Paavoharju - Yhä Hämärää (2005)

Hoe spreek je dit in godsnaam uit ??

Heh, de bandnaam lukt me nog wel, maar de titel zal voor meer problemen zorgen.

Geweldig album hoor! Zeker even de moeite waard om te proberen. Luister maar een paar keer naar de nummers die je hier van het label kunt downloaden:
http://www.fonal.com/album_paavoharju_yhahamaraa.html

Of zap even met de audiospeler rechtsonderin op de site van de band zelf naar het nummer Musta katu:
http://www.paavoharju.com/

Wat een sprookjesachtige pracht. De band speelt twee keer op de aankomende editie van Motel Mozaique. Ook is er vorige week een EP uitgekomen die via hun site is te downloaden. Ik kan niets anders geven dan een 5!

Dat van die EP wist ik nog niet. Thanks voor de tip, gelijk even downloaden!

Tof je hier trouwens te zien.

Ik weet het niet zo met dit album. Valo Tihkuu Kaiken Läpi is echt ongelooflijk mooi, maar verder pakt het me nog niet zo.

Volgens mij is dit trouwens wel het proberen waard voor Sigur Ros-fans, al is Sigur Ros een stukje toegankelijker en bovenal wat minder vreemd.

Voorlopig 3,5*

Klinkt goed. Opzoeken maar.

Overigens is er voor de liefhebbers van dromerige donkere folk ook nog het Finse bandje Tenhi, dat zeker een aanrader is, maar dat terzijde. Helemaal gelijken doet het waarschijnlijk niet.

Al meer dan 3 jaar geen bericht bij dit album.. zou toch eigenlijk niet moeten kunnen, het geheel is een verzameling prachtig schattige popliedjes, verpakt in een ietwat experimenteel jasje, waardoor het uiteindelijk geen popliedjes meer lijken... Maar eronder zit nog steeds dezelfde warmte, ik zou zelfs zeggen vrolijkheid, die ook bij veel popliedjes terug te vinden.... Staat inmiddels in top10 hier

En zodoende, door een bericht van ruim drie jaar geleden, dit album gaan beluisteren. Zonder spijt - want dit is heerlijk donkere, doch warme folk van de bovenste plank. Een plaat die zich verbergt achter een dikke laag experimentaliteit. Een laag die zich naarmate het album vordert steeds verder afbrokkelt, waardoor je steeds meer van de ware aard van de band kan zien.

Prachtig. 4,5*, verhoging zit er wellicht nog in.

De eerste keer dat ik deze bijzondere plaat van Paavoharju beluisterde was ik meteen overdonderd. Wat klonk dit apart zeg! Ikuisuuden Maailma klinkt als een muziekje dat je op de achtergrond van een documentaire over satanische wereldcomplotten zet. Donker, mysterieus, mooi. Dit album heeft iets vreemds, iets onbegrijpelijks, iets buitenaards. Net als de Finse taal waarin de nummers gezongen worden, al houden de vocalisten meestal hun mond.

Ik ga niet vaak naar musea waar moderne kunst tentoongesteld wordt. Als ik wel een keertje ga, kijk ik met verwondering naar de gebogen ijzerdraadjes die eigenlijk helemaal nergens op lijken. Ik maak mezelf dan wijs dat een gebogen ijzerdraadje een mooi kunstwerk is en dat het aan mij ligt dat ik er niets in zie. Als ik niet al te lang daarna op een schilderij van een zeventiende-eeuwse grootmeester als Johannes Vermeer stuit, slaat echter de twijfel toe. Is dat gebogen ijzerdraadje echt even mooi als dat schilderij met al zijn kleuren en details? Is dat mishandelde stukje ijzer echt gewoon te diep voor me en niet gewoon vreemd en verder niet zo veel?

