Morbus Chron - Sweven (2014)

Eindelijk ben ik er eens aan toegekomen om Sweven van Morbus Chron te beluisteren. Naar aanleiding van de gevoerde discussies en het enorm hoge gemiddelde begon ik met torenhoge verwachtingen aan deze plaat. En de eerste indrukken zijn hier enorm positief: Sweven is een plaat die zich moeilijk laat omschrijven, maar die echt een geweldige luisterervaring is. Een grillige, zweverige (ik snap waar die titel vandaan komt...), buiten-de-realiteit-liggende trip die voor het grootste deel wordt gestaafd door deathmetal-elementen? Dat is zo ongeveer waar ik aan moet denken.

Qua sfeer moet ik echt denken aan de vroege Opeth ten tijde van Morningrise en (met name!) My Arms Your Hearse. Bij vlagen komt een sfeer verhogende toetsenpartij voorbij die me doet denken aan Emperor. Bovendien klinken de grunts alsof Chuck Schuldiner is opgestaan uit zijn graf om de vocalen te verzorgen. Riff-technisch gezien leunt Sweven natuurlijk zwaar op de deathmetal (hoewel ik ook veel 'klassieke' hard rock terug hoor), maar de akkoordenkeuzes zijn erg kleurrijk en expressief en dragen een soort mysterieuze, duistere sfeer met zich mee, hoe paradoxaal dat ook mag klinken. Die paradox wordt tevens versterkt door het gebruik van akoestische instrumenten.

Ondanks deze referenties die me te binnenschieten moet ik eerlijkheidshalve zeggen dat ik Sweven een unieke en op zichzelf staande plaat vind. Ik hoor er wat Opeth in terug, maar ook weer niet; Ik hoor er een heel klein scheutje Emperor in terug, maar toch ook totaal niet. Dat is wat ik ook bedoel met de ongrijpbaarheid die Sweven omsluiert: het is een plaat die zich moeilijk laat bevatten en onder woorden laat brengen.

Een definitief cijfer volgt nog, maar dat Sweven haar enorm hoge verwachtingen is nagekomen moge duidelijk zijn. Jammer dat de band toentertijd heeft besloten er een punt achter te zetten. Ik had erg graag willen horen hoe ze vanaf dit album hun sound verder hadden ontwikkeld.