Eleni Karaindrou - Mia Aioniotita Kai Mia Mera (1998)

Karaindrou heeft een Europees en uitzonderlijk Europese instelling, wat betekent dat ze het inderdaad anders aanpakt als twee boven genoemde. Maar dat zijn eigenlijk slechte voorbeelden Sanvean Juist Shore en Glass hebben beiden zich onderscheiden door veelal juist een eigen stijl aan te maken en te kiezen voor een veel meer eigen sound en met vrijheid. Overigens zijn beiden vervallen in wat ''grotere'' projecten, waarvan ik mij het meest stoor aan Howard Shore. Dan merk je pas hoe zeer ze niet alles meer konden maken. Glass neemt geen project aan als er al een temp score versie van de film is gemaak. Dit vanwege de soms niet te overtreffen vasthoudende gevoelsmatigheid van een filmmaker die dat ene nummer wil hebben, dus laat de componist het maar recyclen. Ik herinner mij nog leuk anekdotes waarin iemand vroeg ''of hij dat minimalistisch ding kon doen''. En hier dwaalt het af...

Karaindrou is een bewonderigwaardige componiste (ja ze is een vrouw, geef de Griekse goden maar de schuld!). Ze heeft een stijl die mij intrigeert en in verbinding staat met Zbigniew Preisner en Jan Garbareks Europese stijl. Waarom? Preisner is de Pool die slavische invloeden intregreert in zijn composities, Garbarek doet dit in zijn Noorse jazz varianten. Ze wind er geen doekjes om dat ze van Griekse afkomst is door het gebruik van volkmuziek, maar met een duidelijk verschil; het integreren en verweven ervan en zo het traditionele Griekse omtoveren in niet traditioneel qua instrumentatie, niet het klassieke, maar wel de roots herkenbaar houden. Het knappe is dat ze het zowel erg conventioneel laat klinken door gebruik van koper, violen en piano, alsmede het tegenovergestelde door gebruik van de santouri bijvoorbeeld. Qua tempo en sfeer kalmpjes onder de huid met grootste tragiek. De rol van de klarinet mag duidelijk zijn. Hypnotisch, zwaar en meeslepend en thematische zaken keren terug op de juist plaatsen, in de best mogelijke variaties en samengebreid tot het complexe der complexe.

Wat mij de eerste 2 luisterbeurten nog niet gebeurde, maar later wel was de sfeer en het gevoel die nu bleven hangen (lang hangen). Van Karaindrou heb ik al een tijd het een en ander liggen en weet in principe wel aardig wat van haar werk af, zonder ooit iets te hadden geluisterd. De tijd had ik er in principe voor, maar waarom ik niet eerder iets had opgezet is mij een raadsel. Ik moet trouwens bekennen dat (vooral) in haar jongeren jaren ze erg interessant oogt. Leuke vrouw dus 5 sterren