Discharge - Hear Nothing See Nothing Say Nothing (1982)
mijn stem
63 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Punk
Label: Clay
-
Hear Nothing See Nothing Say Nothing (1:30)
-
The Nightmare Continues (1:49)
-
The Final Blood Bath (1:40)
-
Protest and Survive (2:13)
-
I Won't Subscribe (1:36)
-
Drunk with Power (2:44)
-
Meanwhile (1:27)
-
A Hell on Earth (1:52)
-
Cries of Help (1:06)
-
The Possibility of Life's Destruction (1:14)
-
Q: And Children A: And Children (1:47)
-
The Blood Runs Red (1:34)
-
Free Speech for the Dumb (2:15)
-
The End (2:32)
-
Never Again (Bonus Track: From 'Never Again' EP, 1982) * (2:23)
-
Death Dealers (Bonus Track: From 'Never Again' EP, 1982) * (1:44)
-
Two Monstrous Nuclear Stockpiles (Bonus Track: From 'Never Again' EP, 1982) * (1:09)
-
State Violence State Control * (2:45)
-
Dooms Day * (2:40)
-
Warning * (2:49)
-
Where There's a Will There's a Way * (2:07)
-
In Defence of Our Future * (2:07)
-
Anger Burning * (2:33)
toon 9 bonustracks
totale tijdsduur:
25:19
(45:36)
0
geplaatst: 12 augustus 2013, 11:56 uur
Punk zou wild en rebels moeten zijn. De keren dat ik oudere punkalbum beluisterd heb, vond ik ze echter ontzettend braaf klinken. Keer op keer een afknapper. Maar goed, ik luister dan ook met de oren van nu. Wellicht dat het 30 jaar geleden anders was.
Dit Hear Nothing See Nothing Say Nothing is de uitzondering op voorgaande. Het brengt me wat ik verwacht van een punkalbum: snoeiharde, enerverende, nummers die een deel van hun sterkte te danken hebben aan hun korte lengte. Gescandeerde teksten, niet maar dan een zin of twee die voortdurend herhaald worden. Een duidelijker en toepasselijker verpakking van je nihilistische en afwijzende boodschap is nauwelijks mogelijk. Er is nauwelijks tijd om naar adem te happen. Alleen tijdens The Possibility of Life's Destruction houdt het muzikale geweld heel even op. Toch zorgt de sample van een documentaire(?) over de atoombom ook daar niet voor een rustmoment: er is steeds het geluid van pijn lijdende, huilende kinderen.
Wellicht vind ik dit album juist interessant omdat er wat metalinvloeden doorheen zitten. Hoe dan ook, vier sterren. Ik twijfelde of ik er misschien nog een halfje bij zou moeten doen, maar daarvoor is het album toch wat te monotoon.
4.0*
Dit Hear Nothing See Nothing Say Nothing is de uitzondering op voorgaande. Het brengt me wat ik verwacht van een punkalbum: snoeiharde, enerverende, nummers die een deel van hun sterkte te danken hebben aan hun korte lengte. Gescandeerde teksten, niet maar dan een zin of twee die voortdurend herhaald worden. Een duidelijker en toepasselijker verpakking van je nihilistische en afwijzende boodschap is nauwelijks mogelijk. Er is nauwelijks tijd om naar adem te happen. Alleen tijdens The Possibility of Life's Destruction houdt het muzikale geweld heel even op. Toch zorgt de sample van een documentaire(?) over de atoombom ook daar niet voor een rustmoment: er is steeds het geluid van pijn lijdende, huilende kinderen.
Wellicht vind ik dit album juist interessant omdat er wat metalinvloeden doorheen zitten. Hoe dan ook, vier sterren. Ik twijfelde of ik er misschien nog een halfje bij zou moeten doen, maar daarvoor is het album toch wat te monotoon.
4.0*
* denotes required fields.
* denotes required fields.