Intergalactic Lovers - Little Heavy Burdens (2014)

't is geen ingenieuze muziek maar de zangeres heeft troeven, ze legt er gevoel in. zeer karakteristieke stem. ik droom weer simpel weg bij deze lichtvoetige single 'islands'.

De single 'Islands' is een serieuze oorworm.

Het album is volledig te beluisteren op de site van De Standaard. Ik ben echt verliefd op haar stem. Er staan alleszins al enkele nummers op die van bij de eerste luisterbeurt raak zijn. Northern Rd is echt een pareltje!

Het klinkt allemaal iets donkerder en minder hitgevoelig dan hun debuutplaat, maar is zeker niet minder mooi. De single 'Islands' vind ik eigenaardig genoeg een van de mindere nummers.

In de luisterbeurten die ik tot nu toe heb gehad, hoor ik veel mooie nummers, maar gaat het album wat mij betreft net iets te lang door, terwijl het nu ook weer niet zo'n lang album is. Maar er staan heel wat mooie dingen op!

The Intergalactic Lovers is zo'n typische Humo-rock rally band uit België, waarvan er al velen succesvol aan de weg hebben getimmerd in zowel België als in Nederland. Persoonlijke favorieten Absynthe Minded en Balthazar zijn misschien de belangrijkste voorbeelden, en net als The Intergalactic Lovers worden ze vaak opgestuwd door in het voorprogramma van dEUS te mogen staan. Maar The Intergalactic Lovers begint langzaamaan aan populariteit te winnen, getuige de zeer positieve recensies en de #1 notering in de lijst van Studio Brussel. Een Nederlandse recensie is daarom wel op zijn plaats!

Wat deze band vooral speciaal maakt, zeker ten opzichte van die andere Belgische bands, is dat de band een zangeres heeft: Lara Chedraou. Verder is het geluid absoluut herkenbaar: lekkere indie-rock, leuke gitaar-rifjes, pakkende en meezingbare melodieën en lekker vrolijk. Een absolute kraker als Shewolf van het vorige album heb ik echter nog niet ontdekt, en het lijkt alsof dit album wat minder oorspronkelijk is en weinig uitschieters kent. Toch is het een kwalitatief heerlijk plaatje, met gewoonweg toffe nummers en Chedraou steelt zeker de show, vooral op nummers Someday en No Regrets. Haar stem doet me bij vlagen denken aan die van Tessa Douwstra (van een van mijn favoriete Nederlandse acts van 2013, Orlando), en bij andere vlagen aan die van Feist, en is heerlijk ongeremd. Toch schiet de verveling en eentonigheid er verderop in het album een beetje in, en een mannelijke zanger had er best aan toegevoegd kunnen worden.

The Intergalactic Lovers is een pakkend poppy en toch wel alternatief en losbandig bandje, en kan toegevoegd worden aan het rijtje succesvolle Belgische bandjes dat de laatste tijd tracht Nederland te veroveren. Of ze net als Balthazar uit de voetsporen van dEUS kunnen treden, moeten we nog maar even afwachten. Ga ze nu eerst maar eens even luisteren, want dat verdienen ze!
Pat-sounds: Album Intergalactic Lovers - Little Heavy Burdens (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Intergalactic Lovers is nooit via Humo RR doorgebroken. Wel via een andere muziek wedstrijd in Oost-Vlaanderen dacht ik.
Leuk bandjes overigens, goede nummers en heel goeie zangeres, vooral live.

Heb ik verkeerd research gedaan? Ik zweer dat ik dat ergens gelezen heb (ik lees nu dat ze enkel hebben meegedaan, dacht dat ze ook wat hadden gewonnen inderdaad). Maar ik zeg ook nergens direct dat ze daarmee doorgebroken zijn, behalve dat ze zo'n typische band zijn die daar aan meedoen.

Inderdaad, De Beloften. In Humo's Rock Rally zijn ze niet verder gekomen dan de selecties volgens mij (wat getuigd van weinig kennis bij de jury te horen aan de hoeveelheid shit die de halve finale wel haalt).

Humo is net zo relevant geworden als Oor dat is in Nederland.

En ook onder een ander bandnaam?

Maar in Vlaanderen doet elke hond met een hoed op, die ook een gitaar kan vasthouden, mee aan Humo RR.
En hier wil ik absoluut geen afbraak doen aan Intergalactic Lovers, want dit is zowat de enige band waar ik en m'n 13 jarige dochter fan van zijn. Generatie overschrijdend dus

Eerste indruk is positief. Echt mooi wat ik hier hoor. Het lukt me alleen niet de aandacht erbij te houden gedurende het hele album. Daarvoor niet spannend genoeg. Denk ik.