Dit album is meer dan een gebogen ijzerdraadje, en de muziek waar ik gewoonlijk naar luister is zeker veel minder dan een kunstwerk van Vermeer. Toch begon ik me na iedere luisterbeurt sterker af te vragen of ik dit album echt mooi vond, of dat het eigenlijk te diep voor me is en ik het alleen maar mooi vind omdat ik het niet begrijp en ik er maar van uit ga dat het mooi is omdat het nou eenmaal als kunst gepresenteerd wordt. Ik neig naar de tweede optie. Bijzonder veel sterren en superlatieven heb ik niet voor dit album over. Ik zal echter de eerste zijn die toegeeft dat dit zeker geen alledaags album is, en het zeker een mysterieuze genre heeft. Maar wellicht is dit album alleen apart voor mij omdat ik niet vaak moderne kunstmusea bezoek.

Mooie review, MDV

Ga kijken hoe dit voor mij uitpakt.

Naar aanleiding van onderstaand topic koos ik voor dit album om te reviewen.
Muziek >> Muziekgames >> ''Het Review-Album van de Week!''

De hoes sprak me aan en folk kan ik erg waarderen.
En als er dan nog "rock" naast staat, wil ik er wel eens voor gaan
al waarschuwde de opdrachtgever ons voor de moeilijkheidsgraad.

Ik startte met een kariktatuur.

Volgens mij bestaat er een recept voor dit soort muziek.
Ik kwam eerder al Scandinavische folkmuziek tegen in het mixtape topic.

Men neme een haast willekeurige achtergrondgeluidsband
en contrasteert hem met muzikale accenten of vocalen. Het folk element
zit dan in de instrumentatie (vaak akoestisch) of het eerder narratieve karater
(ik versta de taal niet) van de zang waarbij men put uit het culturele erfgoed.

Tot hier voldeed dit album aan de verwachtingen.
Niet echt mijn ding omdat ik geen voeling heb met de taal.

Daarna zocht ik naar aanknopingspunten.

Laat ik Somebody van Depeche Mode nemen als voorbeeld.
Die ballad is doorweven met een in- en outfadende loop achtergrond noise
die door de band live in Berlijn werd opgenomen. Deze wereldstad met uitstraling
maakte indruk op de band. Daarom probeerden ze de haast naakte lovesong
te contrasteren met die auditieve stadsindrukken. Resultaat: Somebody.

Een experimentele benadering die je in de new wave periode vaker aantrof.
Als dat experiment meer dan steerzetting wordt en wezenlijk deel gaat uitmaken
van de compositie, spreekt men ook wel van avant-gardisme. Een term die volgens
mij toch iets beter op dit Finse album te kleven is, dan het label "rock".

Rock-elementen zitten er hier en daar wel degelijk in de muziek.
Ik vermijd om spellingsredenen tracktitels, maar noem graag drie tracks
die me juist daarom meer aanspreken als voorbeeld.

Track 2 heeft een new wave accent in het gebruik van gitaar, bas en synthesizer.
Track 6 herneemt het electro-element dat ook track 2 karakteriseerde.
Track 9 rockt het meest in de traditionele zin van het woord.

In een handvol andere songs is het contrasterende geluidsexperiment
zo dominant dat die nummers mij eerder zenuwachtig of onrustig maken.
Alsof er niet echt ruimte mag zijn voor een naakt liedje.
Goed voorbeeld is de titeltrack en de opener.

De vocalen bezitten een engelachtigheid die uiteraard het contrast
met de wereldse noise injecties alleen maar vergroot. Soms pakt zoiets
aardig uit, soms wringt het echter. Omdat ik de Finse taal niet machtig ben
lijkt het soms een kluwen van noise en vocaal geluid. Ik mis dus het verhaal.

Nog niet zo lang geleden leerde ik ook Funeral van Arcade Fire beter kennen.
Ik herken ook in dit album het vooraf geschetste recept, al ligt daar de klemtoon
veel duidelijker op de song, het verhaal en het bekende rock instrumentarium.

Maar ik kan me inbeelden dat liefhebbers van de Canadezen ook hier wel wat voor voelen.

