Deze EP heb ik kort geleden opgepikt nadat ik ‘Desire’ hoorde langskomen op Pinguin radio. Wat een ijzersterke track. Het is niet alleen de expressieve stem van Meg die mij bij de lurven grijpt, want net als je denkt dat je het liedje doorhebt, knalt er een heftige gitaarsolo in. Aan het eind van Heart heart head wordt naar een soortgelijke climax toe gewerkt, maar daar doet ze het door haar stem helemaal in het rood te jagen. Ik hou meestal niet van die schreeuwende wijven, maar Meg doet het precies goed. In Go klinkt ze iets teveel als een tienersterretje á la Avril Lavigne, maar Make a shadow en the Morning After zijn weer helemaal goed. Pracht plaatje dus!