Moss - We Both Know the Rest Is Noise (2014)

Na de tour rondom het donkere en experimentele Ornaments (2012) dook Moss vrijwel direct weer de studio in. De Amsterdamse band had genoeg materiaal en met nieuwe bassist Koen van de Wardt voor de tweede keer sinds de oprichting in 2003 een nieuw bandlid. Het vierde Moss-album We Both Know The Rest Is Noise werd opgenomen in Götenborg in Zweden en kent dezelfde experimenteerdrift als Ornaments. Stampende drumritmes en zwevende synthesizer-klanken vliegen je om de oren in 'New Shape' en gejaagder dan in het door frontman Marien Dorleijn met zwijmelde vocalen gezongen 'She's Got A Secret' klonk de band niet eerder. Het al tijdens de vorige tour live-gespeelde 'Bruised' klinkt op plaat meer uitgekleed en introverter dan op de planken. Onvervalst hoogtepunt is 'Reset'. Een spannend liedje dat opent als The Knife, maar met dwingende bassen, tegendraadse drumritmes en spannende soundscapes die eindigen in meerdere vocale lagen die ergens aan Radiohead doen denken. Wat je noemt fantastisch. Ook tof: de echte liedjes-liedjes, die Never Be Scared - Don't Be A Hero tot meesterwerk maakten, zijn ook weer aanwezig. Het door een melodieuze baslijn gedragen 'Slower End' en 'Unilove' zijn gewoon onvervalste Moss-rockers. Conclusie: De houdbaarheidsdatum is met dit beter uitgebalanceerde album nog lang niet verstreken. Maar de verrassing, die is er helaas een beetje vanaf.

Van: Daans Muziek Blog

Weer erg onder de indruk van deze plaat. Ik schreef er hier een review over.

'We Both Know The Rest is Noise' is om voordat je het door hebt en dat is een goed teken. Echte uitschieters zijn er voor mij niet bij omdat ik vind dat Moss nummer voor nummer kwaliteit brengt. Kortom, gewoon alweer een sterke plaat van deze band.
Als je Moss ondanks de 3 voorgaande albums nog altijd niet kent, dan is het echt de hoogste tijd om daar verandering te brengen.

Juist, Moss dus. Volgens mij toch best een grote band binnen het Nederlandse alternatieve wereldje, maar ik ben er verbazingwekkend onbekend mee. Ik heb het debuut album wel eens geluisterd, maar daar houdt het eigenlijk wel mee op. Eens kijken of deze nieuwe mij ertoe kan aanzetten om me eens fatsoenlijk in deze band te verdiepen.

She's Got A Secret is in ieder geval al meteen raak. Het nummer voelt gejaagd aan (op een positieve manier), wat mede komt door de drums die continu de rest van de muziek voort duwen. Ook de repeterende zang draagt bij aan dat gejaagde gevoel. Naar het eind toe wordt nog even heerlijk los gegaan met het nodige gitaarlawaai, en dan is het alweer voorbij. Zonde! Dit had van mij nog wel even wat langer mogen duren!
Dat dreigende en gejaagde gevoel komt trouwens nog vaker voor op het album. Bijvoorbeeld bij New Shape en Reset. Dat zijn mijns inziens ook meteen de prijs-nummers van het album. De rest van de nummers zijn wat traditioneler en meer normale luister-liedjes. Ze halen nergens diezelfde spanning of intensiteit. Nu is er niets mis met luister-liedjes, maar hier zijn ze net niet sterk genoeg om echt te boeien. Het luistert goed weg, maar ik verlang dan eigenlijk toch weer naar het duistere sfeertje wat ze op het album ook neer weten te zetten.

