CD-R van deze debuutplaat. Toen was geluk nog heel gewoon en kopiëren een brandnieuwe bezigheid. Sindsdien is er ruim een kwarteeuw stof op de jewelcase neergedaald. En dat is zonde. Eentje van de grootteorde waarvoor de Here Jezus naar de eeuwige jachtvelden is vertrokken.

Mooi relaas Earlyspencer, maar de reden dat Deborah Harry schatplichtig zou zijn aan Patti Smith ontgaat mij ten ene male.

Er was namelijk tijdens de midden jaren zeventig behoorlijk wat animositeit tussen beide dames, ze lagen elkaar totaal niet. D.H. Heeft een volstrekt unieke podium presentatie die in niets lijkt op die van Patti Smith.

Ook het oeuvre van beide acts verschilt hemelsbreed, enkel op de eerste twee Blondie albums, staan tracks die veelvuldig in CBGB te horen waren tijdens de Blondie optredens aldaar. Beide dames stonden daar in dezelfde tijd op het podium. Evenals The Ramones, Television en The Talking Heads.

Patti Smith heeft in een donkergrijs verleden menige sneer uitgedeeld richting Deborah Harry die zich andersom vervolgens vaak op de vlakte hield.

In de tijd dat Clem Burke auditie deed bij Chris Stein en Deborah Harry om toe te treden als drummer bij Blondie, had ook Patti Smith haar zinnen op hem gezet voor haar band, maar hij koos voor Blondie.
Dat heeft de band natuurlijk destijds ook niet echt versterkt.

In latere jaren, lang na de roemruchte New Yorkse periode werden de uitingen milder.

Die snerende rivaliteit is van alle tijden maar vooral van de late 60's en 70's denk ik. Al kan ik het beter aan een (leeftijds)deskundige vragen. Ik vermoed dat die vetes vaak bewust werden opgeklopt, onder impuls van inhalige managers. Onder het motto "slechte publiciteit is ook publiciteit".

De allerbekendste is natuurlijk Beatles vs Stones. Beste maatjes achter de schermen, trouwens. Bowie en Elton John konden elkaar naar verluidt decennia lang niet luchten tot kort voor de Freddie-tribute. En dan is er nog de "F.Y. Captain Tom" anekdote tussen Zappa en Bowie die weliswaar pas 40 jaar na datum de media haalde.

Bestaat op mu.me geen topic over muzikale rivaliteit? En een subtopic over rivaliteit binnen een band (Beatles en Stones again, P. Floyd, Oasis, Fleetwood M., Genesis, Roxy M., Deep Purple, Queen, Metallica, Police, ...).

Ik ken de vete tussen Smith en Harry gar nicht, fijn dat je dit hier wat opheldert. Wat ik bedoelde was dat Smith volgens mij de eerste frontvrouw was die rauwe en stevige rock bracht. En op die manier creëerde ze ruimte voor anderen, zoals Deborah Harry. Toegegeven, Joplin en Suzi Q. waren Smith mss al voorgegaan. Maar de ene blijft voor altijd een betreurde hippie en de ander een sekssymbool met gitaar. En geen van beide opnde hun allereerste album met een blasfemisch statement van jewelste.

Smith heeft - zacht gezegd - haar looks niet mee, wat mss net wel helpt om street credibility te verzamelen in de harde manosfeer van weleer. Zie b.v. ook de transformatie van Marianne Faithfull. Harry had - even zacht gezegd - haar looks wel mee. Dat zal wel deuren geopend hebben maar daardoor kwam ze mss minder authentiek over bij de 'echte' rockers. Per slot van rekening was Blondie een band waar zij als zangeres fungeerde. Smith was een frontvrouw en tekstsmid met een begeleidingsband. Maar de verstandigste in deze is de meest zwijgzame. Credits to Harry in dat geval.

Het zou zeker een interessant -en wellicht leuk- topic opleveren om al die little fights en crisises eens onder de loep te nemen.

Wat betreft rauwe en stevige rock en dito stage appearence, daarin verschilden beide dames niet zo zeer hoor in de CBGB periode. Smith met haar hypnotiserende verschijning en bezwerende snerpende stem, in het donker gekleed.

Maar La Harry was toen ook totaal anders dan in het latere Blondie tijdperk vanaf Paralel Lines. In de CBGB periode waren haar beide ogen rondom vol met zwarte coal besmeerd, vaak ook zwarte kleding en haar haar in slierten terwijl ze rauwe nummers als Rip Her To Spreads scandeerde (ik ga er maar vanuit dat ze daarmee toen niet Patti Smith bedoelde ) just kidding.