Paloma Faith - A Perfect Contradiction (2014)

Can't Rely On You vind ik erg tegenvallen. Hopelijk wordt de rest van het album beter.

Wat een heerlijke eerste single . Beter dan haar gewoonlijke spul wat mij betreft.

Aan de titels van de nummers te zien wordt het alleen wel een beetje een 'woe is me' album...

Woe is me? Wat bedoel je daarmee?

Can't Rely on You is mijn kennismaking met deze dame, klinkt erg goed en het lijkt erop dat als dit opgepikt wordt, Pharrell in 2014 gewoon doorgaat met hits scoren.

'Woe is me' is Engelse een uitdrukking van zorgen en stress. Ik gebruikte het een beetje overdreven, alsof de protagonist van de nummers zelfmedelijden heeft. 'Oh, wat heb ik het zwaar'. 'Oh, wat overkomt me nu'. Met al die fatalistische titels kan het bijna niet anders dan dat dit album vol zit met teksten als die van 'Can't Rely on You'. Denk ik.

leuke single nu maar afwachten wat de rest is

Het debuut van Paloma Faith vond ik indertijd een aangename verrassing. Een dame om in de gaten te houden. De opvolger was ook prima maar wist toch minder mijn aandacht vast te houden waardoor ik haar al haast vergeten was.

Pharrell Williams is duidelijk aanwezig op Can’t Rely on You dat het album vooruitsnelde. Retestrak en catchy en je zou wel eens kunnen gaan bedenken dat Faith weer met iets sterks op de proppen komt. Raphael Saadiq is immers ook geen onbekende naam en die werkt mee op 2 nummers: Mouth to Mouth en Love Only Leaves You Lonely.

Jammer voor Saadiq maar Mouth to Mouth is van het slag Ferry Maat's Soulshow (de ouwetjes onder u kennen het vast nog wel) en dan het slag waar ik nooit veel mee op had en dat is anno nu niet veranderd. Ze herstelt zich op het funky Take Me maar dat doet wel veel te veel denken aan van alles en nog wat (Bee Gees?!). Lekker is het in elk geval wel.

Only Love Can Hurt Like This heeft veel weg van de pop-soul van Dusty Springfield met een vleugje Amy Winehouse. Het strotje van Faith kan in elk geval goed opengetrokken worden. Over Amy gesproken; The Bigger You Love (The Harder You Fall) doet ook erg aan haar denken. Niet geheel verkeerd.
Iets minder vind ik dan weer een disco-achtige stamper als Impossible Heart maar Trouble With My Baby is met die Dap Kings-achtige sound daarentegen om te smullen.

Al met al een swingend plaatje waarmee Paloma Faith laat horen nog steeds goed mee te draaien.
Voor wie ook wil weten hoe dit allemaal klinkt is het album nu streaming te beluisteren.

Do You Want The Truth or Something Beautiful, Paloma's debuut, vind ik nog steeds een van de sterkste albums die ik ken. Het album bevat puur lekkere/mooie liedjes. De opvolger, Fall To Grace, vond ik een heel stuk minder, net als bij Eric (hierboven) kon het ook niet mijn aandacht grijpen.

Can't rely on you wist mij heel lang niet te boeien. Pas toen ik een live versie ervan hoorde, begon ik het enigszins te waarderen. Maar het getik op een soort belletje in het nummer vind ik zwaar irritant. Het nummer blijft zwaar achter bij het niveau van de nummers op Paloma's debuut.

Mouth to mouth begint aanvankelijk al iets beter, maar weer is dat irritante belletje nét te opvallend aanwezig. Maar na een minuut of 2 heb ik het wel gehad met het nummer en weet ik dat ze bij de zin 'give me mouth to MOUTH' op de laatste Mouth graag een uithaaltje doet. Prima, duidelijk Paloma, maar ik ga door naar het volgende nummer.

Take Me. Dat klinkt al stukken beter! Lekker funky nummer. Uiteindelijk blijkt het nummer prima stand te houden gedurende de 3 minuten en 11 seconden die het duurt. Maar nog steeds vind ik dit minder dan welk nummer ook op Do You Want The Truth Or Something Beautiful.