Ik vind duidelijk de tweede helft van dit album beter. De nummers hebben daar meer om het lijf. En de single Islands vind ik een beetje gladjes. Maar ik ben eigenlijk behoorlijk positief verrast dat er zoveel Belgische (zowel Vlaamse en ook Waalse) bands met behoorlijk sterke albums komen.

Ja Faalhaas, de eerste paar nummers met uitzondering van Obstinate Heart vind ik niet zo spannend.

Afgelopen zaterdag werd ik live omvergeblazen. Ik was zwaar onder de indruk van hun optreden tijdens Record Store Day. Ik heb meteen hun album gekocht en zojuist voor het eerst gedraaid. Ik zeg het niet graag, maar het valt me een beetje tegen. Ik heb het idee dat Lara's stem hier niet zo puur klinkt als live. Dat ze hier een beetje geforceerd zingt, terwijl het live veel meer van nature komt. Bovendien lijkt de muziek ineens niet zo spannend meer. Een beetje gewoontjes zelfs.

Niet dat ik het album slecht vind. Zeker niet, maar misschien zit ik nog iets teveel in de roes van het live-optreden, waardoor ik het iets te graag met elkaar wil vergelijken. Natuurlijk komt muziek live totaal anders over, zeker in een akoestische setting. Dus misschien ben ik wel appels met peren aan het vergelijken.

Eerst nog maar eens wat vaker draaien, dan kom ik daarna vertellen wat ik écht van dit album vind. Dat Islands, No Regrets, Northern Road en The Fall mooie nummers zijn heb ik nu echter al wel in de gaten

Little Heavy Burdens van Intergalactic Lovers is een ontzettend leuk album van een ontzettend leuke band. De overwegend rustige en akoestische instrumentatie geeft dit album een bijzondere uitstraling en de stem van Lara Chedraoui is niet alleen prachtig, maar ook erg pakkend.

Eerlijk is eerlijk: De teksten zijn niet al te diepzinnig, maar over het algemeen zijn ze best mooi. En dat is goed genoeg. Ik hoor een vleugje folkmuziek, ik hoor hier en daar wat rock, maar bovenal is dit popmuziek. Melodie en muziek spelen daarin doorgaans de hoofdrol en die rol vertolken ze hier meer dan goed.

Het zijn vooral de uptempo nummers die hier goed in de smaak vallen, vooral omdat die nu eenmaal het meest pakkend zijn. De rustige en gevoelige nummers (en dan vooral het atypische Distance) zijn ook mooi, maar geven minder duidelijk hun visitekaartje af.

Het verhalende Northern Rd. en het pittige No Regrets zijn mijn persoonlijke favorieten, maar ook het waanzinnig doeltreffende popliedje Islands en het met een goddelijk drumintro gezegende Great Evader zijn ontzettend fijn.

Little Heavy Burdens is een uitnodigend album dat al dagenlang niet uit mijn cd-speler te slaan is. Dat zegt wel genoeg, toch?

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Intergalactic Lovers - Little Heavy Burdens - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Intergalactic Lovers is een Belgische band die in eigen land al een tijdje kan rekenen op de sympathie van de critici, waardoor de tweede plaat van de band een maand of wat geleden werd bedolven onder de lovende recensies.

In Nederland blijft de aandacht voor Little Heavy Burdens tot dusver wat achter en dat is jammer. Little Heavy Burdens is immers een bijzonder leuke plaat en het is bovendien een plaat die nog heel lang nieuwe dingen laat horen.

Het Belgische weekblad Humo concludeerde onlangs dat het nieuwe er na 96 keer horen wel een beetje van af was, waarna er toch weer wat nieuws opdook en het tijdschrift benieuwd werd na de 97e luisterbeurt. Zo ver ben ik nog lang niet met de tweede plaat van de Belgische band, maar ook na een paar keer horen is Little Heavy Burdens een fantastische plaat vol verrassingen.

Toen ik Little Heavy Burdens voor het eerst hoorde moest ik afwisselend denken aan The Sundays en aan PJ Harvey. Dat is een opvallende combinatie, maar de muziek van Intergalactic Lovers heeft op een of andere manier op hetzelfde moment iets zonnigs en lichtvoetigs en iets donkers en dreigends.

De band beschikt in de persoon van Lara Chedraoui over een zangeres die kan schitteren in toegankelijke popliedjes, maar ook overeind blijft in wat meer ingetogen en over het algemeen wat donkerdere songs. Het is bovendien een zangeres die de boel niet alleen technisch op orde heeft, maar er ook in slaagt om het nodige gevoel in haar vocalen te leggen, wat de muziek van Intergalactic Lovers een bijzondere lading geeft.