Tracks 7 en 11 op dit Finse album varen een meer rechtlijnige koers.
De eerste valt het duidelijkst onder de noemer folk.
De laatste heeft zelfs popallures.

Slotsom: het leek mijn ding niet, maar het verraste me wel.
Ik hoor elementen die me heel dierbaar zijn, maar even zo vaak
wordt het moois doorkruist door een wat overdreven hang naar experiment.

Sommige nummers blijven na een tijdje wel hangen, gaan groeien.
Met de instrumentale stukken, soms intermezzo's, wil het niet zo lukken.

Als drie sterren te weinig zijn en vier te veel, dan geef ik nu toch maar eens 3,5.

Ook bij mij sprak dit album mij aan, het werd beschreven als wat moeilijkere muziek met een sfeertje dat een beetje richting Sigur Rós gaat: echt iets voor mij dus

En ja hoor, dit is inderdaad een album voor mij. Doet dit aan Sigur Rós denken? Een beetje wel ja, zeker aan het begin. Dit door de manier van zingen en omdat het toch dat ijle sfeertje neerzet. Je zou dit album echter tekort doen door te stellen dat het op Sigur Rós lijkt. Het is een wat moeilijker album, met meerdere lagen. Ook worden hier veel meer instrumenten en andere (elektronische) geluiden uit de kast getrokken, die een erg mooi geheel vormen.

Juist door die elektronische geluiden krijgt dit album een heel eigen sfeer. Waar doet dit aan denken? Dat verschilt heel erg, ik vind dat er best wat variatie in dit album te vinden is, ook al blijft de overall sound wel hetzelfde. Af en toe doet dit denken aan de Deense kust, dan weer aan de grasvlaktes, dan weer aan hogere sferen: Het Walhalla? Soms waan je je in de Middeleeuwen, door het gebruik van de klavecimbel bijvoorbeeld, dan ben je niet meer op deze planeet.

Vaststaat verder is dat ze een ongelooflijk goede zangeres hebben, ze heeft echt een engelenstem. Ik kan er geen woord van verstaan, maar dat is niet zo erg, de sfeer wordt erg mooi neergezet, ze draagt de emotie prachtig uit. Daarnaast vind ik dat Finse taaltje wel iets hebben.

Al met al kan ik zeker genieten van dit prachtige album, er is geweldig gebruik gemaakt van elektronica, die perfect past bij de instrumentatie en de engelenstem. Erg mooi album, 4*

Laat ik meteen maar beginnen met waar onze welwillende luisteraar op kan rekenen:

Deze plaat is één groot, mysterieus, duister, verwarrend sprookjesbos. Omschrijving?
Stel je voor dat Sneeuwwitje met de 7 Dwergen een duister, satanistisch ritueel houdt, terwijl Doornroosje een ode zingt aan een bloeddorstige banaan en de prins op het witte paard boven in een boom zit te kaarten met een cactus. Daartussen vlagen van Mario die ook nog eens langs komt kijken (De primitief aandoende synths bijvoorbeeld in het tweede en zesde nummer).

Kan ik dan een iets duidelijkere genrebeschrijving geven? Nee.
Avantgarde, New Wave, Pop, Folk, Rock, Wereld en daarbovenop nog een toefje elektronica.
Alles is te herkennen in dit onuitspreekbare album van deze band. Ze hebben, net als je denkt dat ieder plekje in de muziekwereld al vergeven is, een totaal eigen terrein gesticht.

Tussen de angstaanjagende ambient (de opener), lo-fi popnummers (de afsluiter), kaartende cactussen en angstaanjagende begrafenisorgels, is er ook nog die prachtige, hemelse engelenzang.
Om het allemaal nog eens een tikkeltje verwarrender te maken.

