Philip Glass - Kundun (1997)
mijn stem
22 stemmen
Verenigde Staten
Score
Label: Elektra
-
Sand Mandala (4:06)
-
Northern Tibet (3:22)
-
Dark Kitchen (1:33)
-
Choosing (2:14)
-
Caravan Moves Out (2:57)
-
Reting's Eyes (2:18)
-
Potala (1:30)
-
Lord Chamberlain (2:45)
-
Norbu Plays (2:13)
-
Norbulingka (2:19)
-
Chinese Invade (7:05)
-
Fish (2:11)
-
Distraught (3:00)
-
Thirteenth Dalai Lama (3:26)
-
Move to Dungkar (5:06)
-
Projector (2:05)
-
Lhasa at Night (2:00)
-
Escape to India (10:05)
0
geplaatst: 23 maart 2007, 23:41 uur
Prachtige soundtrack blijft dit toch. Wisselt geweldige sfeervolle momenten continu af, en blijft toch één geheel. Ruime 4*
0
geplaatst: 24 maart 2007, 00:02 uur
Men had geen betere componist kunnen uitkiezen dan Philip Glass voor een film over de Tibetaanse cultuur. Er zijn er maar weinig die de benodigde kennis hebben om dit integer te doen, waar vele verzanden in een half ethnisch eenheid. Glass blijft Glass, maar hij gebruikt precies de juist streekinstrumenten gecombineerd met zijn eigen kenmerken; Gyuto/Drupka monniken, Tibetaanse hoorns... Van een soort gelijk orde sis de score van Bruno Coulais voor Himalaya.
0
Joy
geplaatst: 2 oktober 2008, 17:13 uur
ik vind koyaanisqatsi altid het enige relevante van glass
maar dit is toch ook erg bijzonder
maar dit is toch ook erg bijzonder
0
geplaatst: 13 oktober 2012, 09:58 uur
Joy schreef:
ik vind koyaanisqatsi altid het enige relevante van glass
ik vind koyaanisqatsi altid het enige relevante van glass
Dan mis je een heleboel moois van Glass als dit het enige relevante is. Net The Hours aan het luisteren en mijns inziens dé score die je in huis moet hebben.
Kundun is ook een goede score, echter niet het hele album constant.
0
Stijn_Slayer
geplaatst: 19 maart 2013, 18:40 uur
neo schreef:
Men had geen betere componist kunnen uitkiezen dan Philip Glass voor een film over de Tibetaanse cultuur. Er zijn er maar weinig die de benodigde kennis hebben om dit integer te doen, waar vele verzanden in een half ethnisch eenheid. Glass blijft Glass, maar hij gebruikt precies de juist streekinstrumenten gecombineerd met zijn eigen kenmerken; Gyuto/Drupka monniken, Tibetaanse hoorns... Van een soort gelijk orde sis de score van Bruno Coulais voor Himalaya.
Men had geen betere componist kunnen uitkiezen dan Philip Glass voor een film over de Tibetaanse cultuur. Er zijn er maar weinig die de benodigde kennis hebben om dit integer te doen, waar vele verzanden in een half ethnisch eenheid. Glass blijft Glass, maar hij gebruikt precies de juist streekinstrumenten gecombineerd met zijn eigen kenmerken; Gyuto/Drupka monniken, Tibetaanse hoorns... Van een soort gelijk orde sis de score van Bruno Coulais voor Himalaya.
Helemaal mee eens. Het levert een album dat herkenbaar klinkt, maar tegelijkertijd ook een waardevolle aanvulling is op het indrukwekkende oeuvre van Philip Glass.
* denotes required fields.
* denotes required fields.