Thomas Azier - Hylas (2014)

Zeer benieuwd naar het album van deze man, singles als "Hylas" en "Ghostcity" klinken al goed. Deze man word ook genoemd als één van de grote beloftes, we gaan het zien.

Kijk uit naar deze plaat. Ik ben hem op gaan zoeken na zijn optreden in DWDD te hebben gezien en Hylas en Ghostcity klinken idd erg goed.

Schitterend album, en een ijzersterk debuut van deze Nederlandse Berlijner. Ik ben helemaal weg van deze plaat, Azier's stijl en aanpak. Opgenomen in een verlaten fabriek in Oost in samenwerking met een Duitse producer en electronica-geluidsvirtuoos hóór je in deze pakkende melodieën de stad, haar hipheid en kunst. Dit is leren jasjes, haren opgeschoren en stijl achterover en kistjes-new wave jaren tachtig zoals dat nu daar gemaakt wordt. Thomas Azier heeft in zijn genre daarmee een prachtplaat neergezet. Het enige jammere is dat enkele van de beste tracks van de in de 3 jaar hiervoor uitgebrachte EP's 'Hylas01' en 'Hylas02' in exact dezelfde versie op dit album zijn verschenen. Natuurlijk schort er werkelijk helemaal niets aan de productie van deze nummers en hebben deze EP's me in aanloop naar het album werkelijk omver geblazen en gemaakt dat ik onwijs enthousiast ben over Azier en de afgelopen maanden weinig anders meer draai. Toch had ik graag gezien (of gehoord) dat de tracks op 'Hylas' meer in elkaar overvloeiden, misschien zelfs als één lange DJ-set. Ze zijn nu in hapklare brokken naast elkaar op plaat gezet, de een eindigt abrupt en de ander, met weer een eigen typisch riffje of briljant melodieloopje wordt meteen ingezet. Daar had meer mee kunnen worden gedaan. Dé hit van het album ('Red Eyes') begon nog zo mooi met een prelude op 'Hylas01'. Nu is het een seconde stil en begint, het moet gezegd, de schitterend herkenbare melodieloop.

Maar o, o, o, dit doet me naar Berlijn verlangen. Ik kan niet wachten tot ik deze plaat in het donker over de Köpernickerstraße dwalend met een halve liter weizen en capuchon op uit kan laten. Well done, Thomas, well done.

Standout tracks:
- Red Eyes
- Futuresound
- Yearn Yearn

In Verwandlung hoor ik een beetje de electrokant van The Irrepressibles terug (misschien door de pathos) en verder hoor ik toch ook aardig wat van een band als Hurts in dit album.

Ik had gehoopt op wat meer scherpere randen maar uiteindelijk vind ik dat allemaal wel meevallen.
Net ietsje te glad naar mijn smaak (zoals ik dat ook met Hurts heb) maar zeker niet verkeerd.
Dat mooi geschetste beeld van 'leren jasjes, haren opgeschoren en kistjes new-wave' herken ik er helaas niet in, had er wel op gehoopt. Daarvoor vind ik het net iets te netjes en niet vies genoeg

Maar verder? Een behoorlijk goed in elkaar zittend album dat volgens mij de potentie heeft om breed aan te slaan in Europa.

Heerlijk album, de zang van Thomas Azier kan mij zeer bekoren. Soms zijn de producties tegen het foute aan, maar nergens gaat het over de grens heen. Toch wel een fijne verrassing.

De losse singles waren leuk, maar een heel album is wat mij betreft nog wat teveel van het goede (of matige in dit geval).

Ik kom jou ook overal tegen

Nee het is redelijk braaf maar dat maakt het zeker niet slecht. Lekker album voor tijdens het mooie weer

Houden zo: goed teken

Het is natuurlijk wel een mooi verhaal. Jongen verlaat gehucht in Friesland en gaat in het grote Berlijn wonen om daar muziek te maken. We konden al kennis maken met z'n 2 EP's (Hylas 001 en Hylas 002) uit 2012, en nu is er dan zijn eerste volledige album: Hylas. Hopelijk is ie beter in het maken van muziek dan in het bedenken van album-titels. Daar zit nou niet echt veel variatie in.

