Combichrist - We Love You (2014)
mijn stem
4 stemmen
Noorwegen
Electronic / Rock
Label: Out of Line
-
We Were Made to Love You (3:50)
-
Every Day Is War (3:57)
-
Can't Control (4:10)
-
Satan's Propaganda (2:41)
-
Maggots at the Party (4:12)
-
Denial (3:49)
-
The Evil in Me (4:03)
-
Fuck Unicorns (3:05)
-
Love Is a Razorblade (3:20)
-
From My Cold Dead Hands (4:18)
-
We Rule the World Motherfuckers (4:54)
-
Retreat Hell Part 1 (4:37)
-
Retreat Hell Part 2 (8:49)
-
The Plan * (7:00)
-
Confrontation * (6:37)
-
Skull Breaker * (7:11)
-
Riot Station * (4:44)
-
Norwega * (3:37)
-
The King Has Spoken * (5:11)
toon 6 bonustracks
totale tijdsduur:
55:45
(1:30:05)
0
geplaatst: 18 april 2014, 12:51 uur
LaPlegua wijkt met dit album in mijn ogen duidelijk af van eerder werk. Maar niet door één specifieke kant op te gaan. Hij laat zowel tussen de nummers, als in de nummers, verschillende stijlen mengen. Dat zorgde er bij mij voor dat ik de plaat echt een paar keer moest luisteren om tot een beter oordeel te komen.
Positieve uitschieters zijn voor mij Every Day is War, Fuck Unicorns en Love is a Razorblade.
Every Day is War doet meer denken aan de Combichrist van een paar jaar geleden. Harde Industrial/EBM, met de karakteristieke drumbeats en synths van eerdere CC albums.
Fuck Unicorns is ineens heel vernieuwend voor CC. Ik luister weinig Dub Step, maar de samples hoor ik er duidelijk in terug. Tegelijk met een ongelooflijk lekkere donkere marcherende bas.
Love is a Razorblade gaat vervolgens weer een heel andere kant op met een Speedrock-achtige sound. Hoog tempo, en scheurende gitaar. Bijna onCombichrist.
Kritische noot vind ik de ballade The Evil in Me. Het hoort bij het experimentele (uitgevoerd met akoestische gitaar en piano) van het album, maar de uitvoering vind ik niet geslaagd. De zangtechniek/zangstijl en het metrum van de zang passen letterlijk niet in het nummer.
Misschien is dit album geen klassiek CC album, maar juist de zoektocht naar vernieuwing is wat dit album interessant maakt. Dat het daarnaast ook nog eens lekker in de oren ligt zorgt ervoor dat ik me er de aankomende tijd wel mee kan vermaken.
Positieve uitschieters zijn voor mij Every Day is War, Fuck Unicorns en Love is a Razorblade.
Every Day is War doet meer denken aan de Combichrist van een paar jaar geleden. Harde Industrial/EBM, met de karakteristieke drumbeats en synths van eerdere CC albums.
Fuck Unicorns is ineens heel vernieuwend voor CC. Ik luister weinig Dub Step, maar de samples hoor ik er duidelijk in terug. Tegelijk met een ongelooflijk lekkere donkere marcherende bas.
Love is a Razorblade gaat vervolgens weer een heel andere kant op met een Speedrock-achtige sound. Hoog tempo, en scheurende gitaar. Bijna onCombichrist.
Kritische noot vind ik de ballade The Evil in Me. Het hoort bij het experimentele (uitgevoerd met akoestische gitaar en piano) van het album, maar de uitvoering vind ik niet geslaagd. De zangtechniek/zangstijl en het metrum van de zang passen letterlijk niet in het nummer.
Misschien is dit album geen klassiek CC album, maar juist de zoektocht naar vernieuwing is wat dit album interessant maakt. Dat het daarnaast ook nog eens lekker in de oren ligt zorgt ervoor dat ik me er de aankomende tijd wel mee kan vermaken.
0
geplaatst: 24 juli 2014, 23:29 uur
Keiharde industriële metal doorspekt met techno- en dance elementen. Dit is het zevende album van deze noren, maar feitelijk mijn eerste kennismaking met de band. Overwegend de moeite waard; tracks als opener We Were Made To Love You (voorzien van een bizarre tegendraadse mix van metal- en dancebeats) en het genadeloos voortdenderende From My Cold Dead Hands zijn zeer sterk. Daar tegenover staan enkele wat simpelere rock 'n roll deuntjes als Maggots At The Party, die mij dan weer minder weten te boeien, maar over de hele linie is dit best een toffe plaat. Ik ga het eerdere werk ook maar eens een kans geven.
0
geplaatst: 17 februari 2015, 16:43 uur
Dit klinkt te gek! Ik moest maar eens meer van Combichrist gaan luisteren.
* denotes required fields.
* denotes required fields.