Eleni Karaindrou - Mia Aioniotita Kai Mia Mera (1998)

Magnifiek mooie soundtrack van Eleni Karaindrou, de Griekse topcomponist.

Met afstand de beste soundtrack die ik ken, inclusief de scores van Lisa Gerrard.

Eternity and a Day is de soundtrack van de gelijknamige Griekse film van Theo Angelopoulos. Deze film, een van de allermooiste die ik ooit heb mogen aanschouwen, kenmerkt zich door ultiem intense, intieme beelden en een ongekende sfeer.

Karaindrou maakt al sinds jaar en dag de muziek voor Angelopoulos' films (o.a. Ulysses' Gaze, The Suspended Step of the Stork).

De soundtrack van Eternity and a Day bestaat uit meer dan veertig minuten aan uiterst verstilde, donkere, sombere, bleke muziek, waar desondanks de passie, zwoelheid en intensiteit van af te horen is.

Deze klanken bestaan uit een mix van zeer zware, donkere klassieke muziek, vermengd met de juiste dosis Griekse volksmuziek en deze uit de Balkan en tevens met een snufje jazz.

Ik kan met geen woorden verder beschrijven hoe deze muziek klinkt, maar neem van mij aan dat de muziek van Karaindrou, voor mij althans, qua intensiteit en serieusheid ver afstaat van de muziek van gerenommeerde soundtrack-specialisten als Howard Shore en Phillip Glass.
Waar zij en vele anderen fraaie, bombastische muziek produceren die weliswaar lekker in het gehoor ligt, maakt Karaindrou de muziek die écht tot in het diepst van je ziel doordringt.

Dít is de ultieme luistermuziek, deze die je met de koptelefoon in het donker wilt luisteren, en die je niet slechts kan gebruiken als muzikale collage tijdens de alledaagse beslommeringen.

Eleni Karaindrou mag wat mij betreft in een adem genoemd worden met bijvoorbeeld de Cocteau Twins en Dead Dan Dance, waar het gaat om Sanvean's lievelingen.

Zonder twijfel vijf sterren voor dit meesterwerk.

Ik weet het - ik weet het - ik weet het. Jarenlang wil ik dit album - maar het komt er maar niet van. Vreselijk - dat talmen van mijn kant.

Hoezo, wil je dit album?

Hoe ken je deze muziek dan eigenlijk? Als je het nergens kunt vinden, moest je maar eens een PM'tje sturen trouwens.

Leren kennen via mijn nicht, die draaide dit altijd wanneer ik op bezoek kwam. Iedere keer kwam ik precies uit de lucht vallen: "Jeminijee - dit is prachtige muziek - wie is dit nou weer? "

Ik denk dat ik maar eens ga bestellen

Dit moet ik eigenlijk ook wel eens beluisteren natuurlijk

Klinkt erg spannend allemaal, het maakt mij nieuwsgierig. Ook naar de film.

De film zag ik gisteren en ik kan zeggen dat zowel de film als de muziek erg mooi zijn.

Karaindrou heeft een Europees en uitzonderlijk Europese instelling, wat betekent dat ze het inderdaad anders aanpakt als twee boven genoemde. Maar dat zijn eigenlijk slechte voorbeelden Sanvean Juist Shore en Glass hebben beiden zich onderscheiden door veelal juist een eigen stijl aan te maken en te kiezen voor een veel meer eigen sound en met vrijheid. Overigens zijn beiden vervallen in wat ''grotere'' projecten, waarvan ik mij het meest stoor aan Howard Shore. Dan merk je pas hoe zeer ze niet alles meer konden maken. Glass neemt geen project aan als er al een temp score versie van de film is gemaak. Dit vanwege de soms niet te overtreffen vasthoudende gevoelsmatigheid van een filmmaker die dat ene nummer wil hebben, dus laat de componist het maar recyclen. Ik herinner mij nog leuk anekdotes waarin iemand vroeg ''of hij dat minimalistisch ding kon doen''. En hier dwaalt het af...

Karaindrou is een bewonderigwaardige componiste (ja ze is een vrouw, geef de Griekse goden maar de schuld!). Ze heeft een stijl die mij intrigeert en in verbinding staat met Zbigniew Preisner en Jan Garbareks Europese stijl. Waarom? Preisner is de Pool die slavische invloeden intregreert in zijn composities, Garbarek doet dit in zijn Noorse jazz varianten. Ze wind er geen doekjes om dat ze van Griekse afkomst is door het gebruik van volkmuziek, maar met een duidelijk verschil; het integreren en verweven ervan en zo het traditionele Griekse omtoveren in niet traditioneel qua instrumentatie, niet het klassieke, maar wel de roots herkenbaar houden. Het knappe is dat ze het zowel erg conventioneel laat klinken door gebruik van koper, violen en piano, alsmede het tegenovergestelde door gebruik van de santouri bijvoorbeeld. Qua tempo en sfeer kalmpjes onder de huid met grootste tragiek. De rol van de klarinet mag duidelijk zijn. Hypnotisch, zwaar en meeslepend en thematische zaken keren terug op de juist plaatsen, in de best mogelijke variaties en samengebreid tot het complexe der complexe.