Maar dat kan gelukkig over de muziek niet gezegd worden. Het eerste nummer (genaamd Hylas ...) is meteen wel de bekendste, en heeft de laatste tijd behoorlijk wat airtime gekregen op de Nederlandse radio. Rustige stukken wisselen af met de meer uptempo synthesizer refreinen met ook meer nadruk om de drum. Een fijne binnenkomer! Ghostcity is meteen een heel stuk minder poppy, met een donkere en dreigende sfeer. Maar ondanks die donkere sfeer blijft het allemaal een beetje ... uhm... netjes; glad misschien wel. Met een iets rauwer geluid had dit nummer veel meer indruk op me gemaakt. En dat blijft eigenlijk de rest van het album ook zo. Voldoende afwisseling, goede nummers, goede stem, maar alles blijft voor mij nogal op de vlakte, waardoor ik nergens echt geraakt word door de muziek. Het klinkt allemaal perfect, maar daardoor neigt het ook naar klinisch.

Ik hou er altijd van als alles net niet lekker in elkaar zit. Ik kan intens genieten van een bas-gitaar die een beetje om de drums heen wankelt en er de hele tijd 0.1 seconde naast zit. De ene keer er net voor, dan er weet net achter en zo het hele nummer door. Niets van dat alles in dit debuut van Thomas Azier. Het klinkt allemaal perfect, en daar zit voor mij eigenlijk de grootste zwakte. Doordat het zo perfect klinkt, blijft het allemaal nogal glad. Helaas, want de potentie is er zeker!

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Geen track die slecht is, vrij uitzonderlijk.

Voor mij is het electronic Genre toch enigszins onbekend terrein. Maargoed Hylas wordt over het algemeen erg positief aangeschreven en dan is mijn interesse wel gewekt.

Het album klinkt eigenlijk niet echt als de electronic die ik overal hoor, maar eerder als een uitgeklede versie daarvan. Het 'pop' gehalte is erg hoog en ook de commerciële ondertoon is duidelijk hoorbaar. Dit is echter geen teken van slechte muziek, sterker nog Thomas weet het hier allemaal zo te combineren dat het geheel fantastische klinkt.
Er is alleen wel een nadeel, het geheel klinkt zo glad en strak. Niks mis mee alleen wil dat deze muziek zich perfect leent voor wat oneffenheden en rauwe randjes.

Uiteindelijk kan ik wel zeggen dat dit album, na meerdere luisterbeurten, niet meer weg te denken is. Nummer na nummer zit er weer iets moois in, en aan het eind van de plaat wil je weer terug om het allemaal nog een keer te beleven.

De muziek doet me weer terug denken aan de tijd dat ik nog de underground house en hardcore luisterde. de tijd dat de pop muziek nog niet doorzeefd was van electronische zooi. de goeie ouwe tijd zeg maar. Ook hier zit er weinig extra's in de muziek, weg met alle muren van geluid, bliepjes die nergens tot leiden en gewoon de basis gebruiken zoals het hoort.

Favorieten zijn toch wel Ghostcity, Angelene en Yearn Yearn.
4*

Was bij een concert van hem en zwaar onder de indruk. Daarna ook cd maar eens aangeschaft waar ik voor nu een 4 aanplak maar mogelijk nog wel wat bijkomt. Hou wel van wat drama in muziek dat met energieke technopop ondersteund wordt. Album heeft genoeg variatie en zelf vind ik het helemaal niet te glad. Als er enig kritiekpuntje is....dan is het dat ik hem niet altijd even verstaanbaar vind.

4.5 verslavend album. Waar eerst Red Eyes mijn favoriet was....is dit nu Angelene. Hoop dat hij over volgend album minder lang doet....

Red Eyes zit onder de reclame van de nieuwe herengeur van Yves Saint Laurent.

Hele fijne ontdekking! Electronic die ik zeeer goed kan pruimen
Helemaal in dit regenachtige weer is dit echt even lekker om op te zetten!

de twee albums hierna zijn ook de moeite waard! Enjoy

Glad, bij vlagen fout, soms zelfs een beetje gay. Die tekst van Futuresound is heerlijk cliché 'teenager in Berlin'. Toch mooi om de eerste worp van deze rasartiest eens integraal te luisteren. Pakweg 10 jaar geleden had ik dit nooit gepruimd, maar je hóórt dat dit goed is. Of het helemaal mijn smaak is, dat niet echt. De vele ohoho's en ahaha's zijn niet aan mij, maar die heerlijke loopjes, beats, synths, dat is wel echt smullen. Ik ben een sucker voor hooks, loopjes en bliepjes dus bij een How To Dissapear en Futuresound ben ik helemaal tevreden.