Wild Beasts - Present Tense (2014)

Smother was een ongelooflijk sterk album waar ik beter 'is een ongelooflijk album' van kan maken. Het heeft in de loop der tijd niet aan kracht ingeboet. Niet dat Limbo, Panto en Two Dancers de tand des tijds niet hebben overleefd.... integendeel, maar dat zijn wel albums waar ik wat meer voor in de stemming moet zijn. Je moet ook immers goed tegen de stem van Hayden Thorpe kunnen.

Present Tense is daarom een album waar ik enorm naar uitkeek: gaat het een vervolg zijn op Smother? Gaan ze wederom nieuwe wegen in of hebben we dat nu wel een beetje gehad? Want de Wild Beasts zijn wat dat aan gaat enorm avontuurlijk aangelegd als je de 3 voorgangers naast elkaar legt.

Al tijdens het eerste nummer, tevens titelsong, merk je dat de sfeer wat donkerder en duisterder is en dat de electronica wat meer naar voren komt. In elk geval klinkt het spannend.
En dat gaat voor het hele album wel op: Thorpe gaat wederom aardig de hoogte in maar ook de diepe warme stem van Tom Fleming doet veel waardoor je een Antony Hegarty gevoel krijgt (Nature Boy), dit ook door de dramatiek die door je luidsprekers heensijpelt en dat alles onder een regelmatig donker electronica geluid dat warm vloeiend en in golvende bewegingen de nummers voortstuwt. Prachtig vind ik dat!

Hoogtepunten zijn moeilijk te noemen eigenlijk. Ik hou van het deinende in Mecca maar ook het knisperende in Daughters (met een Fleming die zijn lage stem opzet af en toe ondersteund door de hoge stem van Thorpe) en de donkere elektronische saus die eroverheen gaat. Ook het dromerige Palace dat het album afsluit klinkt goed in het gehoor (ik krijg er zelfs een beetje een O.M.D. gevoel bij en vraag me niet waarom).

De 'gekte' van de eerste albums lijkt er vanaf.... ze borduren voort op Smother met toch weer de nodige accentverschillen.
Ze slagen er weer in om met een boeiend album te komen waar je echt even in moet duiken en waar je ongetwijfeld na afloop helemaal fris richting platen- of cd-speler loopt om maar één ding te willen: repeat!

“We’ll feel things they’ll never feel” zingt Hayden Thorpe.... u doet het er maar mee.

Leuk, maar ben net niet helemaal overtuigd.

Wild Beasts is maar een lastige band. Ze zijn het muzikale equivalent van een cultureel verantwoord museum-bezoek, en het hoge en wellicht wat zeurderige stemgeluid van de beide zangers Hayden Thorpe en Tom Fleming valt niet bij iedereen in de smaak. Dat ze kwalitatief hoogstaande muziek hebben uitgebracht staat echter buiten kijf, en op de vorige albums wisten ze desalniettemin een vrij toegankelijk geluid neer te zetten door pakkend gebruik van o.a. synths en piano. Op hun nieuwste plaat, Present Tense, lijken ze wat meer het experiment op te zoeken en is het geluid bovendien allemaal heel wat elektronischer.

Dat bleek al direct op de eerste single, Wanderlust. Hier werd direct de enigszins nieuwe richting van de band op gepresenteerd. Toch kon je meteen horen dat dit gewoon Wild Beasts is, want de verschillen met de vorige albums zitten hem vooral in de (elektronische) details. Op Nature Boy (#2 van het album) is direct die lekkere percussie die we al eerder van ze hebben gehoord en uiteraard treden die karakteristieke stemmen overal weer op de voorgrond. Het getuigt van lef dat ze het experiment in ieder geval niet schuwen, en de nummers klinken allen veelzijdig, zeker als Fleming ook soms zijn zware en lage stem inzet. Dat alles geeft het album een wat donkerdere sfeer dan de vorige albums, zeker op de bijna ambiente afsluiter Palace, maar het frisse geluid dat Wild Beasts doorgaans zo goed maakt is er een beetje af.

Present Tense is in ieder geval een logisch vervolg op Smother, dat al een klein beetje deze nieuwe richting wist te verkennen. Wat we hier dan hebben is wederom een geslaagd art-pop album, maar een echte overtuigende samenhang heeft het niet en het album meandert maar wat heen en weer en is nergens écht heel sterk.

Wild Beasts staat dit jaar in ieder geval op Motel Mozaique, en is zeker live een vette aanrader als ook het oude repertoire met het nieuwe wordt gemixed.

Pat-sounds: Album Wild Beasts - Present Tense (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Ik kende deze band echt totaal niet, eerste wat ik van ze luisterde was de single 'Wanderlust'. Een fantastisch en meeslepend nummer waar vooral het einde zeer indrukwekkend is door uitstekende songwriting. Mijn interesse was gewekt en ik heb Present Tense gewoon even opgezet. Van het begin tot het einde zeer plezierig, ik kan de stijl zeer waarderen van dit hippe indie-bandje. Hoogtepunten voor mij zijn het eerder genoemde nummer, Sweet Spot, Mecca, Palace en man wat is A Simple Beautiful Truth een heerlijk nummer. 4* voor Present Tense!