Al geen zin meer om de plaat te beluisteren?
Laat ik de welwillende luisteraar dan maar eens geruststellen.
Dit is geen easy listening. Het is hypnotiserende, beklemmende folk die je niet loslaat.
Bij vlagen heerlijk catchy, bij vlagen zo angstaanjagend dat je onder de dekens wilt kruipen.
Het is een verborgen, onoplosbaar mysterie dat, ondanks dat het soms wat verdwaalt in de experimenteerdrang, meer dan de moeite waard is om te luisteren.
4*

Mooi beschreven, kan me er alleen helemaal niet in vinden Ik vond het best meevallen met de 'vreemdheid' van dit album, dus vooral het eerste stuk, daar kan ik me echt niet in vinden.

Dat is puur persoonlijke beleving natuurlijk. Toch grappig

Gelukkig vinden we hem wel allebei ongeveer even goed.

Dat is duidelijk

Hij was al eens 1 van de albums in het lijstje van Het Review-Album van de Week!-topic, maar toen niet gekozen voor dit album. Nu kreeg ik dit album getipt door The Scientist in het befaamde Super Tip-Topper topic. En nu moet ik zeggen dat ik wel onder de indruk ben van het album. Er zit eigenlijk een beetje van alles in, mooie folksongs, rustig en kort, maar ook een beetje chaotisme compact verpakt in die vrij korte nummers. Mag je het dan vergelijken met Sigur Rós? Ach waarom ook niet, waar zij hun liedjes erg uitsponnen om zo een ongekende sfeer te creëren, weet Paavoharju dit een minimale folkliedjes te doen. Dat lijkt op momenten ietwat chaotisch, maar het zit ook gewoon erg goed in elkaar. Zo krijg je een apart plaatje.

Maar er zit nog veel meer verpakt in de liedjes. Electronic is hoorbaar, met overaanwezige keyboards, zou je denken. Keyboards of iets anders (ik ben daar geen kenner in) hoor je bijna nooit in de folk muziek, en als je het hoort is het heel licht op de achtergrond, hier niet, hier is het zowat op de voorgrond en Paavoharju weet benoemenswaardig er zo een sfeer om heen te bouwen dat het klinkt alsof het een eeuwenoude combinatie is die je niet kunt scheiden. Ook is er ruimte voor hele intieme nummers, met minimale dromerig pianospel met een heerlijke zagstemmen, in voor mij niet te verstane taal. Dat zorgt voor intieme en meeslepende nummers die je bij blijven.

Maar er is ook ruimte voor lekkere pop, kijk maar naar het laatse nummer. Het is lekker aanstekelijk, luchtig en serieus te gelijk. Zo komt het tot mij over, door de taal weet ik niet waar het over gaat, het zou zo maar kunnen dat het een zwaar onderwerp betreft op rustige muziek.

Eigenlijk is dat wel fijn, dat je niet weet waar het over gaat door de taal. Je blijft maar gissen en zo is er voor ieder een betekenis, en ik laat het aan ieder om die zelf te vormen.

Ik zie dit eigenlijk als een verfrissende combinatie, intieme ''nummertjes'' samen met zware en ietwat chaotische nummers, in de goede manier. Ook de mengeling van stijlen is een heerlijke beleving, zo heb je weer wat electronica, dan weet wat pianomuziek begeleid met de vrouwelijke stemmen met uitgebreide en kleine uithalen. Erg fijn.

Kun je dit album vreemd vinden? Ja eigenlijk wel. Het is ook wat vreemd om zoveel stijlen door elkaar te gooien, en verrassend genoeg werkt het uitzonderlijk goed.
Vreemd in de goede zin dus. Een Yhä Hämärää is een album met voor ieder wat wils.
Mits je van een goede cominatie van folk, electronica, pop, modern klassiek, post-rock(?)* houdt.




* Noem ik even omdat de vergelijkingen hier genoemt worden met Sigur Rós, wel een heel klein beetje post-rock in dat geval hoor.

Een jaar geleden dit album een aantal keren geluisterd en er een review bij geschreven. Sindsdien heb ik dit album nooit(!) meer gedraaid. Het is dus zo'n beetje precies een jaar geleden dat ik deze voor het laatst beluisterde. Vandaag besloten om het nog maar eens te doen: het blijft een parel van een album.