Whitney Houston - Whitney (1987)

Om bekende en trieste reden de twee LP's die ik heb van Whitney maar eens van zolder gehaald.
Heel lang niet gedraaid.
Whitney Houston had een fenomenale stem,maar opereerde helaas niet in mijn genre. Had haar eigenlijk nog wel eens een keer op de pakweg Joss Stone/ Amy Winehouse tour willen horen, maar dit zit er helaas niet meer in.
Dit is haar tweede album, overwegend geproduceerd door Narada Michael Walden.
Het heeft die typische tweede helft van de jaren 80 sound.
Overwegend glashelder geproduceerd met veel gladde keyboards die de sound van piano, zangpartijen en blazers vervangen. Met verder veel (percussieve) geluidjes om het nog wat extra dicht te metselen, wat echte soul nu natuurlijk net niet nodig heeft. Een soberder produktie had haar stem nog meer recht gedaan.
Er staan minstens 5 hits op en heeft vanaf juni 1987 net iets meer dan 2 jaar in de Album Top 50 gestaan. Een millionseller dus.
Het valt me op, dat ik het nu beter te pruimen vind dan destijds.
Beste nummers wat mij betreft Love Will Save The Day, Love Is a Contact Sport en You're Still My Man (wat nog het meeste op echte soul lijkt).
En wat staat ze leuk op die hoes.
Met op de binnenhoes het zelf geschreven: With Love, Whitney...

Het is toch een stap terug na haar debuutalbum waarin je toch nog meer hoort dat ze enkele nummers covert. De productie doet veel kwaad en laat Whitney niet helemaal Whitney zijn. Weinig gedurfd en de sound is ook gedateerd. Jammer, want sommige nummers vallen nog wel mee en Houston heeft een geweldige stem. Het is een minder album geworden met hier en daar een opflakkering.

Behoorlijk bekritiseerd hier, deze plaat, maar er staan 6 hits op. I rest my case. 4 sterren