David Thomas & The Pedestrians - The Sound of the Sand and Other Songs of the Pedestrian (1981)

Voor mij het beste solo album van david thomas. een mooi licht "psychotische geheel, wat soms nergens op lijkt te slaan.

Kinderachtig, plezierig, vrolijk, ritmische, maar ook waanzinnig, vreemd, perfect., electronisch
.Dit zijn enkele woorden die in mij opkomen om vorm te geven aan dit geheel. Dit geheel wordt toch mooi in balans gebracht. De \ang kunsten van Thomas moet je natuurlijk liggen. maar komt erg mooi naar voren op deze plaat.

Voor een ieder die van vrije muziek houdt zeker een aarader.

Las onlangs weer allerlei recensies over dit album: 'onevenwichtig', 'grillig', etc.

Nu ik.

Een album met vier 5-sterrennummers (4,5,7,11). Daar zijn er niet zoveel van. Voor het tweede en derde album van David Thomas geldt hetzelfde. Zet die twaalf nummer nou eens op één cd, dan heb je een 5-sterren-cd waar je rustig 20 jaar mee vooruit kan.

Geluk moet je organiseren.

cheers!

Die David Thomas is helemaal Yiki Tiki als je hem zo hoort zingen.

Wel een leuk plaatje met al die gekke geluidjes. Misschien wel de beste omschrijving. Gek.

Maar gek zo zo maar eens vier sterren kunnen opleveren

Dit album luisterde ik destijds bij de platenwinkel; het was een 45 toeren plaat die ik per ongeluk op 33 toeren afluisterde. Dat mocht de pret niet drukken en de plaat was snel gekocht. Wel begrijpelijk want op die snelheid klinkt de de stem van Thomas normaler dan zijn hoge piepstem.

Dit is natuurlijk jaren geleden maar de plaat is nog steeds één van mijn favorieten. Bijvoorbeeld door de cover van Sloop John B. die dit nummer in een totaal ander licht plaatst. Als Thomas met hoge klaagstem zingt 'Let me go home' dat overtuigt echt wel. Verder staan er een paar regelrecht swingende nummers op, zoals Man's Best Friend. Happy to See you roept bij mij de associatie op van een hond die blij is als zijn baasje thuiskomt.

En dan de sterbezetting met bijvoorbeeld. Richard Thompson (o.a. Fairport Convention) op gitaar. Maar ook de blazerssectie is fantastisch vind ik.

Bij tijden is het album wat onevenwichtig, zoals eigenlijke alle albums van Davis Thomas of Pere Ubu (uitzondering misschien Monster Walks the Winter Lake) maar het lijkt ook bijna onvermijdelijk te passen bij de manier waariop Thomas muziek maakt. Enals je -begrijpelijk- maar niet aan dat stemgeluid kunt wennen dan is Thomas ook niets voor jou.

Het album is heruitgebracht in de box 'Monster en zeker de moeite waard om die te pakken zien te krijgen al is het alleen al omdat je dan ook het bovengenoemde album Monster Walks the Winter Lake hebt.

Inderdaad prachtig albums en man's best friends zijn natuurlijk je voeten want die brengen je thuis
Destijds was dit album bij Oor nummero 6 in de eindlijst van dat jaar.

fantastisch album op 45 toeren! ik beluister het nog altijd in combinatie met ‘song of the bailing man’ (1982) van pere ubu.