Ondanks sommige sterke nummers, is het album voor mij als geheel prima, maar niet meer dan dat. Misschien juist wel door die uitschieters. Daardoor besef je dat de andere nummers mij niet zo weten te boeien, en ze daarmee het gemiddelde hard naar beneden trekken. Best bijzonder, want de nummers zijn zo slecht nog niet.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Moss - We Both Know The Rest Is Noise - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Er komt de laatste tijd zo idioot veel moois uit dat het missen van een plaat die hoog boven het maaiveld uit steekt zeer realistisch is. Het was me bijna overkomen, want de laatste plaat van Moss leek lange tijd veroordeeld tot een plekje op de stapel met ooit nog eens te beluisteren platen (waarbij de kans op beluistering in de praktijk uiterst klein is). Het was nota bene Spotify die me er op moest wijzen dat de nieuwe plaat van Moss wel eens iets voor mij zou kunnen zijn. Dat had ik zelf ook kunnen bedenken, want de vorige drie platen van de Nederlandse band heb ik stuk voor stuk de hemel in geprezen. Nadat ik me door Spotify had laten verleiden tot het beluisteren van We Both Know The Rest Was Noise, wist ik al heel snel dat ik ook voor het beschrijven van de vierde plaat van Moss superlatieven te kort zou gaan komen. Moss betoverde op haar debuut The Long Way Back uit 2007 met perfecte Beatlesque popliedjes, maar koos op opvolgers Never Be Scared/Don’t Be A Hero (2009) en met name Ornaments (2012) voor een veel lastiger te doorgronden en ook veel donkerder geluid waarin de gitaren uiteindelijk wat naar de achtergrond werden gedrongen. Op We Both Know The Rest Was Noise is Moss naar verluid teruggekeerd naar een toegankelijker en meer gitaar georiënteerd geluid, maar wat mij betreft is dit maar ten dele het geval. We Both Know The Rest Was Noise klink inderdaad net wat zonniger en toegankelijker dan Ornaments en geven de gitaren inderdaad wat meer ruimte, maar de vierde plaat van Moss is zeker geen makkelijke plaat en ook geen plaat die het moet doen zonder donkere en dreigende synths. Op We Both Know The Rest Was Noise klinkt Moss daarom weer anders dan we van de band gewend zijn. Het enige dat is gebleven, zijn de inmiddels herkenbare zang van voorman Marien Dorleijn en de bijzonder hoge kwaliteit van de songs van Moss. We Both Know The Rest Was Noise schiet vervolgens alle kanten op. Na een nog redelijk toegankelijk maar ook stekelig gitaarpopliedje kiest Moss voor een rauwe uptempo song, waarin gitaren de strijd aan gaan met synths en de naam Radiohead meerdere keren op zal duiken als referentiemateriaal. Ook de tracks die volgen variëren van uptempo tot ingetogen en maken net zo makkelijk gebruik van donkere, dreigende en overstuurde elektronica als van gitaren die de lente in huis halen. Sinds Never Be Scared/Don’t Be A Hero weten we al dat Moss het de luisteraar niet altijd even makkelijk maakt en ook op We Both Know The Rest Was Noise wordt deze luisteraar met enige regelmaat op de proef gesteld. De associatie met Radiohead duikt hierbij meerdere keren op, al heb ik Radiohead al lange tijd niet meer zo goed en gedreven gehoord en slaagt Moss er bovendien in om de donkere wolken te combineren met net voldoende zonnestralen, wat van beluistering van We Both Know The Rest Was Noise een allesbehalve deprimerende ervaring maakt. We Both Know The Rest Was Noise is een plaat vol dynamiek. De wat meer uptempo songs maken een gejaagde en vaak wat stekelige indruk, terwijl de meer ingetogen songs loom en ontspannen zijn. Moss slingert je daarom steeds heen en weer tussen uitersten, wat van beluistering van de vierde plaat van de band een bijzonder enerverende gebeurtenis maakt. Er zijn meer bands die hier in slagen (ik zal het al eerder genoemde Radiohead nog maar een keer noemen), maar in tegenstelling tot de meeste andere bands verliest Moss het popliedje nooit uit het oog. Het maakt We Both Know The Rest Was Noise tot een onwaarschijnlijk knappe plaat, die niet onder doet voor zijn al even briljante voorgangers. Erwin Zijleman

Ook ik miste bijna deze nieuwe plaat van Moss, vanwege alle andere goede platen die uit zijn gekomen de laatste tijd. Maar omdat het een Nederlandse band is, die al een goed album maakte - Never Be Scared / Don't Be A Hero - wilde ik ze niet overslaan. En gelukkig maar.

Al vanaf de prima poppy openingssong Today's Gold en de lekker snelle rocksong She's Got a Secret besef je dat het wel goed komt met We Both Know The Rest Is Noise. Die gitaren op She's Got a Secret zijn wel on-Hollands goed zeg! Heel side A van de LP blijkt echt goed en ook gevarieerd te zijn. Unilove is zelfs vaag wat shoegaze-achtig. As I Rest My Arms With Faith is een typisch Moss liedje, maar dit keer met veel fraaie details.
Een nummer dat bij mij langzaam aan tot grote hoogten is gegroeid is het min of meer electronische nummer New Shape. Het wordt perfect gevolgd door Reset: weer lichte shoegaze galm, synthesizer en sterke galmende vocalen: mooi!

Side B van de plaat is ook goed, hoewel ik daar meer voorkeuren heb. Bruised is mooi maar wel wat sloom, Slower End is een lief, best leuk popliedje. This Is The End of Everything is dan weer een sterk nummer: mooi gezongen, fijne gitaar en ja: die handclaps! Op Health komt de synthesizer weer terug, met de galmende zang, alleen iets minder sterk dan bijvoorbeeld eerder op Reset. De titelsong tot slot is een fraaie afsluiting van de plaat.

Een album dus gevuld met veel (erg) goede songs en een enkele aardige. Een gevarieerd album, maar wel met één herkenbare (Moss) lijn en fraai (vinyl-) artwork wat er prima bij past. Knap gemaakt door deze Nederlandse band.