Only Love Can Hurt Like This. Eindelijk een lekker rustig nummer waarin Paloma aanvankelijk geen capriolen uit lijkt te halen met haar stem om het interessant te maken. Slechts 2x in het nummer pakt ze het stukje een octaaf hoger. Ik kan dit wel waarderen. Best een mooi nummer, maar ik verwacht dat ik het niet te vaak moet horen.

Other Woman. Nog vlees nog vis. Vind er niks aan.

Taste my Own Tears. Wel een lekker ritme, maar daar is dan ook alles mee gezegd.

Trouble with My Baby heeft een lekker boos-sausje. Dit klinkt een stuk beter dan de vorige 2 nummers. Maar toch vind ik dit nummer ook snel saai worden.

The Bigger You Love (The Harder You Fall). Dit is dan weer een stuk rustiger dan het vorige nummer, maar de drama is wel nóg aanweziger dan bij Trouble With My Baby. Het nummer zelf is ok.

Impossible Heart is inderdaad een disco-achtig nummer. Nietzeggend nummer en saai.

Love Only Leaves You Lonely had ik al eens gehoord volgens mij. Het kwam me in elk geval zeer bekend voor. Lekker liedje. Dit vind ik dan weer een van de betere nummers van het album.

It's the Not Knowing is de afsluiter van het album. Prima liedje, maar geen 'hoogvlieger'.


Al met al stelt deze plaat me toch weer enigszins teleur, net als de Fall To Grace. Ik blijf Paloma wel volgen, en hoop gewoon heel hard dat ze ooit het licht ziet en weer een album maakt dat zo sterk is als haar debuut, met Uptempo én rustige nummers die aanspreken en werkelijk allemaal pareltjes zijn. Dit album krijgt van mij 3* want het is niet een onvoldoende waard, maar het weet me ook weer niet genoeg te boeien om het vaak op te zetten. Next time better: Ik ga weer genieten van Do You Want The Truth or Something Beautiful.

De grote doorbraak van deze blanke, Britse dame was er met de single Stone Cold Sober. Door haar opvallende verschijning en haar debuutplaat kreeg ze de aandacht die ze zeker wel verdiende. Het tweede album (Fall to Grace) kreeg een stuk minder aandacht. In 2013/2014 werd het dus weer tijd voor een hit. De hulp van wie anders dan Pharrell kan je hiervoor inroepen? Zo geschiedde, Can’t Rely On You kwam in de hitlijsten en Paloma Faith was weer the talk of the town. Kan zo ook op een heel album overtuigen?

Het album opent ook met bovenstaande single die vooral in het begin wat wegheeft van Robin Thicke’s Blurred Lines. Misschien niet helemaal verrassend met dezelfde producer achter de knoppen. Dat Paloma Faith op dit album niet vies is van het inhuren van topproducers merken we gaandeweg. Zo komen we ook de naam van Raphael Saadiq tegen. Zelfs op de tweede track al. Saadiq is de man achter het disco-achtige, swingende Mouth to Mouth. Ook bij de track Take Me zitten de swingende tonen er goed in. Saadiq staat ook garant voor de mooie ballad Love Only Leaves You Lonely, dat we later op het album terugvinden.
Waar Paloma haar inspiratie vandaan haalt is goed te horen op Only Love Can Hurt Like This. Je hoort hier mevrouw Faith in een soort combinatie van Dusty Springfield en Amy Winehouse, zonder het plat te kopiëren overigens. Ook op Taste My Own Tears horen we een andere artiest terug, namelijk Duffy. Dit is minder geslaagd. Een nummer later is er dan weer Trouble With My Baby. Een nummer met een duidelijk Daptone-sausje.
Faith staat bekend om haar powersongs. Songs waarin ze haar vocale power goed kwijt kan. Dat doet ze ook weer veelvuldig op deze plaat, met wisselend succes moet ik zeggen. Other Woman en The Bigger You Love zijn daarin minder goede uitvoeringen. Het synths gedreven Impossible Heart en afsluiter It’s the Not Knowing vallen aan de goede kant uit.

Meerdere producers zorgen vaak voor wisselingen en dat is ook op deze nieuwe plaat van Paloma Faith te horen. Verwacht dan ook niet naar een album te luisteren dat klinkt als één geheel, maar wel naar een album waarin Paloma haar kunde op verschillende niveaus tentoonspreid. Al is het succes wat wisselend.

Melodie van de strofe (eerste zinnen) doet mij denken aan Pop Daddy van Prince.