Saxon - The Eagle Has Landed (1982)

Lekker live album van Saxon op hun hoogtepunt! Het enige wat ik heb op te merken aan deze plaat is dat het best een dubbel album had mogen zijn!

Princess of the Night
Wheels of Steel
Fire in the Sky
Zijn zonder twijfel mijn favorieten op dit mooie live album.

4*

Nadat Denim and Leather met zijn matte productie tegenviel, was ik het in mei 1982 wederom met radio-dj Hanneke Kappen eens: Saxon revancheerde zich met The Eagle has Landed. Zo wilden wij deze band horen! Rauw, hard en direct.
Het gouden tijdperk van de liveplaat was misschien al zo’n beetje voorbij, tegelijkertijd kun je zeggen dat er in (de eerste helft van) de jaren ’80 enkele lekkere liveknallers verschenen. Gelukkig voor mij schafte de fonotheek ook deze Saxon aan; kennelijk werkte daar iemand die jonge, puisterige headbangers als ik een warm hart toedroeg.

Opgenomen tijdens de tour bij dat laatste studioalbum vormt de plaat een goede samenvatting van hun tweede tot en met vierde album. Daarin zit ‘m tegelijkertijd het manco: ik hoopte dat die twee kanjers van hun debuut, Stallions of the Highway en Judgeman’s Day er ook op zouden staan. Twee hele vroege pareltjes uit de eerste golf van de New wave of British heavy metal. Deze twee kneiters verdienden een denderende albumversie. Helaas, een gemiste kans.

Biff Byford zingt wat monotoner dan op de studioplaten doordat hij wat hoog kwijt is, maar de band laat horen dat de messen waren geslepen. Dit dankzij hun jarenlange ervaring, waarbij een tour met Motörhead. Nieuwe drummer Nigel Glockler, voorheen op de kruk bij newwavezangeres Toyah, vult moeiteloos de plek van Pete Gill; voorwaar geen kleinigheid.
Geluidseffecten van de studioplaten (motoren, een Boeing en een ontploffing) vonden ook hun weg naar het podium, wat de sfeer nog eens verhoogt. Verder een degelijke set, waarbij ik was verrast door de wijze waarop Fire in the Sky overging in Machine Gun. Het concert eindigt met de luchtsirenes, dezelfde die Motörhead live gebruikte. Ik vond het prachtig. Bij dit alles heb ik niet het idee dat er gruwelijk veel aan de opnamen is gesleuteld en verbeterd. Wat je hoort is eerlijk.
Op streaming vind ik de bonusversie (2006), waarop wél een nummer van het debuut. Helaas is dit “slechts” Frozen Rainbow.

Met de oren van nu is de productie niet meer zo vet als ik het toen beleefde. Gitaren en basgitaar hadden wel wat hoger in de mix gemogen. Dit euvel is echter rijkelijk vergoed op volgende livealbums. Daarom een lekker tijdsdocument en een goede samenvatting van Saxons eerste jaren, een hongerige band in topvorm.

Mooi overzicht van de energiekere Saxon tracks. Bovendien live nog energieker gespeeld. Half puntje aftrek vanwege het meezingen op de toch al te lange versie van Wheels of Steel.