Intergalactic Lovers - Little Heavy Burdens (2014)

The Intergalactic Lovers is zo'n typische Humo-rock rally band uit België, waarvan er al velen succesvol aan de weg hebben getimmerd in zowel België als in Nederland. Persoonlijke favorieten Absynthe Minded en Balthazar zijn misschien de belangrijkste voorbeelden, en net als The Intergalactic Lovers worden ze vaak opgestuwd door in het voorprogramma van dEUS te mogen staan. Maar The Intergalactic Lovers begint langzaamaan aan populariteit te winnen, getuige de zeer positieve recensies en de #1 notering in de lijst van Studio Brussel. Een Nederlandse recensie is daarom wel op zijn plaats!

Wat deze band vooral speciaal maakt, zeker ten opzichte van die andere Belgische bands, is dat de band een zangeres heeft: Lara Chedraou. Verder is het geluid absoluut herkenbaar: lekkere indie-rock, leuke gitaar-rifjes, pakkende en meezingbare melodieën en lekker vrolijk. Een absolute kraker als Shewolf van het vorige album heb ik echter nog niet ontdekt, en het lijkt alsof dit album wat minder oorspronkelijk is en weinig uitschieters kent. Toch is het een kwalitatief heerlijk plaatje, met gewoonweg toffe nummers en Chedraou steelt zeker de show, vooral op nummers Someday en No Regrets. Haar stem doet me bij vlagen denken aan die van Tessa Douwstra (van een van mijn favoriete Nederlandse acts van 2013, Orlando), en bij andere vlagen aan die van Feist, en is heerlijk ongeremd. Toch schiet de verveling en eentonigheid er verderop in het album een beetje in, en een mannelijke zanger had er best aan toegevoegd kunnen worden.

The Intergalactic Lovers is een pakkend poppy en toch wel alternatief en losbandig bandje, en kan toegevoegd worden aan het rijtje succesvolle Belgische bandjes dat de laatste tijd tracht Nederland te veroveren. Of ze net als Balthazar uit de voetsporen van dEUS kunnen treden, moeten we nog maar even afwachten. Ga ze nu eerst maar eens even luisteren, want dat verdienen ze!
Pat-sounds: Album Intergalactic Lovers - Little Heavy Burdens (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Little Heavy Burdens van Intergalactic Lovers is een ontzettend leuk album van een ontzettend leuke band. De overwegend rustige en akoestische instrumentatie geeft dit album een bijzondere uitstraling en de stem van Lara Chedraoui is niet alleen prachtig, maar ook erg pakkend.

Eerlijk is eerlijk: De teksten zijn niet al te diepzinnig, maar over het algemeen zijn ze best mooi. En dat is goed genoeg. Ik hoor een vleugje folkmuziek, ik hoor hier en daar wat rock, maar bovenal is dit popmuziek. Melodie en muziek spelen daarin doorgaans de hoofdrol en die rol vertolken ze hier meer dan goed.

Het zijn vooral de uptempo nummers die hier goed in de smaak vallen, vooral omdat die nu eenmaal het meest pakkend zijn. De rustige en gevoelige nummers (en dan vooral het atypische Distance) zijn ook mooi, maar geven minder duidelijk hun visitekaartje af.

Het verhalende Northern Rd. en het pittige No Regrets zijn mijn persoonlijke favorieten, maar ook het waanzinnig doeltreffende popliedje Islands en het met een goddelijk drumintro gezegende Great Evader zijn ontzettend fijn.

Little Heavy Burdens is een uitnodigend album dat al dagenlang niet uit mijn cd-speler te slaan is. Dat zegt wel genoeg, toch?

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Intergalactic Lovers - Little Heavy Burdens - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Intergalactic Lovers is een Belgische band die in eigen land al een tijdje kan rekenen op de sympathie van de critici, waardoor de tweede plaat van de band een maand of wat geleden werd bedolven onder de lovende recensies.

In Nederland blijft de aandacht voor Little Heavy Burdens tot dusver wat achter en dat is jammer. Little Heavy Burdens is immers een bijzonder leuke plaat en het is bovendien een plaat die nog heel lang nieuwe dingen laat horen.

Het Belgische weekblad Humo concludeerde onlangs dat het nieuwe er na 96 keer horen wel een beetje van af was, waarna er toch weer wat nieuws opdook en het tijdschrift benieuwd werd na de 97e luisterbeurt. Zo ver ben ik nog lang niet met de tweede plaat van de Belgische band, maar ook na een paar keer horen is Little Heavy Burdens een fantastische plaat vol verrassingen.

