Alain Clark - Walk with Me (2014)

Het nieuwe album van Alain Clark, dat gepresenteerd wordt 28 februari a.s. in Paradiso.
Na twee keer luisteren al verslaafd! Clark keert terug met zoete soul nummers die we van hem kennen in de vorm van de singles op zijn album `live it out´. Singles als 'back in my world' en 'lose ourselves' bewezen eind 2013 al dat Alain Clark het in zich heeft hits te schrijven. Beide nummers stonden hoog in de top40, en werden dus goed ontvangen.

Een, voor mij, potentiele hit, is het nummer 'Someone to hold'. Het nummer heeft een lekker tempo, simpele mooie akkoorden, en een catchy refrein. Een zomer hit dat uitkomt midden februari. Dit is dan ook mijn favoriete nummer op dit album, omdat het een vrolijk, zomerse sfeer uitstraalt.

Clark blijft natuurlijk ook songwriter. Met het nummer 'change will come' laat hij nog eens zien hoe je een mooie ballad schrijft en zingt. de mooie achtergrondzang, meervoudige akoestisch gitaarspel en de bekende kopstem van Alain maakt het nummer tot een van de nummers die er het meest uit springt.

Al met al ben ik blij verrast door het werk van Alain Clark. Na zijn voorlaatste album dat meer naar funk neigde, ben ik blij te horen wat hij nu gemaakt heeft. De oude zoete soulnummers. Een dikke 4 sterren!

Ik kan me tijd nog herinneren dat Alain Clark liever in het Nederlands over kussen en ringtones zong. Na zijn overstap naar het Engels en zijn zeer radiovriendelijke album Live it Out was zijn ster in Nederland snel rijzende. De daaropvolgende platen Colorblind en vooral Generation Love Revival waren hier en daar wat experimenteler. Wel altijd zonder de radio uit het oog te verliezen. Succes moet immers uitgebouwd en behouden worden. Het toonde wel aan dat Alain Clark bereidt was wat risico’s te nemen. De vraag is waar hij met zijn nieuwe plaat Walk With Me naar toe wil.

Bij het horen van de eerste paar nummers is het al snel duidelijk dat Alain met dit album wederom een erg radiovriendelijke plaat heeft gemaakt. Singles als Someone to Hold, Back in My World (hoor ik daar een Freddie Scott sample in de intro?) en Whatever(erg monotoom) hadden dat op voorhand al bewezen. Maar ook de andere nummers laten dat horen. De ene keer vrolijk en aansprekend(Love Ourselves, Sweet Taste), de andere keer wat zoetjes en rustiger aan (My Arms, Change Will Come). Soms doet hij wat denken aan andere artiesten (R. Kelly op Anywhere Else) en soms overtuigd hij ook echt. Want ondanks dat het album als geheel gewoon erg gemakkelijk en aanstekelijk in het gehoor ligt weet Alain Clark ook een paar nummers te brengen die er echt bovenuit steken. Opener Someone to Hold is daar een voorbeeld van en het vrolijke Love Ourselves.

Een nieuw album dat misschien niet zijn beste album is geworden. De nummers liggen allemaal lekker in het gehoor en zijn uiterst radiovriendelijk. Verrassend is het niet, slecht ook niet en hij zal er weer veel fans blij mee maken.