Birth of Joy - Prisoner (2014)

Dat Three day road vind ik wel een opvallend sterk nummer, staat qua ondertoon ook totaal haaks op wat je als 'typisch Nederlands' zou kunnen bestempelen.

Het genre waarin het zich bevindt is in principe niet héél toonaangevend, hier, maar van tijd tot tijd valt zo'n nummer me tóch op. Dit was er ook zoëen, toen het op de radio kwam (op het Franse FIP, wat aangeeft dat er over de grens al mensen mee bekend zijn, en inderdaad ook op Pinguin Radio).

Verder ken ik hier niks van, maar bij deze wil ik dat specifieke nummer even aanraden. Sowieso aan mensen die, net als ik, Pink Floyd's Wish you were here-album in huis hebben.

De minuut bij De Wereld Draait Door... Door sommigen gehaat, want hoe kun je kunst nu terugbrengen tot hapklare brokjes van 1 minuut? Door anderen juist geliefd, want hoe vaak krijg je nou de kans om jezelf 1 minuut prime-time op TV te laten zien? En dat het werkt (in ieder geval voor mij) laat Birth of Joy zien. Het album had ik al wel eens geluisterd, maar was het daarna eigenlijk ook weer vergeten ondanks dat ze uitgeroepen tot een van 12van3voor12. En toen kwam hun 'minute of fame', en wat gingen ze tekeer en wat was dat goed! Hup, opnieuw luisteren en deze recensie is het gevolg.

Jaren 60 psychedelica, orgeltje, gitaar maar dan allemaal wel behoorlijk heavy en uptempo. Een soort stevige gitaarversie van The Doors. Zelfs de stem van de zanger lijkt soms wel wat op die van Jim Morrison. En daarmee raggen de heren heerlijk door het album. Voldoende variatie binnen de nummers, mooie rustige stukken, en een goeie opbouw binnen de nummers naar een vaak fantastisch einde. Lekker raggen, beetje de tekst mee schreeuwen. Het leven is soms zo eenvoudig, maar oh zo mooi Maar het is niet alleen lomp wat de heren laten horen. Soms gaat het tempo ook wat omlaag (ietsjes, niet al te veel hoor), zoals bij Three Day Road waar een fijn ‘zompig’ geluid te horen is. De zanger kan hier heerlijk verveeld zingen en het nummer blijft de volle 7.17 minuten boeien. Ook hier weer een mooie opbouw in het nummer, met een fijn rustig tussenstuk en een geniaal einde. Dat is toch iets wat de heren bijzonder goed doen over het hele album.

Soms heb je geen zin in moeilijk-doenerij. Vergelijk het met films. Hoezeer ik ook fan ben van de wazige art-house dingen, soms wil ik gewoon een schieten-tieten-helikopter film. Ongecompliceerd genieten. Dit is daar de muzikale versie van. De ‘Die-Hard’ binnen het genre misschien zelfs, want het album is echt ontzettend fijn en blijft boeien. Opzetten, mee schreeuwen, lucht gitaar er bij en vooral een grote glimlach op mijn gezicht. Wat moet je nog meer?

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds