Thomas Azier - Hylas (2014)

Het is natuurlijk wel een mooi verhaal. Jongen verlaat gehucht in Friesland en gaat in het grote Berlijn wonen om daar muziek te maken. We konden al kennis maken met z'n 2 EP's (Hylas 001 en Hylas 002) uit 2012, en nu is er dan zijn eerste volledige album: Hylas. Hopelijk is ie beter in het maken van muziek dan in het bedenken van album-titels. Daar zit nou niet echt veel variatie in.

Maar dat kan gelukkig over de muziek niet gezegd worden. Het eerste nummer (genaamd Hylas ...) is meteen wel de bekendste, en heeft de laatste tijd behoorlijk wat airtime gekregen op de Nederlandse radio. Rustige stukken wisselen af met de meer uptempo synthesizer refreinen met ook meer nadruk om de drum. Een fijne binnenkomer! Ghostcity is meteen een heel stuk minder poppy, met een donkere en dreigende sfeer. Maar ondanks die donkere sfeer blijft het allemaal een beetje ... uhm... netjes; glad misschien wel. Met een iets rauwer geluid had dit nummer veel meer indruk op me gemaakt. En dat blijft eigenlijk de rest van het album ook zo. Voldoende afwisseling, goede nummers, goede stem, maar alles blijft voor mij nogal op de vlakte, waardoor ik nergens echt geraakt word door de muziek. Het klinkt allemaal perfect, maar daardoor neigt het ook naar klinisch.

Ik hou er altijd van als alles net niet lekker in elkaar zit. Ik kan intens genieten van een bas-gitaar die een beetje om de drums heen wankelt en er de hele tijd 0.1 seconde naast zit. De ene keer er net voor, dan er weet net achter en zo het hele nummer door. Niets van dat alles in dit debuut van Thomas Azier. Het klinkt allemaal perfect, en daar zit voor mij eigenlijk de grootste zwakte. Doordat het zo perfect klinkt, blijft het allemaal nogal glad. Helaas, want de potentie is er zeker!

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Voor mij is het electronic Genre toch enigszins onbekend terrein. Maargoed Hylas wordt over het algemeen erg positief aangeschreven en dan is mijn interesse wel gewekt.

Het album klinkt eigenlijk niet echt als de electronic die ik overal hoor, maar eerder als een uitgeklede versie daarvan. Het 'pop' gehalte is erg hoog en ook de commerciële ondertoon is duidelijk hoorbaar. Dit is echter geen teken van slechte muziek, sterker nog Thomas weet het hier allemaal zo te combineren dat het geheel fantastische klinkt.
Er is alleen wel een nadeel, het geheel klinkt zo glad en strak. Niks mis mee alleen wil dat deze muziek zich perfect leent voor wat oneffenheden en rauwe randjes.

Uiteindelijk kan ik wel zeggen dat dit album, na meerdere luisterbeurten, niet meer weg te denken is. Nummer na nummer zit er weer iets moois in, en aan het eind van de plaat wil je weer terug om het allemaal nog een keer te beleven.

De muziek doet me weer terug denken aan de tijd dat ik nog de underground house en hardcore luisterde. de tijd dat de pop muziek nog niet doorzeefd was van electronische zooi. de goeie ouwe tijd zeg maar. Ook hier zit er weinig extra's in de muziek, weg met alle muren van geluid, bliepjes die nergens tot leiden en gewoon de basis gebruiken zoals het hoort.

Favorieten zijn toch wel Ghostcity, Angelene en Yearn Yearn.
4*