David Thomas & The Pedestrians - The Sound of the Sand and Other Songs of the Pedestrian (1981)

Voor mij het beste solo album van david thomas. een mooi licht "psychotische geheel, wat soms nergens op lijkt te slaan.

Kinderachtig, plezierig, vrolijk, ritmische, maar ook waanzinnig, vreemd, perfect., electronisch
.Dit zijn enkele woorden die in mij opkomen om vorm te geven aan dit geheel. Dit geheel wordt toch mooi in balans gebracht. De \ang kunsten van Thomas moet je natuurlijk liggen. maar komt erg mooi naar voren op deze plaat.

Voor een ieder die van vrije muziek houdt zeker een aarader.

Dit album luisterde ik destijds bij de platenwinkel; het was een 45 toeren plaat die ik per ongeluk op 33 toeren afluisterde. Dat mocht de pret niet drukken en de plaat was snel gekocht. Wel begrijpelijk want op die snelheid klinkt de de stem van Thomas normaler dan zijn hoge piepstem.

Dit is natuurlijk jaren geleden maar de plaat is nog steeds één van mijn favorieten. Bijvoorbeeld door de cover van Sloop John B. die dit nummer in een totaal ander licht plaatst. Als Thomas met hoge klaagstem zingt 'Let me go home' dat overtuigt echt wel. Verder staan er een paar regelrecht swingende nummers op, zoals Man's Best Friend. Happy to See you roept bij mij de associatie op van een hond die blij is als zijn baasje thuiskomt.

En dan de sterbezetting met bijvoorbeeld. Richard Thompson (o.a. Fairport Convention) op gitaar. Maar ook de blazerssectie is fantastisch vind ik.

Bij tijden is het album wat onevenwichtig, zoals eigenlijke alle albums van Davis Thomas of Pere Ubu (uitzondering misschien Monster Walks the Winter Lake) maar het lijkt ook bijna onvermijdelijk te passen bij de manier waariop Thomas muziek maakt. Enals je -begrijpelijk- maar niet aan dat stemgeluid kunt wennen dan is Thomas ook niets voor jou.

Het album is heruitgebracht in de box 'Monster en zeker de moeite waard om die te pakken zien te krijgen al is het alleen al omdat je dan ook het bovengenoemde album Monster Walks the Winter Lake hebt.