Electric President - s/t (2006)

Kent u dat gevoel? Je hoort iets ongelooflijks moois en je raakt er verslaafd aan. Dan moet en zal je ander werk van betreffende artiest gaan luisteren als dat voorhanden is.
Het betreft hier het nog uit te komen album van Radical Face, genaamd Ghost.
Dit is een soloalbum van ene Ben Cooper en laat die Ben Cooper nu al eens een plaatje gemaakt hebben met maatje Alex Kane onder de naam Electric President.
Al bij de eerste tonen moest ik denken aan het bandje Tunng die ook folk en electronica met elkaar vermengde.
Op dit album gebeurt dat iets minder heftig en hierdoor vind ik de balans veel positiever uitslaan voor Electric President.
Ook herken ik wel degelijk de sfeer die ik op Radical Face hoor en dat is zeer zeker niet vervelend.

Dit is al te horen op Good Morning, Hypocrite. Het stemgeluid is gelijk al herkenbaar met dat wat ik van Radical face ken. Muzikaal gezien ligt het er ook niet eens zo ver van verwijderd. Ietsje meer electronische toevoegingen misschien en ietsje meer up-tempo.
Voor Insomnia gaat hetzelfde op. Ik zal dan ook niet meer gaan vergelijken met Radical Face (die immers na dit album volgt). De vergelijking met Tunng zal ik ook nog één keer maken, want hier gaat die zeker ook op.
Toch vind ik de combi van folk en electronica hier een heel stuk minder geforceerd overkomen. Het is een lekker nummer wat zweverig wegdroomt en wegglijdt in de tijd.
Ten Thousand Lines opent met shoegazer-achtige gitaar waar de akoestische gitaar het al snel weer over neemt. Schijn bedriegt, want al snel verwacht je een rustig akoestisch nummer te horen en dat is niet zo. Na een kort maar krachtig Yep komt er een beat onder, een beat verzorgd door natuurlijke instrumenten (waar je een computer-drumbeat zou verwachten). Ook dit nummer heeft leuke wendingen en maakt het een spannend geheel zonder dat het onnatuurlijk overkomt.
Grand Machine No. 12 heeft ook weer die spanning tussen indie-pop en wat kleine electronische elementen. Maar die laatste zijn toch wel in de minderheid. De nadruk ligt ook hier weer op het gebruik van akoestische instrumentatie zoals in folk gebruikelijk is.
Het wat kortere Hum heeft een beetje het dreinerige wat Billy Corgan van de Smashing Pumpkins had op zijn album Adore. En ondanks dat dreinerige vind ik het heel aangenaam te beluisteren.
Snow on Dead Neighborhoods heeft een schitterende melodie. Ook hier lijkt de stem ondergeschikt aan de instrumentatie, het is er zeer gelijkwaardig aan. Een band als Engineers had dit ook. Misschien is het gebrek aan kracht van die stem hier debet aan, dat zou best kunnen, maar dan is het in mijn oren gewoon een prettige ervaring, aslof het zo hoort te zijn. Hemels nummer.
Some Crap About the Future opent op synths en gaat langzaam over in een mooi akoestisch getint folkliedje gelardeerd met flarden rockgeluid.
Metal Fingers heeft een knisperend geluidje dat het nummer wat rafeligs meegeeft, maar hiertegenover staat meer een mooie gitaarlijn die voor een vreemde twist zorgt. Haast fluisterend werkt Cooper zich door het nummer heen. Halverwege komt er meer tempo en verdwijnt het gefluister, alhoewel er nooit flink uitgehaald zal worden, daar leent de stem van Cooper zich niet voor.
We Were Never Build to Last krijgt wederom een prettig in het gehoor liggende akoestische gitaar die weer ondersteuning krijgt van allerlei geluidjes. En ook hier komt er later weer een rocksausje overheen. Het is een beetje het gevaar van dit album dat het hierdoor allemaal wat op elkaar gaat lijken.
Farewell start gelijk al met gruizige gitaar. Maar piano neemt het dan over en brengt dit nummer naar een einde waar we onderweg nog wel electronica, toeters en bellen tegenkomen en een enkele harde gitaar-eruptie. Het akoestische broertje sluit het vervolgens af om tot een wel heel abrupt einde te komen. De koek was blijkbaar op.

Dit album betovert me minder dan Ghost van Radical Face, maar het boeit me enorm en het is er zo eentje die ik veel zal moeten luisteren wil het echt goed tot me doordringen.
Leuk om dit met terugwerkende kracht alsnog te ontdekken.
Geschikt voor liefhebbers van Tunng, Notwist, een beetje Royksopp, Death Cab for Cutie en natuurlijk Radical Face.