Wat mij de eerste 2 luisterbeurten nog niet gebeurde, maar later wel was de sfeer en het gevoel die nu bleven hangen (lang hangen). Van Karaindrou heb ik al een tijd het een en ander liggen en weet in principe wel aardig wat van haar werk af, zonder ooit iets te hadden geluisterd. De tijd had ik er in principe voor, maar waarom ik niet eerder iets had opgezet is mij een raadsel. Ik moet trouwens bekennen dat (vooral) in haar jongeren jaren ze erg interessant oogt. Leuke vrouw dus 5 sterren

Ja, dat weet ik ook wel, was in een soort opwelling van opperste enthousiasme dat ik dat schreef. Bovendien had ik ook weer niet al te veel kennis van soundtracks en componisten.

Maar het valt me altijd wel op, vaak die bombastische scores bij Hollywoodfilms tegenover het persoonlijkere werk van een Bregovic, Karaindrou of Preisner ofzo. Heeft denk ik te maken met het soort film (kleiner, arthouse) waar ze ook voor componeren. Maar goed, doet er verder niet zo toe. Geen discussie over soundtracks ontwaken hier.

Nou, waarom? Ze ziet er toch leuk uit inderdaad? Of heb je andere voorkeuren?

Moet deze maar weer eens luisteren, en maar weer eens verdiepen in L'Africana, Voyage to Cythera en O Melissokomos aka The Beekeeper.

Overigens is Music For Films ook een aanrader, dat is een soort verzamelschijfje met stukken uit de soundtracks van Voyage To Cythera, O Melissokomos en Landscape in the Mist.
Daar, op die soundtracks uit eind jaren '80, hoor je de invloeden van Garbarek wel terug (hij werkte mee aan O Melissokomos en Music For Films), net als in L'Africana wat je schreef. Meer jazzy, met wat klarinet en dus de saxofoon onder andere, maar nog steeds heel moody en so(m)ber.

We blijven vrolijk (nouja) Eleni's muziek luisteren als de tijd er naar is.

Zegt de laatste twee zinnen van mijn vorige bericht niet genoeg ? Het is toch jammer dat er weinig leuke vrouwen zitten in de hoek waarin ik zit.

Zonder twijfel ook nog steeds nieuwsgierig naar enkele Griekse werken die jij noemt, maar ook War Photographer. In Zwitsere docu wordt een fotograaf op een (zo schijnt) intense manier gevolgd in een oorlog. Hoe zou de mee om zijn gegaan?

L'Africana vind jij denk ik minder vanwege zelfde redenen als Pook's Untold Things. Maar wie weet raakt het nu meer.

... echt heel mooi, ken de film niet, maar al wel wat muziek van Karaindrou, dit spant voor mij toch wel de kroon daarvan.

Een wat lage waardering in verhouding tot hoe je erover praat...

Ik doe alleen aan 4* en 5*, en voor 1 keer luisteren vind ik een 5* wat erg hoog, maar ik sluit niet uit dat hij daar nog heengaat.

Vooral de tweede helft vind ik echt supermooi, vanaf nummer 10 ofzo.

Toch maar naar 5* verhoogd, er zitten zulke melodieen in, zoals die uit Eternity Theme die steeds terugkomt, blijf hiervan genieten.

En een top10 notering, vandaag echt doorgebroken, ik luisterde dit altijd een keer in de zoveel tijd, maar vandaag drie keer opgehad. Die melodie krijg ik gewoon geen genoeg van.. vooral in Variation 1

Trilogia I: To Livadi Pou Dakryzei zou ik ook maar eens gaan luisteren. Was voor mij de tweede openbaring op rij.

Dan wordt het toch tijd voor wat meer klassieke muziek, Jelle.

Ik heb dit ook een (heel) aantal keren beluisterd en om te beginnen een 4,5 gegeven en hem op nummer 10 in mijn top10 gezet . Echt prachtige muziek, hoewel dit normaal niet in mijn straatje ligt. Vooral Eternity Theme vind ik erg mooi. Deze film ga ik zeker nog een keer kijken.

Zware film hoor.

Ik heb de film toendertijd op het filmfestival gezien, en ik vond het een draak van een film. Grote schmalz-zooi voor vrouwen van middelbare leeftijd die graag naar het fimhuis gaan na een middagje verantwoord shoppen bij de wereldwinkel en cora kemperman.
De muziek is me toen niet bij gebleven. Moet ik toch maar eens naar gaan luisteren. Maar waar haal ik het vandaan?

Na de mooie film toch wel benieuwd geworden naar de soundtrack, dat terugkerende thema beviel me namelijk wel. Deze komt helaas in vrijwel ieder nummer terug. In mijn ogen dus te weinig afwisseling voor een hogere score dan 3,5*.

Inderdaad, iemand die van kunst houdt moet deze film maar niet gaan kijken...(en ja, in deze opmerking zit een ondertoon)