Met The Sundays en PJ Harvey heb ik al wat vergelijkingsmateriaal genoemd, maar omdat de muziek van Intergalactic Lovers steeds weer net wat anders klinkt, blijft het relevante vergelijkingsmateriaal schuiven. Wanneer de band kiest voor ingetogen popliedjes en Lara Chedraoui het voortouw mag nemen schuift Little Heavey Burdens op in de richting van Feist, maar wanneer de gitaren net wat steviger mogen uithalen of mogen kiezen voor donkere en dreigende lijnen heeft de muziek van de Belgische band ook wat van Garbage, van dEUS of iets ondefinieerbaar Scandinavisch.

Terugkerend elementen en smaakmaker is, naast de geweldige zang van Lara Chedraoui, het gitaarwerk op de plaat. Zeker de donkere gitaarlijnen van Maarten Huygens dragen nadrukkelijk bij aan de bezwerende kracht van een aantal songs van Intergalactic Lovers, maar de gitarist van de band schaamt zich ook niet voor de heerlijk aanstekelijke gitaarlijnen die van een goede song een onweerstaanbare song kunnen maken.

Het zijn deze toegankelijkere songs waarmee Intergalactic Lovers een paar jaar geleden debuteerde, maar persoonlijk vind ik de combinatie van zonnige en donkere songs een zeer geslaagde.

Heb ik hiermee alles gezegd over Little Heavy Burdens? Nee, de plaat is opvallend mooi geproduceerd door de Duitse producer Thomas Hahn. Het is een productie waarin de kracht van stilte wordt onderkend en de ritmesectie een belangrijke rol speelt aan de basis, waardoor de zang en de gitaren nog mooier uit de verf komen.

Ik zet Little Heavy Burdens maar weer eens op en hoor weer wat nieuws in de muziek van Intergalactic Lovers. Als ik Humo mag geloven gaat dit de komende maanden nog zo blijven. Heerlijk. Erwin Zijleman

Ben ik de enige die bij 'The Fall part 1' bijna een Songs:Ohia kopie hoor? Die akkoorden zouden zomaar van Molina himself kunnen zijn.

Het is een little heavy burden om door deze cd te komen eerlijk gezegd. Na hun uitstekende eerste CD is deze toch wel veel van hetzelfde. Het is niet helemaal slecht want nummertjes als Northern Rd. en The Fall pt II luisteren lekker weg. Maar de vocaliste Chedraoui maakt blijk van weinig durf met haar stem : telkens dezelfde toonhoogtes, wat me laat geloven dat ze uiteindelijk weinig zangcapaciteiten heeft. De nummers moeten het vooral hebben van het mooie instrumentale werk op de achtergrond.

Als ik dit album hoor, dan heb ik weer zin om naar Dour te gaan. Ze traden daar in 2014 op en wanneer ik weer naar het hotel reed, klonken Northern Rd. en No Regrets regelmatig uit de speakers. Maar er staan eigenlijk nog mooiere nummers op, zoals Sleep, Someday en Lost Message.

Nu Lara Chedraoui en haar intergalactische lovers binnenkort weer een nieuwe plaat op ons loslaten, werd het nog eens tijd om wat van hun ouder werk te gaan draaien. Hoewel dat "weer eens tijd" misschien niet helemaal de juiste woordkeuze is aangezien Greetings & Salutations en deze Little Heavy Burdens wel regelmatig opstaan. Deze altijd lastige tweede plaat ligt qua stijl erg in het verlengde van het debuut en daar is op zich niets mis mee. De stem van Chedraoui kan nog altijd door merg en been gaan (ik krijg nog altijd kippenvel van de Who are you? Who are you? / To doubt my, doubt my heart? / Who are you? Who are you? / To tell me how a love should feel like? / Who are you to doubt my heart? strofe in Obstinate Heart) en ook muzikaal is het vaak erg de moeite. Af en toe iets wat ik niet met een beter woord dan 'soundscapes' kan omschrijven, The Fall, Pt. 1 is daar een goed voorbeeld van, maar altijd wel in die typische Lovers stijl. Ik heb in ieder geval wel veel zin om ze binnenkort nog eens live aan het werk te zien, want dan komen ze misschien nog net wat beter tot hun recht komen. Met Exhale zouden ze een nieuwe weg inslaan en dat is dan weer een plaat die ik heel wat minder draai. Misschien onterecht? Ik kan me in ieder geval nog een concert in het Zuiderpershuis in 2017 herinneren waar ik zwaar onder de indruk was, maar in ieder geval staat Little Heavy Burdens als album ook gewoon na al die jaren nog stevig overeind. Net iets meer een geheel dan de voorganger, maar op alle andere vlakken evenwaardig.