Toen ik Little Heavy Burdens voor het eerst hoorde moest ik afwisselend denken aan The Sundays en aan PJ Harvey. Dat is een opvallende combinatie, maar de muziek van Intergalactic Lovers heeft op een of andere manier op hetzelfde moment iets zonnigs en lichtvoetigs en iets donkers en dreigends.

De band beschikt in de persoon van Lara Chedraoui over een zangeres die kan schitteren in toegankelijke popliedjes, maar ook overeind blijft in wat meer ingetogen en over het algemeen wat donkerdere songs. Het is bovendien een zangeres die de boel niet alleen technisch op orde heeft, maar er ook in slaagt om het nodige gevoel in haar vocalen te leggen, wat de muziek van Intergalactic Lovers een bijzondere lading geeft.

Met The Sundays en PJ Harvey heb ik al wat vergelijkingsmateriaal genoemd, maar omdat de muziek van Intergalactic Lovers steeds weer net wat anders klinkt, blijft het relevante vergelijkingsmateriaal schuiven. Wanneer de band kiest voor ingetogen popliedjes en Lara Chedraoui het voortouw mag nemen schuift Little Heavey Burdens op in de richting van Feist, maar wanneer de gitaren net wat steviger mogen uithalen of mogen kiezen voor donkere en dreigende lijnen heeft de muziek van de Belgische band ook wat van Garbage, van dEUS of iets ondefinieerbaar Scandinavisch.

Terugkerend elementen en smaakmaker is, naast de geweldige zang van Lara Chedraoui, het gitaarwerk op de plaat. Zeker de donkere gitaarlijnen van Maarten Huygens dragen nadrukkelijk bij aan de bezwerende kracht van een aantal songs van Intergalactic Lovers, maar de gitarist van de band schaamt zich ook niet voor de heerlijk aanstekelijke gitaarlijnen die van een goede song een onweerstaanbare song kunnen maken.

Het zijn deze toegankelijkere songs waarmee Intergalactic Lovers een paar jaar geleden debuteerde, maar persoonlijk vind ik de combinatie van zonnige en donkere songs een zeer geslaagde.

Heb ik hiermee alles gezegd over Little Heavy Burdens? Nee, de plaat is opvallend mooi geproduceerd door de Duitse producer Thomas Hahn. Het is een productie waarin de kracht van stilte wordt onderkend en de ritmesectie een belangrijke rol speelt aan de basis, waardoor de zang en de gitaren nog mooier uit de verf komen.

Ik zet Little Heavy Burdens maar weer eens op en hoor weer wat nieuws in de muziek van Intergalactic Lovers. Als ik Humo mag geloven gaat dit de komende maanden nog zo blijven. Heerlijk. Erwin Zijleman

Nu Lara Chedraoui en haar intergalactische lovers binnenkort weer een nieuwe plaat op ons loslaten, werd het nog eens tijd om wat van hun ouder werk te gaan draaien. Hoewel dat "weer eens tijd" misschien niet helemaal de juiste woordkeuze is aangezien Greetings & Salutations en deze Little Heavy Burdens wel regelmatig opstaan. Deze altijd lastige tweede plaat ligt qua stijl erg in het verlengde van het debuut en daar is op zich niets mis mee. De stem van Chedraoui kan nog altijd door merg en been gaan (ik krijg nog altijd kippenvel van de Who are you? Who are you? / To doubt my, doubt my heart? / Who are you? Who are you? / To tell me how a love should feel like? / Who are you to doubt my heart? strofe in Obstinate Heart) en ook muzikaal is het vaak erg de moeite. Af en toe iets wat ik niet met een beter woord dan 'soundscapes' kan omschrijven, The Fall, Pt. 1 is daar een goed voorbeeld van, maar altijd wel in die typische Lovers stijl. Ik heb in ieder geval wel veel zin om ze binnenkort nog eens live aan het werk te zien, want dan komen ze misschien nog net wat beter tot hun recht komen. Met Exhale zouden ze een nieuwe weg inslaan en dat is dan weer een plaat die ik heel wat minder draai. Misschien onterecht? Ik kan me in ieder geval nog een concert in het Zuiderpershuis in 2017 herinneren waar ik zwaar onder de indruk was, maar in ieder geval staat Little Heavy Burdens als album ook gewoon na al die jaren nog stevig overeind. Net iets meer een geheel dan de voorganger, maar op alle andere vlakken evenwaardig.