Foster the People - Supermodel (2014)

Leuk hoesje, ben benieuwd wat ze ervan maken.

Ik vond het vorige album van de gasten echt geweldig, ben benieuwd wat dit album brengt.
De single is iniedergeval al veelbelovend!

Ik ben hier best wel benieuwd naar aangezien ik Torches een van de leukere popplaten van de laatste jaren vond.

De single is in ieder erg goed, nu maar hopen dat dit geen gevalletje Two Door Cinema Club wordt: leuke eerste plaat, daarna op de tweede plaat bijna hetzelfde maar minder.

Ik ben ook erg benieuwd en hoop op een even goede plaat als 'Torches'
Maar volgens de mannen zelf komt er een totaal andere muziek stijl bij kijken dan de mensen gewend zijn van het eerste album.
Dat maakt het nog spannender!

Vind de single maar een saai nummer.

Het heeft iig niet een lange houdbaarheid.

'k vind leuker lied dan die van vorige album die me te hard aan mgmt deed denken.

A Beginner’s Guide to Destroying the Moon live
Klinkt erg goed

Na het horen van dit nieuwe nummer, ben ik niet meer onzeker over het nieuwe album.
Ik kijk er nu nog meer naar uit!!

Hij is vanaf vandaag te streamen met iTunes!

Ik haat itunes.
Dus voor downloaders: Er zijn dus ook automatisch torrents beschikbaar!

altijd leuk ftp en vind de single wel leuk klinken kom er op terug als ik alle nummers
heb gehoord

Foster The People is met Supermodel inderdaad een andere weg ingeslagen. De makkelijke poppy nummers zijn in het algemeen vervangen door nummers met iets meer gelaagdheid in de muziek. Ik moet er wel even aan wennen en moet het album zeker vaker beluisteren wil ik er een beter oordeel aan geven. 2e helft van het album vind ik tot nu toe erg fijn.

Opmerkelijk vind ik dat Foster The People in het nummer 'A Beginner’s Guide to Destroying the Moon' een nummer van A$AP Rocky heeft gesampled. Het nummer is aardig, de sample is vet en verwacht je van tevoren niet in dit type muziek.

Al met al nog wel minder dan zijn voorganger, maar moet het album nog een paar keer de kans geven om te groeien.

Ik moest er ook even aan wennen. Niet dat het nu zó gelaagd is. Het klinkt misschien iets meer 'indie' en minder hitgevoelig, maar nog wel vrij poppy. Ik vind hem best lekker klinken, het nummer Best Friend steekt er voor mij bovenuit, en dat is nu juist typisch een nummer dat zo op hun vorige album had kunnen staan.

Heb wat moeite met dit album. Ik mis inhoud en echte uitschieters, het is afstandelijk.
Het klinkt allemaal wel fijn en het is relaxed om aan te horen en is niets slecht.
Maar dat is niet genoeg, ik heb het gevoel dat ik dit album wel een snel zou kunnen gaan vergeten. Dat terwijl ik van Torches zo nu en dan nog steeds een paar luister.

Het begint goed, met een goede opener die je het idee geeft dat het een gruwelijke rit wordt. Ask Yourself is een prettig vervolg. Coming of Age vind ik niet zoveel aan, het refrein is echt te afgezaagd. Nevermind vind ik dan weer leuk, maar niet opzienbarend. Dan komt Pseudologia Fantastica, ik hou enorm van psychedelic geluiden en effecten maar dit is weer een gemiste kans. Best Friend is goed, dat vind ik het leukste nummer van de plaat, echt één in Fosterstyle. Met die lyrics en toch vrolijke muziek, recht in je gezicht. Leuk die blazers ook. Het had op de vorige plaat kunnen staan.
A Beginner’s Guide to Destroying the Moon is dan helaas weer zo'n 'aardig' nummer, wel met een poging tot een episch einde. Het klinkt zeer nice maar er had ook hier weer meer uitgehaald kunnen worden. Goats In Trees vind ik nietszeggend, dat verschillende stemmen kan'ie wel weer goed.
Truth vind ik het enige dat echt tegen hinderlijk aanzit. En dat komt vooral door die gare stemmen in het "refrein". Het past er niet bij en het klinkt achterlijk, die coupletten met die beats klinken compleet anders. Het is alsof er dan ineens een willekeurige figuur in de microfoon zit te roepen. Daarnaast is het onverstaanbaar. Wat overblijft is trouwens helaas ook niet meer dan een bij elkaar geraapt zooitje holle bombast. Het doet me denken aan de slechte van Empire of The Sun.
Fire Escape is een apart geval. Vreemde tekst, maar te begrijpen. Hoe het gezongen is, ingetogen met de gitaarbegeleiding is het mooie. Vooral dat "save yourself" met achtergrond koor en zachte geluidjes. Heel simpel maar het raakt me op de één of andere manier wel.

Dat is normaal de kracht van Foster The People: Veel verschillende stukjes, die heel goed in elkaar gezet en nét ff anders, met grappige, vreemde en doelmatige tekst en je hebt hele goede indiepop.
Maar dat is waar dit album bij tekort schiet. Het was oorspronkelijk ook de bedoeling om een minder poppy album uit te brengen, maar het 'analoge rockband' idee, hoor ik ook niet echt terug. Daarnaast is het 'reflecterende' verhaal van Mark Foster ook niet echt boeiend of goed te merken. Dus wat er dan over blijft is een beetje een tussenoplossing, niet zwart of wit maar grijs.

Ondanks dat het resultaat vrij afstandelijk is en er veel meer uit kon worden gehaald, is het wel een heel aangename plaat geworden en ook duizend keer beter dan wat er op de radio langskomt. Plus een mooie voorbode op de zomer. Een 3,5*

Een beetje zoals de nieuwe van MGMT had moeten klinken. Heerlijk zomers en doet over het geheel gezien niet veel onder voor hun debuut. Prima opvolger dus.

Foster the People is wat mij betreft een typisch tussen-de-wal-en-het-schip bandje. Te gladjes voor de hipster en de alto en te stekelig voor de liefhebber van hapklare brokken. Ik vermaak me er echter prima mee en het doet me deugd dat de band (in navolging van bijvoorbeeld Maroon 5) na haar debuut niet voor de makkelijke weg heeft gekozen.

Zoutloos album, had wel iets meer pit ingemogen, nu blijft het allemaal wat saai.

Prima en vrolijk stemmende poprock met indie inslag.

Leuke melodiëen met af en toe grappige wendingen, zoals in het sterke Coming of age.
Het is nog een vrij nieuwe band met pas een tweede album. Dat eerste ken ik niet, maar wellicht dat dat er nog eens van komt.

Het zit muzikaal wel snor, het doet goed te weten dat Mark Foster The Beach Boys naar voren schuift als oude leermeesters.
Hij heeft meer naar het verleden geluisterd. De vocale "vocoder", bij John Lennon ooit bedacht voor I am the walrus, wordt nu op een vergelijkbare wijze ingezet op Pseudologia Fantastic, maar wel zo dat het leuk is gedaan.

Je moet het album even een paar keer draaien om het wat te doorgronden, maar daarna is het alleraardigst. Ik las ergens dat er dansbare elementen zijn terug te vinden bij Foster The People maar per saldo vind ik het erg meevallen. Best friend is zo'n nummer en dat is dan ook gelijk wat minder.

Een erg zouteloze tweede na een erg lekker debuut. Hopen dat dit een eenmalig dipje is

#1 album to do psychedelic.
Zelfs zonder de psychedelica is dit een zeeer sterk album.
De pop-indietronica en psychedelische rock blenden perfect op dit album.