Obituary - Cause of Death (1990)

Ik weet persoonlijk niet meer van wie of van waar de tip was, de persoon raadde me aan dit album 'Cause of Death' eens te beluisteren aangezien ik een aardige 'Death' fan ben. Obituary is nu aan de beurt aangezien hun één van de support acts zijn bij het afscheidsconcert van 'Slayer' dus dan moet ik de band wel beter leren kennen, en helaas ken ik maar echt één album goed van Obituary, dat was 'Slowly we Rot' maar daar kom je niet ver mee.

Dus de afgelopen dagen aardig wat tijd gestoken in het album, en ik vind dit toch het beste album tot nu toe. De aanwezigheid van James Murphy is erg goed te merken, en ik wil dit album bijna een alternatief van een 'Death' album noemen, eentje niet op het naam van 'Death' zelf maar, als ik niet beter wist had ik hem zo bij hun toegevoegd.

Het album is stevig, gaat erg rap door en klinkt op veel punten keihard. En hoewel ik Obituary nooit echt héél speciaal heb gevonden (wat ik van ze gehoord heb, vond ze altijd best traag), is dit toch wel een uitzondering en vond ik het album toch wel om te genieten. John Tardy is een vocalist van een bepaalde klasse/niveau, die de band toch wel erg hoog houd. Ook jammer dat het maar even een samenwerking met Murphy was, want ik had hem graag veel vaker willen horen. Infected, Chopped in Half en Find the Arise vond ik persoonlijk het beste maar, de rest van het album mocht er ook echt wel wezen. Ja, ik kan wel zeggen dat ik dit album nog vaker op ga zetten, gelukkig maar. Toch jammer dat ik buiten dat alles, toch nog geen ultieme fan ben van de band zelf, hopelijk komt hier nog wat veranderingen in.

Voorlopige tussenstand:
01. Cause of Death
02. Slowly We Rot

Met het debuutalbum Slowly We Rot, weten de jonge knapen van Obituary in 1989 een geweldig album neer te zetten; een death metal-klassieker van optima forma die het tot op de dag van vandaag moet hebben van kracht, agressie en spontaniteit. En met de basis die wordt gelegd met het debuut, spuwen ze een jaar later met hun tweede album Cause of Death er wederom een klassieker uit, maar wat voor één is me dat!
Exit lead-gitarist Allen West en exit bassist Daniel Tucker en voor de plaats krijgen we respectievelijk James Murphy en Frank Watkins en vooral James Murphy bepaald toch écht de sound van Cause of Death middels zeer kenmerkend en smaakvol solo-werk.
Centraal blijven de gebroeders Tardy met Donald's fijne drumwerk en tja de strot van John is 'one of a kind'.

Cause of Death mag naast Slowly We Rot toch echt wel gezien worden als het pionierswerk van Obituary en het is niet voor niets dat zeker in death metal-kringen, deze twee albums in één adem worden genoemd. Oftewel, als er twee albums zijn van Obituary die je verplicht moet luisteren om te weten wat voor impact de band heeft gehad in (death) metal-land, dan zijn dat dus de twee eerste albums.

Gevoelsmatig is Cause of Death de perfectionering van Slowly We Rot.
De sfeer is hetzelfde gebleven: duister, goor, mistroostig en grimmig. Echter tegelijkertijd ook ongelooflijk bruut, pakkend en meeslepend. Duidelijk is ook te horen dat de band qua schrijven van nummers echt hebben nagedacht over het materiaal. In plaats van het abrupt laten beginnen en eindigen van de nummers, is er hier sprake van rustig opbouwende nummers, waar heel veel ruimte en tijd is voor lange, instrumentale passages waarin eveneens heel veel ruimte is gelaten voor het sfeervolle solowerk van James Murphy.
Dit alles maakt Cause of Death misschien ook nog wel boeiender om naar te luisteren.
Wat ook helpt is de ongelooflijk zompige en indringende productie van Scott Burns die als geen ander weet hoe death metal moet klinken. Alleen die kenmerkende productie al bepaald Obituary's sound ontzettend.

Klinkt John Tardy op Slowly We Rot al maniakaal, hier klinkt hij misschien nog wel nog boosaardiger; wat een strot heeft die man toch en hij bepaalt voor een groot deel de sfeer van het album.

Ook knap is dat het album staat als een huis van de eerste tot de laatste seconde. Er is tijd om de boel op gang te laten komen middels de eerste twee nummers "Infected" en "Bodybag". Wat hierbij helpt zijn de korte ambient-intermezzo's die tussen veel van de nummers te horen zijn; het bepaalt de sfeer en is bevordelijk voor de muzikale spanningsboog. Het is op een wijze gedaan zoals Sepultura het een jaar later op éénzelfde manier zou doen op hun meesterlijke album Arise.
Eenmaal goed opgewarmd is het tijd om echt te knallen met de klassieker "Chopped in Half" of zoals John het werkelijk uitkotst: "CHOPPED IN HAAAUUUUWWW!!!"
De cover "Circe of the Tyrants" van Celtic Frost (die zowaar beter klinkt dan het origineel) vormt het centrale middelpunt van het album en is dé perfecte track om het algehele karakter van het album echt goed tot zijn recht te laten komen. Een waanzinnige ode aan Celtic Frost maar ook gewoon in deze versie een topper van jewelste.
Het ruim voor de helft instrumentale "Dying" is eveneens fantastisch en hier mag James Murphy heerlijk soleren, totdat op het laatst de werkelijk uit zijn tenen geperste grunt van John nog even van zich mag laten horen.
Het gaspedaal wordt even flink ingetrapt middels de oer-klassieker "Find the Arise" om vervolgens weer in het mistroostige dal van onheil en droefenis te belanden als het titelnummer voorbij komt.
Het album eindigt met het indringende "Memories Remain" en het eveneens zeer sterke (en onder fans ook favoriete) "Turned Inside Out".

En zo mag geconcludeerd worden dat, ook na 35 jaar, dit album nog steeds staat als de terechte klassieker die het is. Niet voor niets speelt de band dit jaar live de wereld rond om dit te vieren en in augustus hebben ze het album live uitgevoerd in een uitverkocht Doornroosje in Nijmegen. Wat een geweldig optreden was dat en wat een geweldige sfeer heerste er die avond. Werkelijk top!

Sinds dit jaar heb ik de band her-ontdekt en daar prijs ik mezelf dankbaar voor. Cause of Death blijkt na her-ontdekking namelijk een meesterwerk en als een CD grijs gedraaid kon worden, dan was ie dat nu al !

En ondanks het feit dat de band Cause of Death (en in mindere mate het debuut), eigenlijk nooit meer benaderd heeft qua niveau, zal ik per direct toegeven dat de albums die zouden volgen, me ook allemaal erg goed liggen. De ene wellicht wat beter dan de ander, maar eerlijk is eerlijk: Obituary is een betrouwbare band die altijd kwaliteit levert. Nee, geen verrassingen, maar daar is het de band dan ook niet naar. En dat is ook totaal geen probleem!