The Crystal Method - The Crystal Method (2014)

Jupiter Shift is misschien wel het beste nummer van TCM ooit. De rest van het album valt wat tegen.

Ik vind het ook een erg tegenvallend album. Ze klinken nu precies zoals alle andere edm bands die Amerika rijk is. En de flirts met ultra-commerciele dubstep waardeer ik al helemaal niet.

Afwisselend album, vooral door het aantrekken van een aantal gastzangers- en zangeressen, maar helaas ook nogal wisselend van kwaliteit. Stevige technodeuntjes als opener Emulator en vooral Jupiter Shift zijn prima, maar veel andere tracks zijn of nogal irritant of vrij nietszeggend. Het resulteert in een wisselvallig mengelmoesje dat nog net het aanhoren waard is, maar meer ook niet.

Inderdaad, als je het nieuwere werk van ze luistert klinkt het veel te commercieel en neigt het af en toe zelfs naar ordinaire trance. Jammer, want het unieke geluid van vroeger zit er niet echt meer in. Voor dit album 1* voor Jupiter Shift, en een halfje erbij voor de moeite.

CD;
Wat een fantastische track bedacht ik me op de terugweg naar huis toen ik het nummer Emulator hoorde. Gas er op en gaan! Na een paar maal luisteren bedacht ik me pas dat er in dit 1ste nummer een geweldig tussenstuk zit. Zelf ben ik verslaafd aan originele tussenstukjes. Dit was er weer zo eentje, ik word vrolijk van en zou er spontaan op kunnen dansen, als het moment daar zou zijn.

De single Over it was al door mij aanprezen. Hij begint ook gewoon steengoed. Het All Night, I got a lot on my mind van Dia Frampton galmt door de speakers, waarna de muziek ineens de boventoon voert. Spetterharde beats, gevold door de zang; It’s my fault..… De intro van bijna een minuut maakt deze track al tot een bijzondere. De rest van het nummer leent zich bijna om mee te zingen. Ja, meezingen met the Crystal Method. Een aparte combinatie eigenlijk.

Het nummer Sling the Decks begint daarop zeer rustig, maar mond uit in een dubstepgala van jewelste. Snoeiharde beats op dubstep niveau schateren door de speakers. Op zich een prima plaatje, misschien niet geheel mijn ding, maar wel wat variatie. Hierna volgt Storm the Castle, wederom een track met een opbouw die uitmond in een berg herrie. Althans zou een leek het kunnen beoordelen, wanneer de rest van de cd niet beluisterd wordt. Wederom is de opbouw naar het hoogtepunt sterk. De beats snoeihard en de stem stoer te noemen.
110 to the 101 is iets minder my cup of coffee, maar er valt mijn inziens doorheen te prikken. Het geluidje wat door de track heen is gemixt vind ik eerder vervelend dan vermakelijk, maar goed dit is een persoonlijke aanname.
Jupiter Shift wordt op meerdere plekken genoemd als een van de betere Crystal Method tracks. Zelf vind ik het een heerlijke grauwe plaat, die mooi opgebouwd is.

Bij het nummer Dosimeter denk je in eerste instantie wat een gezapige bedoeling is dit nou weer. Natuurlijk daar is ie weer, de opbouw, is van hoog niveau, maar het duurt even voordat er knal in de plaat komt. Als die er is denk je speedcore te horen. Heerlijk gewoon dit stukje kunst wat de heren gebruiken in deze plaat.

Grace is een nummer me LeAnn Rimes en eentje die niet zo maar uit je hoofd gaan. Haar beeldschone en realistische stem zorgt ervoor dat je geboeid naar het plaatje blijft luisteren. Het is een meeslepende track die wat rustiger is in vergelijk met de andere track. De outro is overigens ook nog fabelachtig.
Difference begint gelijk volle bak gas erop! Geweldige track om te horen, die overigens wel weer wat dubstepgehalte in zich heeft. Echter ook hier valt overheen te stappen. De samenwerking met Franky Perez kan ook in het lijstje met geslaagde zaken des levens beschouwd worden door de heren. Na dit nummer volgt Metro, wat een kort intermezzo is. Waarom? Geen idee, maar ik stoor me er niet aan. Het raakt kant nog wal, maar er zijn erge dingen in het leven.

De afsluiter is After Hours met Afrobeta. Als de plaat opstart weet je het al, ook dit nummer is van een leuk niveau en past perfect, maar dan ook echt perfect op de rest van de cd. Enige kanttekening is dat het nummer ineens is afgelopen. Het heeft geen outro, het is net alsof de cd plots stilvalt. Feitelijk is dat ook zo, maar het is toch even wennen. Aan de andere kant het sijpelt ook niet doelloos voort, klaar is klaar.

Mijn mening;
The Crystal Method levert een schitterende plaat af, het is af en toe wel echt hard, maar ik vind het prima te doen. De opener Emulator is schitterend, de single Over it gewoon waanzinnig. De overstap naar dubstep, wat niet mijn ding is, komt eigenlijk gewoon goed tot zijn recht. De opbouw blijkt een van de dingen die goed besteed is aan de heren. Verder is het bij vlagen gewoon een heerlijke rauwe beukplaat. Zeker aan te raden voor de mensen die in de winter van nature geen energie. Draai deze plaat op je ipod naar je werk en de dag is een stuk anders. Zelf gebruik ik hem ook wel eens als oppepper voor een voetbalwedstrijden met succes.

Als je van overgeproduceerde edm houdt dan is het idd misschien een goede plaat.